23 października 2017, poniedziałek
Strona główna Honorowi Obywatele

Honorowi Obywatele

Wkażdej epoce znajdą się pośród obywateli jednostki wybitne, które dzięki osobistemu zaangażowaniu i pasji potrafią realizować wytyczone sobie cele, dotrzeć do osób kompetentnych i wyjednać ich życzliwość. Władze miasta, aby w szczególny sposób wyróżnić ich zasługi przyznawały im zaszczytny tytuł honorowego obywatela miasta Jasła.

W drugiej połowie XIX wieku, gdy większość okolicznych miasteczek zaczęła podupadać, Jasło przeżywało okres swojej świetności. Początkiem tej świetności było przeniesienie w 1790 roku z Dukli do Jasła siedziby cyrkułu. Jasło stało się centrum administracyjnym rozległego obszaru. Znaczenia tego nie przekreśliły kolejne reformy administracyjne, które w 1860 roku uczyniły z Jasła siedzibę powiatu, a w 1867 roku starostwa powiatowego. Po reformach pozostały w Jaśle siedziby urzędów państwowych, których kompetencje wykraczały poza granice administracyjne powiatu. Do miasta zaczęły napływać rzesze urzędników powodując intensywny rozwój handlu i budownictwa. Pozycję Jasła jako centrum politycznego i kulturalnego utwierdziły zakończone sukcesem starania władz miasta o utworzenie pierwszego na Podkarpaciu C.K. Gimnazjum otwartego w 1868 roku; ustanowienie Sądu Obwodowego w 1889 roku; budowa linii kolejowej w latach 1872-1884, połączonej w 1890 roku z Rzeszowem. Przedsięwzięcia te uczyniły z Jasła jedno z najprężniej rozwijających się miast w Galicji. Sukcesy te były niewątpliwie zasługą władz miasta i regionu, które nie szczędziły starań dla podniesienia rangi miasta i dobrobytu obywateli.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego również nadawano tytuły honorowych obywateli Jasła. Tytuły takie otrzymali najważniejsi politycy okresu sanacji. Ciekawostką jest nadanie tego tytułu Pierwszemu Pułkowi Strzelców Podhalańskich.

W latach PRL-u Miejska Rada Narodowa w Jaśle nadawała honorowe obywatelstwo działając na podstawie art. 27 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych (Dz. U. nr 29 poz. 172 z 1963 r.). Wnioskodawcami były wówczas Prezydium MRN, stowarzyszenia, czy wreszcie powoływane lokalnie przedstawicielstwa społeczne z okazji wydarzeń dotyczących Jasła.

Niejednokrotnie nadawanie honorowego obywatelstwa łączono z ważnymi wydarzeniami Jasła. W 1965 roku nadanie tego zaszczytnego tytułu połączono z obchodami 600-lecia miasta Jasła. Kilku jaślanom nadano honorowe obywatelstwo z okazji uroczystości 125-lecia Gimnazjum i Liceum i 100-lecia Kaplicy Gimnazjalnej w Jaśle. W 1996 r. nadanie honorowego obywatelstwa połączono z uchwałą Rady Miasta Jasła o ustanowieniu patronem miasta św. Antoniego Padewskiego.

Zapewne lista Honorowych Obywateli Miasta Jasła będzie się poszerzać. W szczególności sprzyja temu podniesienie rangi samorządu i instytucji samorządowej spełniających funkcje pozostające dotychczas w gestii administracji państwowej. Stąd nowe impulsy dla działalności na rzecz miasta i regionu znajdującej uznanie współmieszkańców.

W niekompletnych dokumentach Rady Miasta odnaleźć można lakoniczne wpisy o nadaniu tytułu honorowego obywatela. Kilka nazwisk przytacza w swym ,,Opisie powiatu jasielskiego” W. Sarna. Na podstawie tych niekompletnych danych niezwykle trudno jest odtworzyć dokładną listę uhonorowanych tym zaszczytnym tytułem. Prawdopodobnie nigdy nie będzie ona pełna. Obecnie podjęte zostały starania, których celem jest rekonstrukcja i opracowanie pełnego wykazu osób, które w szczególny sposób zapisały się w historię miasta i kraju. Upływ czasu i braki w dokumentach prace te niezwykle komplikują. W miarę poszukiwań dociera się do ciągle nowych informacji. Problem stanowi przede wszystkim odtworzenie życiorysów osób, które w swej aktywności koncentrowały się na terenie lokalnym nie angażując się w szerszą działalność polityczną, naukową czy kulturalną.

Lista niniejsza został sporządzona na podstawie książki autorstwa Zdzisława Świstaka i Mariusza Świątka „Honorowi Obywatele Miasta Jasła” wydanej w 2000 roku przez Urząd Miasta w Jaśle oraz na podstawie materiałów przygotowanych przez Mariusza Świątka, pracownika Muzeum Regionalnego w Jaśle.

Po transformacji ustrojowej w 1990 roku, Rada Miejska Jasła wielokrotnie przyznawała tytułu Honorowego Obywatela Miasta Jasła podejmując poniższe uchwały:

  1. Nr XXVI/243/93 z dnia 26 lutego 1993 r.
  2. Nr XV/124/ 2003 z dnia 1 grudnia 2003 r.
  3. Nr XXII/176/2004 z dnia 10 maja 2004 r.
  4. Nr XIX/219/2004 z dnia 08 listopada 2004 r.

UCHWAŁA  Nr XV /124/ 2003 RADY  MIEJSKIEJ  JASŁA z dnia 1 grudnia  2003 r. w sprawie ustanowienia tytułów: „Honorowy Obywatel Miasta Jasła” oraz „Zasłużony dla Miasta Jasła”, a także przyjęcia regulaminu zasad i trybu nadawania tytułów.

UCHWAŁA  Nr XXII/ 176 / 2004 RADY  MIEJSKIEJ  JASŁA z dnia 10 maja 2004 r.  w sprawie zmiany uchwały własnej Nr XV/124/2003 r. Rady Miejskiej Jasła z dnia 1 grudnia 2003 r.

Uchwała Nr XXIX/219/2004 z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie zmiany uchwały własnej Nr XV /124/ 2003 RADY  MIEJSKIEJ  JASŁA z dnia 1 grudnia 2003 r. 

Badeni Kazimierz, hr. (1846 – 1909) herbu Bończa, syn Władysława i Cecylii z hr. Mierów, ur. w Surochowie 14 X 1846 r., ukończył szkoły (gimnazjum św. Anny) i studia uniwersyteckie (1862-1867) w Krakowie, gdzie się promował (26 X) na doktora praw na podstawie rozprawy pt. Kilka krytycznych uwag o gatunkach złego zamiaru według prawa austrjackiego, po czym wstąpił do służby politycznej tamże w delegaturze Namiestnictwa, skąd przydzielony został później do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Wiedniu. W r. 1871 mianowany został kierownikiem starostwa powiatowego w Żółkwi, gdzie dał się od razu poznać jako dobry administrator; po dwóch latach przeniesiony został jako starosta do Rzeszowa, skąd przeszedł znów w randze radcy Namiestnictwa do Krakowa, gdzie pełnił równocześnie funkcje delegata Namiestnictwa, tj zastępcy namiestnika w pewnym zakresie działania. (…)

Kazimierz zżył się najbardziej z gronem konserwatywnych polityków krakowskich, w ich liczbie z Julianem Dunajewskim. Po ośmioletnim urzędowaniu w Krakowie wystąpił ze służby państwowej i zamieszkał w Busku (1886), ale już w r. 1888 przy poparciu Dunajewskiego zamianowany został namiestnikiem Galicji. Na tym stanowisku rządził sprężyście, energicznie i zapobiegliwie, bez szablonu i formalizmu biurokratycznego, wglądał osobiście we wszystko, umiał rozkazywać i wymagać posłuszeństwa. Nie uronił przy tym nic z narodowego patriotyzmu; gdy Franciszek Józef wskutek intryg rządu wiedeńskiego nie chciał zezwolić na sprowadzenie zwłok Mickiewicza na Wawel, Badeni wraz z marszałkiem kraju Janem Tarnowskim złożyli cesarzowi na audiencji swą dymisję, i cesarz ustąpił (1890).

Jako namiestnik Badeni popierał wszystkie projekty skarbowe i ekonomiczne, dotyczące Galicji. Kiedy minister przeprowadził w Radzie państwa odszkodowanie galicyjskich właścicieli za zniesienie prawa propinacji sumą miliona guldenów rocznie, płatnych przez lat 20 z podwyższonego podatku od spirytusu, Badeni skłonił sejm galicyjski do uchwalenia ustawy (1889) o wykupieniu propinacji prywatnych za sumę 62 milionów guldenów w obligacjach, które miały być oprocentowane i amortyzowane z dochodów propinacji, przelanych na kraj aż do r. 1910. Zręcznie i energicznie przeprowadził tę reformę z korzyścią dla kraju. Interesy ziemiańskie znajdowały w Badenim zdecydowanego obrońcę. Z demokracją mieszczańską walczył łagodnie, z agitacją socjalistów i ludowców twardziej, a już gwałtownie tępił ten odłam ruchu ludowego, któremu przewodził ks. Stanisław Stojałowski, przez represje policyjne i wytyczanie procesów; nie stłumiły one jednak tego ruchu.

Badeni starał się jako namiestnik przeprowadzić jakiś znośny dla polskiego charakteru kraju i dla polskiego interesu narodowego modus vivendi z Rusinami.
W tej mierze doszło w r. 1890 do pewnego porozumienia, którego wyrazem była deklaracja, złożona w r. 1890 na sejmie przez przywódcę narodowców ruskich Juliana Romańczuka, głosząca, że Rusini galicyjscy stoją na stanowisku swej odrębności narodowej, ale zachowują wierność dla dynastii habsburskiej i dla wiary greckokatolickiej, w czym widzieli Polacy zapowiedź, że Rusini będą razem z nimi walczyć przeciw rusofilstwu i schiźmie.

W zakresie szkolnictwa przypada na czas rządów Badeniego utworzenie stanowiska wiceprezydenta Rady szkolnej krajowej (prezydentem był namiestnik), którym został w r. 1890 prof. Uniwersytetu Jagiellońskiego Michał Bobrzyński, głośny już podówczas uczony i polityk. Doniosły udział wziął oczywiście Badeni w urządzaniu wystawy krajowej w r. 1894; spowodował objęcie protektoratu nad nią przez cesarza i jego przybycie na wystawę do Lwowa na 8 dni wraz z całym ministerstwem. Franciszek Józef nabrał wówczas takiego zaufania do swego namiestnictwa, że 29 IX 1895 r. powołał go na stanowisko prezydenta ministrów.

W skład swego gabinetu powołał Badeni dwóch Polaków: Leona Bilińskiego jako ministra finansów i Edwarda Rittnera jako ministra dla Galicji. Zaufanego doradcę miał przez długie lata w znanym publicyście Stanisławie Koźmianie. Nowego premiera czekały ciężkie zadania: odnowienie ugody finansowej między obiema połowami dualistycznej monarchii, tj. Austrią i Węgrami, opanowanie sytuacji wytworzonej w stolicy państwa przez nagły wzrost stronnictwa chrześcijańsko-społecznego, reforma ordynacji wyborczej do parlamentu (Rady państwa), wreszcie zaspokojenie słusznych żądań narodowościowych niemieckiej ludności, zwłaszcza w Czechach. Sprawy, dotyczące Galicji, znajdowały u niego zawsze chętne poparcie. (…)

Trudności w realizacji polityki parlamentarnej doprowadziły do dymisji Badeniego. Powrócił z Wiednia do kraju, gdzie go owacyjnie witano, zamieszkał na powrót w Busku i oddał się z zamiłowaniem gospodarstwu; był jednak ciągle posłem na sejm krajowy i przewodniczył w nim w komisji budżetowej. Został honorowym obywatelem wielu miast w Galicji. Przejawami uznania kraju dla niego było też nadanie mu w roku 1896 przez wydział filozoficzny Uniwersytetu we Lwowie godności doktora honoris causa, oraz zjazd do Buska prezesów Rad powiatowych, polskich posłów na sejm itd. Praca całego życia wyczerpała Badeniego fizycznie; w r. 1909.VII.9, wracając z kuracji w Karlsbadzie, zakończył nagle życie w wagonie kolejowym, na kilka zaledwie kilometrów przed Buskiem. Na pogrzeb zjechała także deputacja posłów czeskich, w których imieniu dr elakovsky złożył hołd mężowi stanu, co w walce o prawa narodu czeskiego tak bardzo się zasłużył.

Jako namiestnik i zwierzchnik Rady Szkolnej Krajowej popierał budowę nowego budynku gimnazjum w Jaśle i przyznał dodatkowe środki finansowe na ten cel. Osobiście uczestniczył w ceremonii otwarcia nowego obiektu gimnazjalnego 1892r. W dowód wdzięczności Rada Gminna w Jaśle nadała K.Badeniemu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Bolbat Fiodor Daniłowicz, płk W Muzeum Regionalnym w Jaśle zachowany jest pamiątkowy dyplom o treści:

W dniu Święta Odrodzenia Polski Miejska Rada Narodowa w Jaśle serdecznie pozdrawia płk. Fiodora Daniłowicza Bolbata imieniem społeczeństwa Jasła – Miasta Bohatera”.
W latach Wielkiej Wojny Narodowej płk F.D. Bolbat dowodził wojskami sławnej Perekopskiej Dywizji Artylerii Armii Radzieckiej – wojskami, które w ciężkim boju przyniosły wolność naszemu miastu i innym Ziemiom Polskim. Zważywszy zasługi bohaterskich żołnierzy Perekopskiej Dyw. Art. i ich dowódcy płk. F.D. Bolbata MRN
w Jaśle na uroczystej sesji w dniu 22 lipca 1973 roku uchwaliła nadać godność Obywatela Honorowego Miasta Jasła.

Jasło, 22 lipca 1973 r. Przewodniczący Prezydium Józef Zychowicz.

Cerkowniak Zbigniew Michał pseud. Boruta, Mściciel, urodzony 29 września 1910 r. w Borszczowie w województwie tarnopolskim. Syn Emila i Józefy z domu Monne. Ojciec był naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Sokalu. Uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego w Sokalu i w 1934 r. uzyskał maturę. Ukończył kurs podchorążych w Centrum Wyszkolenia Kawalerii. Podjął pracę w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym w Warszawie. Brał udział w kampanii wrześniowej jako porucznik kawalerii w Suwalskiej Brygadzie Kawalerii. Walczył w rejonie Zambrowa w bitwie nad Bzurą a następnie w Samodzielnej Grupie Operacyjnej Polesie pod Serokomlą i Wolą Guławską. W dniu 5 października 1939 r. dostał się do niewoli. Przebywał w obozie jenieckim w Waldenburgu i Arnswalde. Wiosną 1940 r. udało mu się zbiec i przedostać do Warszawy. Tam związał się z ZWZ. Jesienią 1940 r. przenosi się na fałszywych dokumentach „zegarmistrza” do Jarosławia i kieruje zespołami dywersyjnymi jako szef Obwodu Związku Odwetu ZWZ a potem Kedywu AK. W lutym 1943 r. aresztowany wraz z grupą żołnierzy AK podczas przygotowania do wysadzenia mostu Kolejowego w Muninie. Pomimo ciężkich obrażeń,  jakich doznał podczas przesłuchania, udało mu się zbiec z więzienia. Rozkazem AK został przeniesiony do Przemyśla, gdzie działał w zespole dywersyjnym Kedywu. Brał udział w akcji opanowania Jasielskiego więzienia w nocy z 5/6 sierpnia 1943 r. Za udział w tej akcji został awansowany do stopnia porucznika i  odznaczony Orderem Virtuti Militari. W sierpniu 1943 r. objął stanowisko komendanta Ośrodka Kedywu „Olgierd”, a w grudniu został oficerem dywersji Inspektoratu AK Jasło. Był organizatorem i uczestnikiem wielu akcji dywersyjnych. W maju 1944 r. stanął na czele oddziału partyzanckiego operującego początkowo na terenie powiatu jasielskiego, a od sierpnia 1945 r. na terenie powiatu krośnieńskiego, wchodząc w skład 2 kompaniI 6 Pułku Strzelców Podhalańskich. Oddział brał udział w walkach w rejonie Lubatowej i Iwonicza.

Zbigniew Michał Cerkowniak zginął śmiercią żołnierza w dniu 20 września 1944 r. podczas rozbrajania miny na drodze w Iwoniczu. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Krośnie.

Rada Miejska Jasła, uchwałą z dnia 9 czerwca 2003 r., postanowiła, na wniosek Zarządu Koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i Komendy Hufca ZHP w Jaśle, nadać Zbigniewowi Michałowi Cerkowniakowi Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła za przeprowadzenie brawurowej akcji uwolnienia w nocy z 5/6 sierpnia 1943 r. 180 więźniów jasielskiego więzienia.

Poniżej  życiorys autorstwa Andrzeja Wojciechowskiego,
zięcia por. Zbigniewa Cerkowniaka.

Urodzony 29 września 1910 w Borszczowie, zginął śmiercią żołnierza 20 września 1944 w Iwoniczu Zdroju – porucznik kawalerii, żołnierz SGO „Narew” oraz „Polesie”, żołnierz AK, uczestnik akcji „Pensjonat” na więzienie w Jaśle, szef Kedywu Inspektoratu AK Podkarpacie „Olgierd”, dowódca oddziału partyzanckiego OP-15 w akcji „Burza”.

Dzieciństwo i młodość
Zbigniew Cerkowniak urodził się 29 września1910 roku w Borszczowie woj. Tarnopolskie, w latach 1910-18 jeszcze jako austriacka Galicja. Rodzice dziadka Zbigniewa mieszkający na Podolu w gminie Bilcze Złote zostali zamordowani przez Ukraińców, a majątek spalony. Uratował się jedynie dziadek Wojciech Szagowski, który w tym czasie studiował medycynę w Krakowie. W następstwie tej tragedii dziadek zmienił nazwisko na Cerkowniak.

Ojciec Zbigniewa, Emill za czasów II Rzeczpospolitej urzędnik państwowy – naczelnik Urzędu Skarbowego we Lwowie i Sokalu, wieloletni działacz organizacji patriotycznej „Sokół”. Drużyny Polowe „Sokoła” w 1914 za sprawą kpt. Józefa Hallera stały się zalążkiem II Brygady Legionów zwanej „Karpacką”. Matka Józefa z domu Monne, siostra stryjeczna wielkiej patriotki Wandy Monne ze Lwowa.

Zbigniew przez 10 lat mieszkał z rodzicami i rodzeństwem, brat Kazimierz „Szczęsny” oraz trzy siostry, na pięknych, ale tragicznych terenach kresowych w Borszczowie na Podolu w pobliżu austriacko-rosyjskiej granicy na Zbruczu, a następnie w Horodence na Pokuciu po prawej stronie Dniestru. W czasie dzieciństwa tereny te były świadkami, krwawych, wydarzeń: I wojny światowej gdzie ścierały się milionowe armie, walk Legionów Polskich o wskrzeszenie państwa polskiego, wojny polsko-ukraińskiej o granice, wojny polsko-rosyjskiej o wszystko oraz zbrodni ukraińskich na cywilnej ludności polskiej. W II Rzeczpospolitej rodzina przeniosła się do Lwowa, następnie do Sokala, a od 1935 do Jarosławia na ul. Cerkiewną. W Jarosławiu w 1941 r. ojciec „Boruty” został zamordowany przez Gestapo nie godząc się na współpracę (znał doskonale język niemiecki).

Maturę Zbigniew uzyskał we Lwowie. Również we Lwowie zaliczył dwuletnie (1928-30) przysposobienie wojskowe i obóz wojskowy w 19 Pułku Piechoty „Odsieczy Lwowa”. W latach 1932-33 ukończył Szkołę Podoficerską przy 11 Pułku Artylerii Lekkiej w Stanisławowie. W Sokalu ukończył w 1934 r. V kurs Państwowego Seminarium Nauczycielskiego Męskiego. W grudniu 1935 otrzymał Dowód Osobisty Nr. 182/35 wydany przez burmistrza miasta Sokal.

W 1935 r. W Sokalu wziął ślub z Marią Rabczyńską i przeniósł się do Warszawy. W Warszawie zamieszkali przy ul. Piotra Skargi 55 m 5. Tutaj urodziły się dzieci Zbigniewa: Włodzimierz 1936, Ryszard 1938 i Anna 1940 rok.

Pracował w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym i ukończył kurs doskonalący dla oficerów i podoficerów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Był prawdopodobnie oficerem wywiadu o czym świadczą m.in. dość liczne wyjazdy do Wolnego Miasta Gdańsk gdzie działała silna placówka Oddziału II Sztabu Głównego WP a na przełomie 1938/39 na Zakarpaciu gdy tworzyła się granica polsko-węgierska.

Wojna obronna Polski, 1 wrzesień – 6 październik 1939
W wojnie obronnej we wrześniu 1939 Zbigniew Cerkowniak zmobilizowany został w stopniu podporucznika do Suwalskiej Brygady Kawalerii gen. Zygmunta Podhoreckiego, która wchodziła w skład SGO „Narew”. Brygada przeszła w rejon Zambrowa gdzie brała udział w ciężkich walkach w dniach 9-14 września. Po wyrwaniu się z kotła zambrowskiego rozproszone oddziały zebrały się w Puszczy Białowieskiej gdzie 18 września sformowano Dywizję Kawalerii „Zaza”, która skierowała się w rejon Lublina. 28 września została podporządkowana SGO „Polesie” gen. Franciszka Kleberga. W sile 18 tys. ludzi skierowała się na pomoc walczącej Warszawie i składów amunicji w pobliżu Dęblina, walcząc po drodze z wojskami sowieckimi i niemieckimi. Drogę w dniu 2 października zagroziła niemiecka 13 DPZ. Atak Niemców na Serokomlę, której broniła „Zaza” i Kock został odparty. W nocy z 2/3 października gen. Kleberg kontratakuje, Niemcy są zaskoczeni, wycofują się i ściągają na pomoc 29DPZ. Polacy opuszczają Serokomlę i Kock.

Niemcy 4 października zajmują opuszczone pozycje i atakują polskie siły osłonowe w Woli Gułowskiej, Polacy się wycofują. Na drugi dzień rano 5 października Polacy kontratakują zdobywając ponownie Wolę Gułowską przez Dywizję „Zaza” niszcząc samochody pancerne 29DPZ. Niemcy w szoku uciekają. Pełne zwycięstwo, ale amunicja się skończyła, a do magazynów brakowało już tyko 2 dni drogi. W nocy z 5/6 października Polacy składają broń, a oficerowie w tym ppor. Zbigniew Cerkowniak idą do niewoli. Była to ostatnia, zwycięska bitwa regularnego Wojska Polskiego w wojnie obronnej 1939 roku.

Ucieczka z „Oflagu II B” Arnswalde, maj 1940
Zbigniew Cerkowniak poprzez jeniecki obóz przejściowy w Woldenbergu, dostał się do „Oflagu II B” w Arnswalde (obecnie Choszczno, 80 km od Szczecina). W dwóch transportach w 1939 r. Niemcy zgromadzili tu przeszło 3,3 tys. polskich oficerów.

Za zgodą komendanta obozu Zbigniew zakupił narzędzia zegarmistrzowskie. Jako samouk, potrafił zrobić pierścionek, broszkę a również naprawiać zegarki. Obserwując teren zorientował się że jeden z podziemnych kanałów prowadzi z obozu aż na teren ogrodów. We współpracy z kilkoma kolegami przepiłował kłódkę na włazie do kanału od strony obozu. Wyjście z kanału po drugiej stronie było jednak o wiele trudniejsze i wymagało wiele czasu.

Trzeba było przepiłować wąsy-zawiasy włazu od środka. Po przygotowaniu przejścia wtajemniczeni jeńcy mieli stopniowo małymi grupkami uciekać z obozu. Zbigniew po wyjściu z kanału na torach kolejowych zwichnął nogę w stawie kolanowym i w związku z tym wraz z kolegą bardzo wolno się przemieszczali. To ich uratowało, gdyż Niemcy przeszukiwali teren w dalszej odległości i wyłapali większość uciekinierów. Zbigniew Cerkowniak wraz z kolegą nocami i na piechotę po ok. miesiącu dotarli szczęśliwie do Warszawy. O zdolnościach manualnych oraz o twardej psychice Zbigniewa Cerkowniaka świadczy również wykonanie w drewnie, w trakcie pobytu w Oflagu, malutkiego piórniczka ze swoimi inicjałami dla nowonarodzonej córeczki.

Szef ośrodka Kedywu ZWZ-AK Obwód Jarosław, jesień 1940 – luty 1943
Po powrocie do Warszawy Zbigniew Cerkowniak włączył się natychmiast w działalność konspiracyjną. Z uwagi na inwigilację mieszkania w Warszawie i bezpieczeństwo małych dzieci na własną prośbę zostaje przeniesiony do Jarosławia. Otrzymuje fałszywe dokumenty na nazwisko Michał Bogdański ps. „Boruta”, „Mściciel”, zawód zegarmistrz.

W Jarosławiu kontynuuje działalność konspiracyjną jako szef oddziału sabotażowo – dywersyj- nego Związku Odwetu ZWZ, a potem ośrodka Kedywu Obwodu AK Jarosław. W dzień w mieszkaniu na ul. Szkolnej naprawia pierścionki i zegarki, wieczorem prowadzi szkolenia w posługiwaniu się materiałami wybuchowymi, zapalnikami, granatami i obsługą różnego rodzaju broni. Przygotowuje lewe dokumenty, które przydają się „spalonym” Polakom i sowieckim żołnierzom uciekającym z obozu w Pełkiniach k/Jarosławia. Dokonuje nasłuchów radiowych, organizuje zaopatrzenie dla oddziałów Kajdanki „Boruty” partyzanckich. Pierwsza przygotowywana akcja wysadzenia pociągu – transportu wojskowego na trasie między Radymnem a Muniną nie udaje się. Akcja zostaje zdradzona Niemcom, a „Boruta” w dniu 2 lutego 1943 aresztowany przez Gestapo. Wyprowadzany na przesłuchania jest bity, wieszany za ręce, deptany i kopany. Dwie ostatnie noce spędza w budynku Gestapo. Skatowanego potwornie i z rękoma skutymi na plecach wrzucono do łazienki, obiecując wykończenie następnego dnia. W nocy ogromnym wysiłkiem uwalnia z kajdanek jedną rękę i wyłamuje kłódkę w rozsuwanej kracie okna łazienki i ucieka. Dostaje się na ul. Czarneckiego do mieszkania członka organizacji pana Wójcika, a po kilku dniach do mieszkania Franciszka Cwynara pod Tywonią. Gestapo szalało, ustaliło nagrodę za schwytanie. Policja i żandarmeria ze zdjęciem „Boruty” legitymowali podejrzanych na ulicach Jarosławia.

Gościnnie w ośrodku Kedywu Obwodu AK Przemyśl, kwiecień – lipiec 1943
Z Jarosławia „Boruta” razem z bratem Kazimierzem Cerkowniakiem „Szczęsny” pieszo dotarli do Kańczugi do siostry Marii Cerkowniak-Wołoszyn. Po opracowaniu raportu z przebiegu aresztowania i akceptacji Komendy Okręgu AK w Krakowie obaj bracia dostali rozkaz zameldowania się w Przemyślu. Po drodze zatrzymali się w majątku państwa Myczkowskich w Jankowicach. W kwietniu dotarli pieszo do Przemyśla, zatrzymali się u państwa Zadrożnych w Kazanowie, aby w końcu nawiązać kontakt z ppor. Zbigniewem Zawiłą „Żbik” szefem ośrodka Kedywu „Leon” Obwodu AK Przemyśl. W kwietniu została zorganizowana grupa bojowa z udziałem obu braci, która podjęła szereg akcji m.in. na silnie uzbrojony posterunek policji ukraińskiej w Medyce i na komendę policji ukraińskiej w centrum Przemyśla, gdzie zniszczono dokumenty, pozyskano maszyny do pisania oraz broń. W tym czasie zmienili zakwaterowanie na Winną Górę do willi pani Marii Frenczak „Mamuśka”.

Po dotkliwej wsypie sztabu Obwodu AK Przemyśl 26 czerwca 1943 na Winną Górę trafił Stanisław Kostka „Dąbrowa” z komendy Obwodu AK. Tutaj poznali i wciągnęli do organizacji doskonale mówiącego po niemiecku funkcjonariusza „Sonderdienst” Antoniego Żmura pochodzącego z Kaszub „Karolka”.

Do Kedywu w Przemyślu przyszedł rozkaz od por. Zenona Soboty „Korczak” szefa Kedywu Podokręgu AK Rzeszów o odkomenderowanie „Boruty”, „Dąbrowy” i „Żbika” do akcji na więzienie w Jaśle.

Przejazd pociągiem do Jasła i oczekiwanie w domu rodziny Madejewskich, 24 lipiec – 5 sierpień 1943
W dniu 24 lipca 1943 r. trzech powołanych do akcji, przebranych za cywilnych gestapowców pod opieką umundurowanego „Karolka” odbyli podróż z Przemyśla do Jasła w wagonie „Nur für Deutsche”. Po drodze przeszli stres. Do pociągu wsiadł z obydwu stron patrol żandarmerii i sprawdzał dokumenty wszystkich podróżnych. Dzięki odpowiedniemu zachowaniu „Karolka” i pozostałych, udało się Niemców przechytrzyć i dojechali szczęśliwie.

W Jaśle zostali zakwaterowani w willi Ludwika i Florentyny Madejewskich „Łukaszów” przy ul. Mickiewicza. Po drugiej stronie był budynek gimnazjum, w którym stacjonowała niemiecka policja „Schupo”. Akcja, która była planowana na następny dzień została odwołana. Cierpliwie czekali dalszych rozkazów. W domu Madejskich poznali następnych członków akcji: harcerza Stanisława Magurę „Paw” oraz plut. Józefa Okwiekę „Trójka” zatrudnionego w straży więziennej.

Pani domu dbała o ciepłą atmosferę. Wieczorami, po godzinie policyjnej, schodzili na dół, kolacja miała wtedy charakter rodzinny. Ktoś z rodziny grał na fortepianie, a „Boruta” na gitarze nucąc: „Kujawiak, kujawiaczek, gdzieś na obcej ziemi żali się i płacze – bo na obcej ziemi pośród obcych ludzi, polskiego chłopca, obca zorza budzi.”

Akcja „Pensjonat” 5/6 sierpień i odskok na Łupaną Górę, 11 sierpień 1943
Budynek więzienia to dwupiętrowy gmach w kształcie czworoboku, którego północne skrzydło zajmował sąd przy ul. Kościuszki. Resztę budynku otaczał kilkumetrowy mur z wieżyczką strażniczą i jedyną bramą z furtą i okienkiem kontrolnym. Więzienia pilnowała straż ok. 30 osób, głównie Ukraińców. Większość z komendantem mieszkała na terenie więzienia. W maju i czerwcu 1943 przetrzymywano w więzieniu ok. 100 członków AK, w tym dużą część kierownictwa Kedywu Obwodu Krosno oraz profesorów: Antoniego Lęcznara i Bronisława Millera wraz z uczniami.

W nocy z 5/6 sierpnia grupa bojowa: „Korczak”, „Boruta”, „Dąbrowa” i „Żbik” („Paw” został jako ubezpieczenie na ulicy) podeszła pod furtę więzienia, z której miał wychodzić po zakończeniu dyżuru „Trójka”. Razem już wpadli do wnętrza rozbrajając straż więzienną. Uzbrojeni byli w broń krótką, tylko „Boruta” miał dodatkowo pistolet maszynowy. Jedyne groźne starcie to walka wręcz „Boruty” ze strażnikiem i przypadkowy wystrzał z Visa „Boruty”. Potem sukcesywne otwieranie cel i wyczytywanie więźniów politycznych. W sumie w sposób zorganizowany wyprowadzono 66 uwięzionych członków ruchu oporu, Pozostali więźniowie ponad 100 po pewnym czasie mogli sami opuścić więzienie. Poza miastem podzielili się na kilka grup i rozeszli w różnych kierunkach. Największą grupę ok. 40 osób z rannym kpt. Rakszewskim prowadził „Boruta” z „Dąbrową”. Pokonali trasę ok. 40 km idąc tylko nocami w kierunku Żeglce-Podniebyle-Miejsce Piastowe-Kombornia, w terenie nieznanym, bez żadnych punktów kontaktowych i łączników, forsując Jesiołkę i Wisłokę. Po 6 dniach dotarli na Łupaną Górę do Jacka Koszarskiego „Wąż”. Tu już sami „Boruta” i „Dąbrowa” kwaterowali do 16 sierpnia pod czujną ochroną Jacka i jego syna Leszka.

Uwolnienie 66 członków ruchu oporu w Jaśle pod bokiem siedziby Gestapo wywołało u Niemców szok. Byli pewni, że dokonało tego jakieś większe ugrupowanie dysponujące samochodami i motocyklami. Rozpoczęli bardzo intensywne poszukiwania, które nie przyniosły rezultatów. Akcja ta należy do największych osiągnięć Kedywu na Podkarpaciu. Napawała otuchą serca Polaków i była wielkim aktem samoobrony. Rozkazem mjr. Stefana Tarnowskiego „Jarema” szefa Kedywu Okręgu AK Kraków, wszyscy członkowie grupy bojowej zostali przedstawieni do awansu i odznaczeń. Ppor. Zbigniew Cerkowniak „Boruta” awans na porucznika i srebrny krzyż orderu wojennego Virtuti Military.

Kierownictwo Dywersji krypt. „Olgierd” Inspektoratu AK Podkarpacie „Joachim”, sierpień 1943 – maj 1944
Po odejściu do Rzeszowa por. Zenona Soboty „Korczak” i po akcji „Pensjonat”, szefem Kedywu „Olgierd” Inspektoratu Podkarpacie został por. Zbigniew Cerkowniak „Boruta” pełniąc równocześnie funkcję oficera dywersji w sztabie Inspektoratu z adiutantem pchr. Stanisławem Kostką „Dąbrowa”.

Niezależnie od przygotowań strategicznych, (odtwarzanie przedwojennych jednostek wojskowych) do akcji „Burza”, AK prowadziła działalność sabotażowo-dywersyjną, której głównym wykonawcą była Komenda Dywersji – Kedyw. Zgodnie z drugim rozkazem Komendanta Głównego AK dotyczącym „bieżących akcji bojowych”, Kedyw na Podkarpaciu przeprowadził szereg akcji sabotażowo-dywersyjnych na liniach kolejowych, drogowych, telekomunikacji, w przemyśle, urzędach i magazynach okupanta. Akcje były kierowane przede wszystkim przeciwko gestapo, żandarmerii i wszelkiego rodzaju policji oraz kolaborantom, konfidentom i zdrajcom. Nie były kierowane przeciwko Wehrmachtowi.

W czasie szefowania Kedywem, „Boruta” kwaterował w wielu miejscach: u rodziny Niezgodów w Krośnie przy ul. Krakowskiej, u pani Kubiakowej w Krośnie w dzielnicy Białobrzegi, u państwa Pelczarskich w Korczynie przy tzw. Gościńcu powiat Krosno, u rodziny Jana Trznadla „Ostoja” w podkarpackiej wsi Odrzykoń. „Boruta” był także znany ze swego hiszpańskiego pistoletu automatycznego „Astra”. Pistolet ten był nadzwyczajnie celny i łatwy do noszenia pod płaszczem lub kurtką. Wrogowie mieli respekt przed legendarną „Astrą”.

Marsz bojowy OP-15 za San w ramach akcji „Burza”
7 lipiec – 29 sierpień 1944

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zgodnie z rozkazem Komendy Głównej AK, szef Inspektoratu Podkarpacie powołał trzy oddziały partyzanckie bazujące na zgrupowaniach sabotażowo-dywersyjnych Kedywu. Były to jednostki wydzielone w dyspozycji Inspektoratu, figurujące na tzw. liście żołdu i działające niezależnie od oddziałów terenowych poszczególnych obwodów AK (Obwód Jasło, Krosno, Brzozów i Sanok w sumie do mobilizacji ok. 6700 ludzi). Niemniej – docelowo wpisane w struktury odtworzeniowe 2 pułku Strzelców Podhalańskich.

Por. Zbigniew Cerkowniak „Boruta” na własne życzenie zrezygnował z szefostwa Kedywem i objął dowództwo OP-15. Korzystając z akcji „Burza”, pragnął zmierzyć się z okupantem w otwartej walce, w polskim mundurze i w czapce z orłem w koronie.

Organizacja, uzbrojenie i szkolenie oddziału odbywało się od 22 maja do 6 lipca 1944, ostatnio we wsi Jodłowa, ok. 18 km na północny-zachód od Jasła gdzie osiągnął pełną gotowość bojową. Oddział był w pełni umundurowany i uzbrojony w broń zrzutową a dowódca otrzymał od księdza konia z siodłem. 7 lipca zgodnie z rozkazem Inspektora mjr. Stefana Rutkowskiego „Haszysz” wyruszył w marszu ubezpieczanym za San o długości ponad 100 km, (Jodłowa-Przybyłówka-Orzechówka-Bażanówka-Niebieszczany) aby tam połączyć się z pozostałymi dwoma oddziałami tworząc zgrupowanie operacyjne KN-23 „Południe” mjr. Adam Winogrodzki „Korwin” i kontynuować marsz bojowy na Chyrów, Sambor i Lwów osłaniając ludność Polską przed agresją ukraińskich nacjonalistów.

Do zgrupowania „Południe” dotarł 22 lipca. W tym czasie sytuacja na froncie zmieniła się gwałtownie. Wojska sowieckie zajęły Lwów. Dalszy marsz był bezcelowy. Zgrupowanie „Południe” pozostało ostatecznie po zachodniej stronie Sanu w obszarze działań frontu sowiecko-niemieckiego staczając szereg bitew z wojskami niemieckimi. Pluton dowodzony przez „Borutę” w dniach 29 lipiec -19 sierpień stoczył walki w rejonie: wsi Poraż, Tarnawy Górnej, Zagórza i Nowosielce. Następnie zgrupowanie przesunęło się na zachód w lesiste tereny górskie, rejon Puław i Darowa. Problemy aprowizacyjne spowodowały, że 29 sierpnia pluton „Boruty” opuścił zgrupowanie kierując się na północny-zachód. Zgrupowanie natomiast 20 września przeszło linię frontu i złożyło broń.

Rzeczpospolita Iwonicka, 31 sierpień – 20 wrzesień 1944
Oddział „Boruty” dotarł do wsi Lubatowa leżącej 4 km na południe od Iwonicza Zdroju 31 sierpnia i założył obóz w lesie przylegającym do Góry Cergowej. Z „Borutą” nawiązał kontakt por. Jerzy Nowak „Pik” dowódca placówki AK Iwonicz oraz por. Piotr Massalski „Morena”. W dniu 2 września wspólnie, oddziały AK rozbiły Niemców w Lubatowej, a następnie unikając kontrataku wycofały się na północ do Iwonicza Zdroju.

21 sierpnia żołnierze Wehrmachtu opuścili miasto Iwonicz Zdrój. Moment ten wykorzystał d-ca placówki „Pik” i 22 sierpnia zajął ponownie Zdrój (pierwszy raz 21 lipca). Na wieży Bazaru Iwonickiego wywieszono biało-czerwoną flagę. Rzeczypospolitej Iwonickiej nie udało się już Niemcom zdobyć mimo trzykrotnych kontrataków. Była skutecznie broniona przez AK w tym oddział partyzancki „Boruty” do czasu wkroczenia wojsk sowieckich.

W dniu 20 września 1944 do Iwonicza Zdroju będącego już pod polską cywilną i wojskową administracją weszły zdziesiątkowane w operacji dukielsko-preszowskiej oddziały wojsk sowieckich. Na drogach wlotowych Niemcy pozostawiali miny, do miasta zaczęły napływać masy uchodźców. Sowieci nie byli zdolni pomóc. Rozminowania podjął się „Boruta”. Niestety przy neutralizacji kolejnej miny na drodze do Klimkówki w pobliżu willi „Jutrzenka” nastąpił wybuch i bohaterski porucznik zginął. Świadkiem tragicznej śmierci swego dowódcy był pchr. Adam Zawisza „Lupus” z Krosna. Po wojnie zwłoki porucznika „Boruty” tymczasowo pochowane w Iwoniczu, zostały przewiezione na cmentarz w Krośnie. Spoczywa w kwaterze żołnierzy Armii Krajowej.

Bóg, Honor, Ojczyzna, to najwyższe wartości, za które przyszło zapłacić najwyższą cenę.

Pamięć
• W październiku 1989 r. dokonano odsłonięcia tablicy pamiątkowej przed budynkiem Sądu Rejonowego przy ul. Staszica w Jaśle, upamiętniającej odbicie więźniów politycznych z jasielskiego więzienia w 1943 roku, na której wymieniono 6 członków grupy bojowej.
• W 60 rocznicę opanowania jasielskiego więzienia, 3 sierpnia 2003 roku odsłonięto piękny pomnik w Hołdzie Żołnierzom Armii Krajowej przy ulicy Staszica, w którym
wyeksponowana jest tablica odsłonięta w 1989 roku.
• Na wniosek Zarządu Koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i Komendy Hufca ZHP w Jaśle, Rada Miejska w Jaśle, Uchwałą Nr. X/56/2003 z dnia 9 czerwca 2003 r. nadała tytuły Honorowego Obywatela Miasta Jasła wszystkim sześciu żołnierzom AK brawurowej akcji opanowania jasielskiego więzienia i uwolnienie około 180 więźniów w tym 66 więźniów ruchu oporu.
• Porucznik Zbigniew Cerkowniak spoczywa na cmentarzu w Krośnie w kwaterze żołnierzy Armii Krajowej Obwodu Krosno, w osobnym grobie, doskonale wykończonym i utrzymywanym przez dzieci i młodzież szkolną oraz mieszkańców miasta.
• Ze wspomnień por. Antoniego Zawadzkiego szefa dywersji Obwodu AK Jasło: „Czas to był ciężki, czas próby. Z wdzięcznością wspominam dlatego ludzi i zdarzenia dorastające do wymogów chwili. Jednym z najpiękniejszych jest wspomnienie o „Borucie”. Ten oficer dywersji inspektoratu miał w sobie czar oficera kawalerii, poryw i pozę czasu powstania 1863, a prócz tego nieugiętą wiarę. On to uratował akcję Zenona Soboty, wkładając but między drzwi, gdy strażnik chciał je zatrzasnąć. On to, rozbrajał Niemców i przyjmował zrzuty broni. On to prowadził pierwszy umundurowany oddział partyzancki, samemu jadąc konno. Świecący wszędzie osobistym przykładem i odwagą, imponował żołnierzom, jak tylko odważny oficer czynić może. Zginął, kiedy usiłował przeprowadzić oddział przez pole minowe, rozerwany na strzępy. Cześć jego pamięci!”

Przypisy
1. http://zbigniewcerkowniak.blogspot.com
2. http://www.jaslo.pl/Miasto_Jaslo/Honorowi_Obywatele/Cerkowniak_Zbigniew_Michal
3. http://pl.wikipedia.org/wiki/Dywizja_Kawalerii_Zaza
4. http://oflag2b.choszczno.biz/readarticle.php?article_id=73. biografia Oflag
5. http://wojnawp.republika.pl/opor/op3 – Ruch oporu w Przemyślu cz.3
6. S. Dąbrowa-Kostka, Rozkaz zdobyć więzienie, KAW 1988, str.83
7. http://pl.wikipedia.org/wiki/Akcja_Pensjonat
8. http://pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Cerkowniak
9. http://www.akwilno.pl/pdf/Podokreg-Rzeszow.pdf  
10. http://pl.wikipedia.org/wiki/OP-15  
11.http://armiakrajowa.org/zp2lbfk/okreg-szzak-krosno/177-biogramy/244-zawisza-adam-ps-lupus
12. http://pl.wikipedia.org/wiki/Rzeczpospolita_Iwonicka
13. http://www.jaslo24.pl/aktualnosci/1/7765
14. L. Dzikiewicz, …notatki 1939-1945 por. Antoniego Zawadzkiego, Warszawa 2002, str.203

Biblografia – książki i publikacje w których występuje por. Zbigniew Cerkowniak
• Łukasz Grzywacz Świtalski: Z walk na Podkarpaciu, wyd. PAX 1971
• Mieczysław Wieliczko: Jasielskie w latach drugiej wojny światowej, wyd. MON 1974
• Stanisław Zabierowski: Rzeszowskie pod okupacją hitlerowską, wyd. Książka i Wiedza 1975.
• Andrzej Daszkiewicz: Ruch oporu w rejonie Beskidu Niskiego, wyd. MON 1975
• Stanisław Dąbrowa-Kostka i Stanisław Maria-Jankowski: Rozkaz zdobyć więzienie, wyd. KAW 1988, ISBN 83-03-02284-9
• Ks. Jan Mleczko: Jodłowa jej przeszłość i teraźniejszość, Jodłowa 1989
• Józef Modrzejewski: Akowcy na Podkarpaciu, Muzeum Regionalne PTTK, Brzozów 1990.
• Stanisław Maria Jankowski: Strzały pod więzieniem, wyd. Radio i Telewizja, 1992. ISBN 83-212-0573-9
• Irena Chodorowska-Dzikiewicz „Sparta” i Lech Dzikiewicz: Dramat ppłk Stefana Rutkowskiego „Haszysza”, . wyd. Warszawa-Krosno 1997. ISBN 83-86744-68-5
• Antoni Strahl: Dziennik wspomnień, wyd. Wrocław 2001.
• Podkarpackie Towarzystwo Historyczne: Dzieje Podkarpacia tom VI, wyd. Krosno 2001/ 2002. ISBN 83-86634-54-5
• Lech Dzikiewicz: Kapitan Holik mówi… oraz notatki 1939-1945 por. Antoniego Zawadzkiego; wyd. Warszawa-Krosno-Jasło, 2002.
• Jan Ludwik Trznadel: Wspomnienia przeżytych lat. (b.r.), (b.m.)
• Janusz Michalak: Iwonicz Zdrój i okolice, wyd. Krosno 2003. ISBN 83-88126-87-3
• Jan Radożycki: Aby o nich nie zapomniano – wspomnienia, wyd. May Book 2007. ISBN 978-83-89770-82-0
• Grzegorz Ostasz: Podziemna Armia, Podokręg Rzeszów, wyd. LIBRA 2010, Muzeum Okręgowe w Rzeszowie. ISBN 978-83-88085-25-3
• Zdzisław Świstak z zespołem: Encyklopedia Jasła, wyd. 2011. www.encyklopediajasla.pl
• Relacje bezpośrednie: Kazimierz Cerkowniak „Szczęsny”- brat; Daniela Okólska-Krupska „Kora” – łączniczka; Stanisław Kostka „Dąbrowa” – adiutant; Leszek Koszarski – Łupana Góra.

zebrał i opracował zięć „Boruty”
Andrzej Wojciechowski
syn powstańca warszawskiego
andrzejw@wp.pl

Warszawa wrzesień 2012

Urodzony 11 października 1924 r. w Przemyślu. Syn Wilhelma i Barbary z domu Laskowieckiej. Jego ojciec brał udział w walkach o Przemyśl w 1919 r., a potem pracował w urzędzie pocztowym. Stanisław w  latach 1926-1936 uczęszczał do szkoły powszechnej w Przemyślu i w Kępie. Należał wówczas do drużyny zuchowej i harcerstwa. W latach 1937-1939 kontynuował naukę w gimnazjumw Przemyślu. Jako harcerz brał udział w kopaniu  rowów przeciwlotniczych i uczestniczył w szkoleniu w zakresie obrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej. Po wybuchu wojny pozostał w rodzinnym Przemyślu i włączył się w działalność konspiracyjną.

Między innymi brał udział w zbieraniu broni porzuconej przez żołnierzy polskich w lasach lipowickich. Intensywnie szukał kontaktu  z konspiracją i w 1941 roku został zaprzysiężony do ZWZ. W dniu Święta Niepodległości otrzymał stopień starszego strzelca. Od sierpnia 1942 r. do lipca 1942 r. organizował i dowodził oddziałem dyspozycyjnym Komendy Obwodu AK Przemyśl. Pełnił funkcję oficera propagandy, redagował tajne pismo „Placówka”, uczestniczył w akcjach bojowych. Brał udział w konspiracyjnych Kursach Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty.  Przydzielono go wówczas do jednostki specjalnej Kedywu. Podporucznik Zbigniew Zawiła zaproponował mu udział w akcji na więzienie w Jaśle. Dąbrowa Kostka między innymi dowodził tylną strażą podczas odskoku. Brał również udział w akcji na placówkę Abwery w Bratkówce. W lipcu 1944 r. został przeniesiony na stanowisko adiutanta Podkarpackiego Ośrodka Kedywu AK. Uczestniczył w akcji Burza, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po zajęciu Podkarpacia przez wojska radzieckie, został aresztowany, ale udało mu się zbiec. Zorganizował i prowadził komórkę legalizacyjną Podokręgu AK Rzeszów. Dzięki tej działalności wystawiano fałszywe dokumenty dla ludzi z konspiracji.

W 1944 r. Dąbrowa-Kostka został awansowany do stopnia podporucznika, a w dniu 1 stycznia 1945 r. do stopnia porucznika i odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Od grudnia 1944 r. do sierpnia 1945 r. Stanisław Dąbrowa Kostka jako oficer dywersji Komendy Obwodu AK-DSZ starał się odtworzyć struktury rozbite przez aresztowania. Gromadził broń i sformował oddział, którego celem była obrona ludności cywilnej przed rabunkiem. Oddział ten został rozformowany dopiero w sierpniu 1945 r.
Na przełomie 1945/46 roku Stanisław Dąbrowa Kostka był szefem Informacji i Bezpieczeństwa Zrzeszenia Wolność i Niepodległość w rejonie krakowskim.

W marcu 1946 r. został aresztowany i skazany na siedem lat więzienia za próby obalenia siłą ustroju. Po odsiedzeniu połowy kary zwolniono go w 1949 r. W okresie powojennym Stanisław Dąbrowa Kostka aktywnie uczestniczył w pracach Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich i Komisji Historycznej ZBOWiD. Jest członkiem Związku Inwalidów Wojennych RP, Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, ZAiKS, Stowarzyszenia Żołnierzy AK.

Obecnie znany jest ze swej działalności dziennikarskiej i publicystycznej. Jest autorem książek, opracowań i artykułów. Prowadzi działalność mającą na celu popularyzację historii poprzez seminaria odczyty i spotkania z młodzieżą. Szczególnie angażuje się w działalność harcerską za którą został uhonorowany stopniem Instruktora Przewodnika ZHP. Po wojnie został odznaczony Krzyżem Komandorskim i Oficerskim Orderu Polonia Restituta, Krzyżem Armii Krajowej, Medalem Wojska, Krzyżem Zasługi dla ZHP z Rozetą i Mieczami.

Ponadto w 1989 r. został zweryfikowany do stopnia kapitana, a w 1993 r. awansowany do stopnia majora.

Za udział w akcji uwolnienia więźniów z jasielskiego więzienia w nocy z 5/6 sierpnia 1943 r., Rada Miejska Jasła uchwałą z dnia 9 czerwca 2003 r., postanowiła nadać Stanisławowi Kostce Dąbrowie tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Sakramentu chrztu udzielał mu w kościele parafialnym w Jaśle w dniu 13 lipca 1897 roku ksiądz Gracjan Szklarski. Rodzicami chrzestnymi byli Tadeusz Sroczyński i Maria de Dobrzańska, żona Kazimierza Drohojewskiego. Na chrzcie nadano mu imiona Henryk, Feliks i Józef.

Młody Henryk wychowywał się w atmosferze głębokiego patriotyzmu i kultywowania wojskowych tradycji rodzinnych . Jego pradziadek w linii matki, Hipolit Lubieniecki, był oficerem powstania listopadowego, a jego dziadek Włodzimierz Lubieniecki był jednym ze znanych uczestników powstania styczniowego.

W 1901 roku Dobrzańscy wraz z rodziną Sroczyńskich przeprowadzili się do dworu w pobliskich Gorajowicach /obecnie Jasło/. Tutaj też pobierał pierwsze lekcje jazdy konnej. Wspomina o tym siostra Dobrzańskiego Leonia. Dzisiaj często na tereny położone poniżej dworu w Gorajowicach mówi się „Łąki Hubalowe”. Organizowane są tam  memoriały kawaleryjskie imieniem Hubala. W 1903 roku Henryk rozpoczął naukę w miejscowej Szkole Ludowej. W 1907 roku przeniósł się wraz z matką i starszą siostrą Leonią do Krakowa.  Młodzieńcze lata Dobrzańskiego przypadają na okres Polski rozbiorowej, a jego losy związane były z dziejami ówczesnej dualistycznej monarchii austriacko – węgierskiej. Będąc jeszcze uczniem, w 1912 r. wstąpił do Drużyn Strzeleckich. W młodym wieku wykazywał ogromne zamiłowanie do koni i jazdy konnej. Z czasem zaczął interesować się również wojskiem. W 1914 r. ukończył szkołę realną w Krakowie i zdał maturę – zaświadczył to własnym podpisem, jednak sprawozdania szkolne tego nie potwierdzają.

Kiedy wybuchła I wojna światowa, jako siedemnastoletni młodzieniec postanowił wstąpić ochotniczo do formujących się polskich oddziałów. Ze względu na wymagany wiek podał, że jest o rok starszy.

Henryk Dobrzański trafił do 2 Pułku Ułanów Legionów Polskich, z którym przeszedł w latach I wojny światowej karpacki szlak bojowy. Brał udział w walkach pod Rarańczą, w odsieczy Przemyśla i Lwowa, w bitwach pod Stawczanami, Basiówką i Bartłowem pod dowództwem płk. W.Sikorskiego.

Po zakończeniu I wojny światowej w czerwcu 1919 roku 2 Pułk Ułanów przemianowany został na 2 Pułk Szwoleżerów Rokitniańskich. Z pułkiem tym Henryk Dobrzański przez wiele lat związał swoje losy. Pułk pełnił służbę pod Lipnem w czasie zajmowania  Pomorza, uczestniczył w wojnie 1920 r. (Koziatyn, Białajewka, Komarowo), a następnie skierowano go do garnizonu w Bielsku. Za wzorową służbę wojskową i męstwo okazywane w walce Henryk Dobrzański odznaczony został Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari V klasy, czterokrotnie Krzyżem Walecznych oraz innymi orderami i odznaczeniami. Później otrzymał Krzyż Niepodległości. Henryk Dobrzański przebywał w Bielsku do 1926 r., po czym przeszedł do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W rok później przeniesiony został do miejscowego 18 Pułku Ułanów Pomorskich. W 1927 roku został awansowany do stopnia majora. We wrześniu 1929 roku Henryk Dobrzański został przeniesiony do 20 Pułku Ułanów w Rzeszowie im. Króla Jana III Sobieskiego. Obecnie tradycje tej formacji kultywują między innymi jasielscy ułani  z grupy rekonstrukcji historycznej pod nazwą Szwadron Podkarpacie w barwach 20 Pułku Ułanów. W 1934 r. przeszedł do 2 Pułku Strzelców Konnych w Hrubieszowie, a w 1936 r. do 4 Pułku Ułanów w Wilnie. Wszędzie cieszył się opinią zdolnego dowódcy.

Henryk Dobrzański był ponadto wybitnym sportowcem, zdobywcą wielu nagród w europejskich konkursach hippicznych. W 1924 r. startował kilkakrotnie, uzyskując pierwsze miejsca w zawodach w Bielsku, Piotrkowie i Nowej Wsi. W roku następnym była Nicea, Warszawa, Londyn i Aldershot. Do historii polskiego jeździectwa przeszedł wyczyn Dobrzańskiego na zawodach konnych w Londynie, gdzie w walce o Puchar Narodów startował w polskiej ekipie jeździeckiej, która zdobyła drugie miejsce. Henryk Dobrzański dokonał jednak wówczas wyjątkowego wyczynu, osiągając dwukrotnie bezbłędne przebiegi i zarazem najlepszy indywidualny wynik dnia. Za ten wyczyn Dobrzański otrzymał złotą papierośnicę – dar księcia Walii za najlepszy indywidualny wynik uzyskany w konkursie jego imienia w Londynie. W Aldershot w konkursie myśliwskim Dobrzański zajął czwarte miejsce. Rok 1927 przyniósł znowu Dobrzańskiemu pierwsze miejsca w kilku zawodach konnych. W 1928 r. był członkiem polskiej ekipy na Olimpiadzie w Amsterdamie, a ponadto wygrał m.in. konkurs lekki na zawodach w Warszawie. Był to szczytowy okres w jego karierze sportowej. Jej bilans to reprezentowanie Polski na 11 międzynarodowych konkursach hippicznych, zdobywając 3-I miejsca, 1-II miejsce, oraz 24 dalsze. Po zakończeniu czynnego uprawiania sportu jeździeckiego, swoje pasje przeniósł na wyścigi, w których startował      aż do 1937 r.

Kiedy wybuchła II wojna światowa, major Henryk Dobrzański stał się jednym z bohaterskich obrońców Polski. Jako zastępca dowódcy nowo formowanego   110 Pułku Ułanów, postanowił iść na pomoc oblężonej Warszawie. W dniu 28 września 1939 roku stolica jednak kapituluje.

Major Dobrzański decyduje się walczyć dalej. Jako ostatni żołnierz września, staje się pierwszym partyzantem. Będąc dowódcą Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego liczącego  maksymalnie około 320  ludzi prowadzi walki na Kielecczyźnie w rejonie Gór Świętokrzyskich. Z nadejściem wiosny 1940 roku Niemcy rozpoczęli zakrojoną na szeroką skalę akcję wymierzoną przeciwko polskiemu podziemiu konspiracyjnemu, w tym również przeciwko oddziałowi Hubala. 30 marca 1940 r. pod Huciskiem oraz 1 kwietnia 1940 r. pod Szałasem doszło do zwycięskich potyczek oddziału z przeważającymi siłami wroga. 30 kwietnia 1940 r. niewielki lasek koło Anielina został otoczony przez specjalną jednostkę SS wzmocnioną batalionem piechoty Wehrmachtu i kompanią czołgów, łącznie około tysiąc silnie uzbrojonych hitlerowców. O godzinie 5.15 rozpoczęli oni natarcie na lasek, w którym skrył się major “Hubal” ze swą kawalerią.

Był to ostatni bój Żołnierza Września. Zmasakrowane zwłoki “Hubala” Niemcy przewieźli do Tomaszowa Mazowieckiego i prawdopodobnie pochowali je później w paśmie leśnym między Ciechanowem a Lubochnią.

Po rozwiązaniu Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego majora “Hubala” w dniu 25 czerwca 1940 r., wszyscy hubalczycy kontynuowali walkę z okupantem zachowując wierność ojczyźnie i  swojemu bohatersko poległemu dowódcy. Dwóch hubalczyków pochowanych jest na cmentarzu w pobliskich Warzycach k/Jasła.

Major Henryk Dobrzański “Hubal” był człowiekiem wielkiego patriotyzmu. Za zasługi wojenne został w 1966 roku odznaczony pośmiertnie Krzyżem Virtuti Militari IV klasy.

Jaślanie uczcili pamięć swojego rodaka. W kościele OO. Franciszkanów w Jaśle wmurowano tablicę pamiątkową. Również na Osiedlu XX-lecia jedna z ulic została nazwana im. Hubalczyków. W dniu 8 maja 1980 r. na budynku Zespołu Szkół Medycznych w Jaśle została odsłonięta tablica pamiątkowa ku czci mjr. Henryka Dobrzańskiego, a także zorganizowano sesję popularnonaukową poświęconą walce Hubalczyków z okupantem hitlerowskim. Uroczystościom tym patronowali: Okręgowa Komisja Badania Zbrodni Hitlerowskich Delegatura w Jaśle, Jasielski Dom Kultury, Stowarzyszenie Miłośników Jasła i Regionu Jasielskiego i Urząd Miejski w Jaśle. Uchwałą Rady Miejskiej Jasła z dnia 28 grudnia 1994 r. nowej ulicy na osiedlu Gorajowice II nadano nazwę mjr. Henryka Dobrzańskiego. Uchwałą Nr XLI/407/97 Rady Miejskiej Jasła z 22 czerwca 1997 r. nadano pośmiertnie mjr. Henrykowi Dobrzańskiemu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła”.  W 1999 roku Szkoła Podstawowa nr 10 w Jaśle otrzymała imię majora Henryka Dobrzańskiego “Hubala”. W trakcie uroczystości, związanymi z nadaniem patrona szkole, odsłoniono również pamiątkową tablicę. W nadaniu szkole imienia wzięli udział przedstawiciele rodziny Sroczyńskich.

Dunajewski Julian Antoni, (1822-1907) dr., ekonomista, minister skarbu w b. Austrii. Urodził się w Stanisławowie (ochrzczony 19 kwietnia 1824) z rodziców pochodzenia szlacheckiego, Szymona i Antoniny z Błażowskich. Ojciec był komisarzem okręgowym w Stanisławowie, później w Nowym Sączu, gdzie Julian spędzał swoją młodość, ukończył szkołę powszechną i sześcioletnie gimnazjum. Wyższe studia, mianowicie tzw. filozofię (dzisiejsze liceum) i wykłady prawa na uniwersytecie pobierał i ukończył w r. 1842 we Lwowie, spędziwszy pierwszy rok prawa w r. 1839 w Wiedniu. Pięcioletnią praktykę adwokacką odbył we Lwowie u adwokata Raczyńskiego, po czym przygotowywał się przez trzy lata do egzaminu doktorskiego. Dyplom doktora praw uzyskał na Wszechnicy Jagiellońskiej 2 VIII 1850 na podstawie rozprawy o organizacji gminy. Po egzaminie został mianowany we wrześniu suplentem nauk politycznych z wykładem polskim, z dodatkowym wykładem prawa karnego w języku polskim i niemieckim, zamienionym w następnym roku na wykład statystyki. Jako Polak, podejrzewany o nielojalność państwową, Dunajewski natrafił w dalszej swojej karierze zawodowej na wielkie przeszkody.

Pomimo zdania egzaminu z najlepszym wynikiem ominęła go nominacja na profesora z powodu złej noty policyjnej, jaką wespół z szeregiem zasłużonych profesorów otrzymał od krakowskiej dyrekcji policji. (…) Minister Thun umiał jednak ocenić wielkie zdolności Dunajewskiego i usunął go z oblicza dyrekcji policji krakowskiej przez zamianowanie go profesorem nauk politycznych i prawa karnego w Akademii Prawa w Bratysławie, najpierw w r. 1855 nadzwyczajnym, a następnie w r. 1856 zwyczajnym. Dopiero po upadku rządów policyjnych Bacha i powołaniu Agenora Gołuchowskiego na ministra spraw wewnętrznych i ministra stanu Dunajewski powrócił do kraju, mianowany 23 VII 1860 zwyczajnym profesorem prawa administracyjnego i ekonomii politycznej we Lwowie (z wykładem niemieckim), a gdy w r. 1861 wprowadzono w Krakowie dla ogólnych przedmiotów (prócz austriackich) język wykładowy polski, Dunajewski zostaje mianowany 18 X 1861 profesorem nauk politycznych i statystyki w Krakowie. W gronie profesorów w Krakowie cieszył się ogólnym uznaniem, czego dowodzą godności akademickie, jakich mu nie szczędzono. Już w r. 1862/3 został dziekanem wydziału prawa, w czasie powstania polskiego i zawieszenia działalności władz akademickich zastępował rektora; po zniesieniu stanu oblężenia w r. 1865 został wybrany rektorem, w następnym roku 1867/8 ponownie dziekanem, w roku 1868/9 po raz drugi rektorem, w r. 1879/80 zaś po raz trzeci. Gdy za ministerstwa Hohenwartha utworzono w Krakowie Akademię Umiejętności, powołano Dunajewskiego na członka, później mianowany został zastępcą kuratora Akademii. W r. 1870 miasto Nowy Sącz wybrało Dunajewskiego posłem na sejm krajowy, a w r. 1873 przy pierwszych wyborach bezpośrednich do izby posłów w Wiedniu to samo miasto wraz z miastami Białą i Wieliczką wybrało Dunajewskiego posłem do parlamentu. W dniu 26 VI 1880 Dunajewski został mianowany ministrem skarbu. Od tego czasu kończy się jego działalność naukowa i profesorska na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Dunajewski jako uczony i profesor ekonomii politycznej nie pozostawił wielu dzieł w druku, z których by można było poznać jego stanowisko w najważniejszych kwestiach naukowych. Głównym pozostałym po nim dziełem jest rozprawa pt. Ziemia i kredyt, drukowana w pierwszej części w r. 1864 w < Czasopiśmie Prawa i Nauk Politycznych >, później w r. 1869 w < Ekonomiście >, ale nie wykończona. (…)

Na szersze pole polityczne w sejmie i w parlamencie Dunajewski wszedł dopiero po ustaleniu się monarchii austro-węgierskiej w r. 1867 i po uchwaleniu austriackiej konstytucji grudniowej z tegoż roku. (…) Został wybrany do parlamentu i wystąpił w narodowej reprezentacji polskiej z całą siłą i odwagą. (…)

Uwieńczeniem działalności politycznej Dunajewskiego były jego rządy jako ministra skarbu w Austrii i jako przedstawiciela gabinetu hr Taaffego. (…) Stanowisko swe umocnił dzięki rozumnej i skutecznej gospodarce finansowej, która odbijała od dotychczasowej wieloletniej gospodarki deficytowej, pozwoliła na wyższą dotację na cele obrony państwa, podniosła powagę Austrii na zewnątrz i zapewniła rządowi niezależność finansową od stronnictw parlamentu. (…)

Równowagę budżetową Dunajewski osiągnął i utrzymał rozumną i oszczędną gospodarką budżetową, surową kontrolą nad gospodarką poszczególnych ministrów, przezorną polityką walutową, a także przy pomocy reform podatkowych od spirytusu, cukru i nafty, podwyżki ceł od kawy i cen wyrobów tytoniowych. Dzięki ostrożnemu budżetowaniu Dunajewski osiągnął nie tylko równowagę, ale i nadwyżki budżetowe, którymi zasilał wydatki wojskowe, wykup kolei żelaznych i inne niezbędne inwestycje. Przez utrzymanie zakazu wybijania monety srebrnej obiegowej na rachunek prywatny w mennicy państwowej podniósł kurs waluty austriackiej ponad wartość srebra o przeszło 20%, przez co zwiększył siłę kupna dochodów skarbowych, zapobiegł zwyżce cen rynkowych i przygotował reformę waluty na złotą, której dokonał jego następca Steinbach. Aby uniezależnić operacje kredytowe skarbu od banków niemiecko-żydowskich, powołał już w r. 1880 do życia < Bank dla krajów > (Lnderbank) ku zgorszeniu sfer interesownych.

W styczniu r. 1891 Dunajewski wniósł podanie o dymisję, gdy się przekonał, że przygotowuje się zwrot < na lewo >, tj. ku lewicy niemieckiej. W dniu 4 lutego 1891 dymisję otrzymał i wycofał się w zacisze domowe. Autor jego życiorysu w języku niemieckim Józef Schenk zakończył życiorys słowami: “Był dobrodziejem Austrii”. (…) Zmarł 9 listopada 1907 r. w Krakowie, pozostawiając jedynego wnuka (po synie Stanisławie) Andrzeja.

Frydman Marceli (1847 – 1906), adwokat, dziennikarz, doktor praw. Urodził się 24 V 1847 r. w Jaśle. W gimnazjum wykazywał wielkie zdolności do języków klasycznych. Po złożeniu z odznaczeniem egzaminu dojrzałości odbył studia prawnicze w Wiedniu uzyskując stopień doktora praw. Jako adwokat okazał się znakomitym obrońcą w sprawach kryminalnych. Wydał dzieło z zakresu kryminalistyki pt. “Podręcznik obrony”. Równocześnie zajmował się dziennikarstwem pisując do “Debatte” i “Tages Presse”. W roku wojny niemiecko – francuskiej wysłano go do Paryża i Bordeaux, skąd przesyłał bardzo poczytne artykuły. 15 I 1878 r. został członkiem redakcji “Fremden – Blottu”, a po śmierci jego założyciela i właściciela, Gustawa barona Heine, został redaktorem naczelnym i na tym stanowisku przetrwał do końca życia. W 1883 r. otrzymał tytuł radcy rządu, a w 1884 tytuł radcy dworu.

W 1889 r. został podniesiony do stanu szlacheckiego z przydomkiem “Prawy”. Kilka miesięcy przed śmiercią otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Franciszka Józefa

Rodzinne Jasło nadało mu honorowe obywatelstwo miasta.

Zmarł 13 XI 1906 r.

Gabryszewski Roman (1833-1897), radca Namiestnictwa, starosta jasielski.

Garbacik Tadeusz (1907-1997), mgr, urzędnik, działacz społeczny. Urodził się 8 listopada 1907 r. w Jaśle jako syn Antoniego i Elżbiety. Jasielskie gimnazjum ukończył w 1926 r., po czym podjął pracę w Komunalnej Kasie Oszczędności w Jaśle. Następnie kontynuował studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Po zaliczeniu 2 lat przeniósł się na Akademię Handlową w Krakowie, którą ukończył ze stopniem magistra. Podczas okupacji pracował w jasielskiej olejarni, a następnie pełnił funkcję zastępcy dyrektora w Komunalnej Kasie Oszczędności w Jaśle. Po zakończeniu wojny został jej dyrektorem. Ponadto w latach 1945 – 1948 pełnił z wyboru funkcję burmistrza miasta Jasła. Przez wiele kadencji był członkiem Miejskiej i Powiatowej Rady Narodowej oraz członkiem Komisji Oświaty i Kultury. Znacząco zasłużył się w pozyskiwaniu pomocy od władz centralnych w odbudowie zniszczonego Jasła. W 1953 r. przeszedł do pracy w PZGS w Jaśle. Pracował tu do czasu przejścia na emeryturę.

Od najmłodszych lat był aktywnym działaczem społecznym. Pełnił funkcję gospodarza Towarzystwa Gimnastycznego “Sokół” w Jaśle oraz był instruktorem i komendantem PCK na powiat jasielski. Po II wojnie światowej był działaczem Polskiego Związku Piłki Nożnej i Polskiego Związku Narciarskiego. Przez okres 25 lat pełnił funkcję sędziego piłkarskiego i narciarskiego. Zawsze brał czynny udział w pracach społeczno – kulturalnych Jasła. Był członkiem – założycielem Stowarzyszenia Miłośników Jasła i Regionu Jasielskiego. Przez 30 lat pełnił różne funkcje we władzach Stowarzyszenia. Został odznaczony wieloma państwowymi, resortowymi i regionalnymi odznaczeniami, w tym Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W 1996 r. Rada Miejska na wniosek Stowarzyszenia Miłośników Jasła i Regionu Jasielskiego nadała mu tytuł “Honorowy Obywatel Miasta Jasła”.

Zmarł 4 kwietnia 1997 r. Został pochowany na starym cmentarzu w Jaśle.

Gąsiorowski Kasper (1798 – 1872), proboszcz i dziekan jasielski, działacz oświatowy i społeczny.

Urodził się w Jaśliskach w 1798 r. Święcenia kapłańskie otrzymał w Przemyślu w 1821 r. Pracował jako katecheta, a potem jako dyrektor szkoły dla panien w Przemyślu. Po śmierci ks. Adama Janowskiego w 1837 r. został proboszczem w Jaśle, a następnie dziekanem dekanatu jasielskiego. Otrzymał godność tytularnego kanonika kapituły przemyskiej. Był też profesorem katechetyki w Seminarium Duchownym w Przemyślu. Jako proboszcz jasielski troszczył się nie tylko o kościół, ale też i o podniesienie kultury w Jaśle. W 1848 r. przeprowadził odnowienie ołtarzy i malowanie kościoła. Zbudował kaplicę cmentarną, w której po śmierci został pochowany. On to z Antonim Koralewskim, burmistrzem Jasła, podjął starania o utworzenie gimnazjum w Jaśle.

W uznaniu jego zasług miasto przyznało mu tytuł Honorowego Obywatela. Był czynny do końca życia. Zmarł nagle wskutek apopleksji 20 V 1872 r. W kaplicy cmentarnej, gdzie spoczywa, znajduje się jego epitafium.

German Ludomił, (1851 – 1920), literat, pedagog, polityk, poseł do parlamentu w Wiedniu. (…). Urodził się 16 IX 1851 roku w Dobczycach pod Wieliczką z ojca Karola, dzierżawcy majątków ziemskich, i matki Joanny z Sobolewskich. Po ukończeniu Gimnazjum św. Anny w Krakowie uczęszczał na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego, oddając się studiom germanistycznym i polonistycznym; po ich ukończeniu złożył egzamin nauczycielski z języka niemieckiego. Doktorat filozofii uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim. Poświęciwszy się zawodowi nauczycielskiemu pełnił obowiązki zastępcy nauczyciela w gimnazjum w Jarosławiu (od r. 1877); stąd w r. 1881 dostał się do Krakowa jako nauczyciel Szkoły Realnej dzięki poparciu księdza Waleriana Kalinki, z którym pozostawał w korespondencji i który pierwszy poznał się na jego wybitnych zdolnościach. Następnie był zastępcą dyrektora Szkoły Realnej w Krakowie. W r. 1889 otrzymał stanowisko referenta w Radzie Szkolnej Krajowej we Lwowie. Niebawem został krajowym inspektorem szkolnym. Jako członek Rady Szkolnej Krajowej rozwinął bardzo ożywioną działalność. Doskonały znawca spraw szkolnych, był inicjatorem wielu zbawiennych projektów organizacyjnych, przyczynił się też w znacznej mierze do podniesienia poziomu nauki w szkołach średnich. W dziejach oświaty ma piękną kartę jako założyciel Polskiego Muzeum Szkolnego we Lwowie. Po żmudnych pracach przygotowawczych 3 V 1907 nastąpiło otwarcie Muzeum, które gromadzić miało wszelkie zabytki polskiej kultury pedagogicznej z doby niezawisłości politycznej i z okresu niewoli. Gdy w r. 1905, wskutek protestu Towarzystwa Literackiego im Mickiewicza przeciw dziełu Józefa Tretiaka o Słowackim, usunęli się z Towarzystwa jego kierownicy, prezesem został German (do r. 1908). W okresie dla Towarzystwa niezwykle trudnym przyczynił się do przetrwania lat przełomowych i ocalenia Towarzystwa. Jako wiceprezes sekcji literackiej Komitetu Obchodu Setnej Rocznicy Urodzin J. Słowackiego w r. 1909 popierał plany Komitetu na terenie Rady Szkolnej Krajowej. W r. 1906 przeszedł na emeryturę, otrzymawszy tytuł radcy dworu za długoletnią służbę na polu szkolnictwa, i rozpoczął ożywioną działalność polityczną.

Był to okres pewnych przemian politycznych wśród partyjnych obozów byłej Galicji. Wobec wprowadzenia przez rząd bar. Gautscha powszechnych praw wyborczych w Austrii aktualny się stawał postulat demokratycznych wyborów w Galicji. Oporne wobec nowych haseł stanowisko dotychczas wszechpotężnej partii konserwatywnej wpłynęło na przegrupowanie innych partii. German opuścił panujący dotąd obóz konserwatywny i na razie wstąpił do Narodowej Demokracji, gdy jednak nie mógł się zgodzić z jej poglądami nacjonalistycznymi, po roku przeszedł w szeregi Polskiego Stronnictwa Demokratycznego, w tym czasie wzmocnionego wybitnie przez oderwanie się od obozu konserwatystów grupy mieszczańskiej z prof. Leem na czele. W r. 1907 German został wybrany posłem do parlamentu austriackiego z miast: Nowego i Starego Sącza i Nowego Targu. Parlament od 10 lat był już w rozkładzie wskutek brutalnej obstrukcji, którą pierwsi zastosowali za rządów Badeniego Niemcy. Pierwsze kroki w życiu parlamentarnym stawiał German w chwili zupełnej dezorganizacji parlamentaryzmu austriackiego. Hałaśliwa obstrukcja towarzyszyła pierwszym posiedzeniom Izby poselskiej w lipcu r. 1907. Koło Polskie okazało opanowanie i spokój. German zajął w tym gronie stanowisko poważne. Już 18 VII, przemawiając w dyskusji budżetowej, wystąpił w obronie szkolnictwa galicyjskiego. Podnosząc zresztą konieczność reformy szkół średnich, wchodził w zakres działania Sejmu Krajowego. Podobnie przemawiał w r. 1908. Już na pierwszym posiedzeniu Koła Polskiego poruszył też sprawę szkół średnich i na jego propozycję Koło wybrało Komisję Szkolną, na której czele stanął German. Miał również powierzony do zreferowania memoriał kobiet o dopuszczeniu do studiów w Akademii Sztuk Pięknych. Dobry mówca, znakomicie władający językiem niemieckim, nieraz zabierał głos i w dyskusjach budżetowych następnych lat. W r. 1911 został wiceprezydentem Izby Poselskiej (do r. 1918). W następnych wyborach w r. 1911 wybrany został ponownie posłem. W parlamencie był bardzo pracowity, niezwykle uczynny w załatwianiu na gruncie wiedeńskim spraw różnych grup społeczeństwa i instytucji w kraju, przeprowadził budowę gmachu gimnazjum w Nowym Targu, przed władzami centralnymi bronił ludzi pokrzywdzonych przez czynniki lokalne, zjednują sobie ogólną wdzięczność. W Kole Poselskim, zwłaszcza w tzw. bloku namiestnikowskim, liczono się poważnie z jego zdaniem. Już w r. 1910 był też posłem na Sejm Krajowy z okręgu jarosławskiego. W r. 1914 został członkiem Naczelnego Komitetu Narodowego, a gdy w r. 1915 utworzona została delegatura NKN-u w Warszawie na dzielnice oswobodzone spod zaboru rosyjskiego, German został jej przewodniczącym. Był jednym z najgorliwszych członków tej instytucji, niestrudzenie brał udział w zgromadzeniach, przemawiał na nich i na poufnych zebraniach i konferencjach politycznych. Razem z ostatnim prezesem Koła Polskiego, Tertilem, i Leonem Bilińskim należał do reprezentacji polskiej, której cesarz Karol obwieścił we wrześniu r. 1918 ułaskawienie legionistów polskich, skazanych na śmierć w Marmarosz Sziget (był między nimi syn jego, Juliusz). Podkreślić też wypada, że pragnąc zachować zupełną niezależność jako poseł, odmówił przyjęcia proponowanego mu tytułu tajnego radcy. Pomimo tylu rozlicznych zajęć umiał jeszcze znaleźć dużo czasu na działalność literacką, rozpoczętą w r. 1878. Z licznych jego prac zasługują na wyróżnienie dwa utwory dramatyczne: HKT (Lw. 1899, grany w teatrze lwowskim), Gdzie szczęście? (Lw. 1899, grany tamże), oraz nowela Na zjeździe (Kr. 1881). Wśród przekładów wyróżnia się doskonały przekład < Niedoli Nibelungów > (Kr. 1881, W. 1885, Złoczów 1894 w Bibliotece Powszechnej). German przełożył również Hauptmanna < Kolegę Cramptona > (W. 1900). Na język niemiecki przełożył Słowackiego < Marię Stuart > (lipsk 1879) i <Balladynę > (kr. 1882); oba przekłady wartościowe. Ogłosił nadto szereg prac historycznoliterackich. Do najważniejszych należą: O dramatach Józefa Szujskiego (Kr. 1889), studium Henryk Ibsen (Lw. 1895). Jest to pierwsza polska naukowa praca o Ibsenie. Ułożył też German libretta do oper Wł. Żeleńskiego Goplana (Lw. 1896) i Janek (Lw. 1900) oraz do opery Z. Noskowskiego Livia Quintilla (W. 1898). Był w ogóle subtelnym znawcą literatury dramatycznej, zajmował się bardzo gorliwie teatrem, który był jego wielką pasją.

Bardzo cenny jest też jego Przegląd dziejów literatury powszechnej (Lw. 1903, 4 tomy), od znaczający się wielką znajomością przedmiotu, wyzyskaniem najważniejszej literatury naukowej, znawstwem prądów literackich, epok i autorów. Wydał nadto Ćwiczenia niemieckie dla klasy I, II, III i IV szkół średnich, które doczekały się kilku wydań. Ogłosił też Mitologię dla młodzieży szkolnej (Kr. 1886). Wyszedł dalej spod jego pióra szereg poważnych rozpraw z zakresu pedagogiki, ogłaszanych w lwowskich czasopismach pedagogicznych, < Szkole > i < Muzeum >. Pomieszczał w końcu recenzje z zakresu historii literatury w lipskim < Magazin fr die Literatur des Auslandes > (…), w krakowskim < Przeglądzie Polskim > i lwowskim < Pamiętniku Literackim >.

Na wszystkich polach tak bogatej w rezultaty działalności rozwijał zawsze dużo energii, zapału w pracy, stąd wszędzie był pożądanym i cenionym współpracownikiem. W stosunkach z ludźmi odznaczał się wielką prawością i taktem, był też powszechnie szanowany zarówno przez towarzyszów pracy, jak i przez nauczycielstwo szkół średnich. Zmarł we Lwowie 21 I 1920 r., pochowany na cmentarzu Łyczakowskim. Żonaty z Emilią Dietzius, miał trzech synów: Adolfa, doktora medycyny, Juliusza, znanego literata, poetę i powieściopisarza, i Adama (…).

L.German z ramienia Rady Szkolnej Krajowej nadzorował działalność gimnazjum w Jaśle. Współdziałał z władzami miasta w staraniach o uzyskanie środków na budowę nowego budynku gimnazjalnego. W dowód wdzięczności Rada Gminna w Jaśle nadała L.Germanowi tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Głuszkiewicz Józef, sędzia, był aktywnym działaczem Towarzystwa Oświaty Ludowej w Jaśle. Od 1885 roku wchodził w skład Zarządu Jasielskiego Towarzystwa Oświaty Ludowej. Sprawując tę funkcję był inicjatorem utworzenia szkoły koszykarskiej. Osobiście tą szkołą zarządzał w latach 1885-1887. W Roczniku Jasielskim w tomie trzecim w artykule poświęconym szkolnictwu zawodowemu w Jaśle czytamy, iż sędzia Głuszkiewicz osobiście zadbał o jej wyposażenie w niezbędne narzędzia i sprzęty. Prawdopodobnie doprowadził do otwarcia tokarni i stolarni będących zalążkiem przyszłych warsztatów szkolnych. W 1887 roku został prezydentem Sądu Obwodowego w Rzeszowie. Zmarł w 1897 roku.

Gołuchowski Agenor hr. (1812-75), urodzony w 1812 roku w rodzinie ziemiańskiej. Rodzina Gołuchowskich otrzymała tytuł hrabiowski po rozbiorach. Uczęszczał do szkoły jezuitów w Tarnopolu. W 1839 roku ukończył studia prawnicze we Lwowie, uzyskując tytuł doktora praw. Karierę urzędniczą rozpoczął w 1835 roku jako praktykant konceptowy w Prokuraturze, a następnie w Gubernii i cyrkule lwowskim. Po 1839 roku jako komisarz powiatowy w Rzeszowie wykazywał się gorliwością w tropieniu emisariuszy i wydawaniem zbiegów w ręce rosyjskie. Po odziedziczeniu majątku Skała wszedł do Sejmu Stanowego, a od 1843 roku został członkiem Wydziału Stanowego. W swych działaniach kierował się zawsze interesami wielkich właścicieli ziemskich i lojalnością wobec Austrii. Przykładem tego może być postawa Gołuchowskiego jako członka komisji guberialnej, mającej rozpatrzyć sprawę zniesienia pańszczyzny, gdzie opracowany przez niego projekt zmierzał do ochrony interesów wielkiej własności. Projekt ten został przez gubernatora Kriega odrzucony. W 1848 roku, gdy rozpoczęła się rewolucja, która przeszła do historii pod nazwą Wiosny Ludów, Gołuchowski zostaje burmistrzem Lwowa. Jako burmistrz starał się o uspokojenie ulicy i współpracę z rządem. Nagrodą za lojalność jest nominacja na wiceprezydenta Gubernium. Po wyjeździe Stadiona, w jego zastępstwie objął rządy nad krajem. Przełomem w jego karierze była klęska Austrii pod Solferino. Centralizm państwowy okazał się na dłuższą metę nie do utrzymania. Powstała koncepcja przebudowy Austrii w państwo federacyjne. Jego plany przebudowy Austrii zawarte w tzw. Dyplomie październikowym nie uzyskały akceptacji i Gołuchowski został zdymisjowany. Efektem jego rządów była jednak polonizacja /przynajmniej częściowa/ oświaty i urzędów. Do polityki powrócił w 1865 roku. W roku1866 został ponownie Namiestnikiem Galicji. Rządy swoje rozpoczął od skutecznego oczyszczenia kraju z urzędników niemieckich. Był zwolennikiem odbudowania Polski w oparciu o Austrię. W 1868 roku złożył dymisję. Ponownie został powołany na stanowisko namiestnika w 1871 roku. W tym czasie doprowadził do spolszczenia wykładów na Uniwersytecie Lwowskim. W ostatnim okresie rządów poświęcił się administracji i opracowaniu nowych ustaw, np. szkolnej, drogowej, wodnej i hodowlanej. Dbając o interesy ziemiaństwa doprowadził do wykupienia serwitutów i propinacji. W Sejmie bronił interesów Rady Szkolnej Krajowej, zajmującej się sprawami oświaty. Przyczynił się do powstania Akademii Umiejętności, Politechniki we Lwowie, Akademii Rolniczej w Dublanach. Zmarł w 1875 roku we Lwowie. Był obywatelem honorowym 42 miast galicyjskich, między innymi Jasła. Tytuł ten został nadany Gołuchowskiemu w 1866 roku z inicjatywy Antoniego Koralewskiego, ówczesnego burmistrza Jasła. Pretekstem była nominacja na stanowisko namiestnika. Do dyplomu dołączona była petycja w sprawie utworzenia w Jaśle gimnazjum. Z delegacją udali się: hr Prespor Zborowski ze Skołyszyna, Wincenty Petrowicz z Przybówki, ks. Gąsiorowski z Jasła, ks. Leon Sroczyński z Sieklówki i Antoni Koralewski. Interwencja okazała się skuteczna, gdyż na podstawie dekretu z dnia 18.07.1866 roku otwarto w Jaśle pierwsze na Podkarpaciu gimnazjum. Po śmierci A.Gołuchowskiego w kościele Parafialnym wmurowano tablicę pamiątkową następującej treści:

Dla uczczenia pamięci
Prawdziwych zasłóg
Około utworzenia gimnazium w Jaśle
Jakie położył
( herb Leliwa )
Agenor Hrabia Gołuhowski
J.C. i KR.Ap. Mości Rzeczywisty Radca Tajny i Podkomorzy
Minister Stanu
Po trzykroć Namiestnik Galicji
Kawaler Najwyższych Orderów
Właściciel Dóbr Ziemskich
Dziedziczny członek Izby Panów
Poseł do Sejmu Krajowego
Członek i opiekun wielu w Kraju Towarzystw
Honorowy Obywatel miasta Jasła
Prawy syn Kościoła i Ojczyzny
A zawsze gorliwy obywatel o dobro kraju
Rada powiatowa jasielska
Uchwałą z dnia 27. listopada 1875r.
Tę pamiątkową tablicę
Ze składek powiatowych
Położyć postanowiła i położyła.

Gotfryd Aleksander (1898 – 1979), katecheta gimnazjalny. Urodził się 12 lutego 1898 r. w Szerzynach pow. Jasło w ubogiej rodzinie chłopskiej. Czteroklasową szkołę powszechną ukończył w Szerzynach. Do gimnazjum uczęszczał w Jaśle w latach 1909 – 1913. Należał tu do najzdolniejszych uczniów. Dzięki temu został polecony przez wychowawcę na korepetytora jednego z synów zamożnej rodziny, która w zamian opłacała całkowicie jego utrzymanie w czasie nauki w jasielskim gimnazjum. Po ukończeniu czterech klas gimnazjalnych w Jaśle wstąpił do Małego Seminarium Duchownego w Przemyślu. W maju 1916 r. został powołany do czynnej służby wojskowej w armii austriackiej i po przeszkoleniu wojskowym skierowany na front bałkański w Macedonii. Tu zachorował na malarię. Okres kwarantanny i rekonwalescencji przebył w Austrii, już do końca I wojny światowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. wstąpił jako ochotnik do armii polskiej. Przez całą zimę 1918/19 r. pełnił służbę w oblężonym Lwowie w obronie dworca głównego. W czasie ofensywy na Kijów uczestniczył w walkach 12 dywizji piechoty pod dowództwem generała Januszajtisa pod Płoskirowem, Starokonstantynowem i Winnicą na Podolu, nad Zbruczem, Seretem i Strypą, pod Lwowem, Żółkwią i Włodzimierzem Wołyńskim. Po zakończeniu walk jako podchorąży został zdemobilizowany w 1920 r. Wstąpił ponownie do Seminarium Duchownego w Przemyślu, kontynuując studia teologiczne w latach 1920 – 1924. Święcenia kapłańskie otrzymał 1 czerwca 1924 r. Po rocznym wikariacie w Gorlicach został skierowany na dalsze studia na Wydziale Teologii Uniwersytetu w Strasburgu. Studia te miały przygotować ks. Aleksandra Gotfryda do objęcia funkcji wykładowcy w Seminarium Duchownym w Przemyślu. Po rocznym pobycie we Francji zachorował na zapalenie wyrostka robaczkowego połączonego z ciężką operacją i komplikacjami zagrażającymi jego życiu. Uniemożliwiło mu to kontynuowanie studiów. Po powrocie do kraju pracował jako kapelan w Zakładzie Sierot im. Sadowskiego w Czortkowie diec. lwowska, prowadzonym przez siostry zakonne.

Po odzyskaniu w pełni zdrowia został skierowany przez władze kościelne w 1928 r. na stanowisko wikariusza kościoła parafialnego w Brzozowie, a następnie od 1 września 1930 r. na profesora brzozowskiego gimnazjum. W 1935 r. został przeniesiony do Jasła, gdzie z dniem 1 września rozpoczął pracę jako profesor religii w jasielskim gimnazjum i rektor kaplicy gimnazjalnej. Trudne lata okupacji hitlerowskiej spędził w Jaśle. Za śpiewanie “zakazanych pieśni” w kaplicy gimnazjalnej został przez miejscowe Gestapo aresztowany w dniu  17 listopada 1939 r. Po kilkutygodniowym pobycie w więzieniu w Jaśle został przeniesiony do Nowego Sącza. Zwolniony, powrócił do Jasła pełniąc nadal swe obowiązki kapłańskie. Piastował też dalej stanowisko rektora kaplicy gimnazjalnej. W czasie II wojny światowej, w poczuciu odpowiedzialności za religijno-patriotyczne wychowanie młodzieży, prowadził lekcje religii w ramach tajnego nauczania.

W czasie wysiedlenia Jasła przebywał u swojej rodziny w Szerzynach. W styczniu 1945 r. powrócił do Jasła. Zamieszkał w ocalałym budynku prof. Jana Pyrka przy ul. Szopena. Był jednym z pierwszych mieszkańców, którzy podjęli trud odbudowy zniszczonego miasta. Prowadził odbudowę kaplicy gimnazjalnej. Od pierwszej chwili po wojnie pracował również jako katecheta w przywróconym do życia Państwowym Gimnazjum i Liceum w Jaśle. Po usunięciu religii ze szkoły i przemianowaniu jej na szkołę TPD podjął z dniem 1 września 1952 r. pracę w Szkole Podstawowej Nr 2. Początkiem stycznia 1957 r. powrócił do pracy w Liceum Ogólnokształcącym. Brakujące do pełnego wymiaru godziny uzupełniał wówczas w Liceum dla Wychowawczyń Przedszkoli w Jaśle. W Liceum Ogólnokształcącym pracował już do czasu przejścia na emeryturę z dniem 31 sierpnia 1958 r. Uczył łącznie 32 lata, 10 miesięcy i 21 dni. Później pracował jeszcze przez rok w liceum jasielskim w charakterze nauczyciela kontraktowego ucząc religii w wymiarze 12 godzin tygodniowo. 2 czerwca 1974 r. uroczystą mszą św. w kościele św. Stanisława obchodził jubileusz 50-lecia kapłaństwa. Zmarł w Jaśle 17 stycznia 1979 r. Pochowany został na cmentarzu komunalnym w Jaśle. Posiadał odznaczenia kościelne: Expositorio Canonicali – 1945 r. i przywilej noszenia Rokiety i Mantoletu -1954 r. Zjazd koleżeński absolwentów gimnazjum jasielskiego w 1987 r. podjął decyzję o ufundowaniu tablicy pamiątkowej ks. Aleksandrowi Gotfrydowi. Mszę św. na uroczystość odsłonięcia tej tablicy w kościele św. Stanisława odprawił w dniu 26 czerwca 1988 r. ks. Mieczysław Szewczyk. Tablica nosi napis: “Ks. Aleksander Gotfryd 1898 – 1979. Obrońca Lwowa. Katecheta Gimnazjum i Liceum w Jaśle. Współodnowiciel tej świątyni spalonej w 1944 r. Gorliwy kapłan, żarliwy patriota. Z modlitewną pamięcią wychowankowie 1988 r.”. Dla Jasła i jasielskiej szkoły ksiądz profesor Aleksander Gotfryd pozostanie po wsze czasy kapelanem, pełnym miłości i dobroci. Wzorowym i wielkim Patriotą.

Rada Miejska Jasła, uchwałą Nr XXXIII/278/2008 z dnia 26 maja 2008 r., postanowiła, na wniosek Stowarzyszenia Miłośników Jasła i Regionu Jasielskiego oraz Dyrekcji i Rady Pedagogicznej I Liceum Ogólnokształcącego im. Kr. Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle, nadać pośmiertnie Aleksandrowi Gotfrydowi Tytuł „Honorowego Obywatela Miasta Jasła”  za wybitne zasługi  w zakresie krzewienia kultu religijnego, edukacji, wychowania i kształtowania postaw patriotycznych.

Grocholski Kazimierz (1815- 1888) , polityk galicyjski, urodził się w 1815 roku. Studiował we Lwowie, gdzie w 1839 roku uzyskał doktorat. W czasie studiów był aktywnym działaczem węglarstwa. Jako członek Stowarzyszenia Ludu Polskiego i przewodniczący Komitetu Akademickiego zwalczał nastroje radykalne wśród młodzieży. W 1840 roku rozpoczął pracę w Prokuratorii Skarbu we Lwowie. Za udział w spiskach aresztowany, ale sprawę przeciwko niemu umorzono. Po zwolnieniu z aresztu zajął się prowadzeniem gospodarstwa. W tym czasie pracował jako szacownik sądowy dóbr tabularnych. Od 1851 roku był członkiem Towarzystwa Gospodarskiego. Sprzeciwiał się jako członek tego Towarzystwa ustępstwom na rzecz gospodarstw chłopskich, które uważał za niezdolne do samodzielnego istnienia. Karierę polityczną rozpoczął w 1861 roku, gdy jako przedstawiciel z okręgu tarnopolskiego zasiadł w parlamencie. Od 1866 roku pełnił funkcję sekretarza sejmu, a od 1867 roku był członkiem Wydziału Krajowego i zajmował się sprawami gmin. Został członkiem delegacji sejmowej do Rady Państwa w Wiedniu i pierwszym prezesem Koła Polskiego. Przez ziemiaństwo oceniany był jako obrońca autonomii przed centralizmem wiedeńskim. W miarę upływu czasu, gdy kolejne jego starania o większą samodzielność dla Galicji nie przynosiły rezultatów, tracił do nich przekonanie. Doszedł do wniosku, że zakres autonomii zaspokaja potrzeby ziemiaństwa w Galicji. W oparciu o prawicowych polityków przeforsował ideę utworzenia specjalnego ministerstwa do spraw Galicji i sam został jego pierwszym ministrem. Jego niewątpliwym sukcesem jako ministra było spolszczenie wykładów na Uniwersytecie Lwowskim. W sejmie przewodniczył komisjom: administracji, gminnej, adresowej. Był jednym z inicjatorów ustawy: gminnej, szkolnej, propinacyjnej i drogowej. Jako przywódca Koła Polskiego potrafił doskonale dyscyplinować posłów. Popierał sprawę polską, ale tylko w takim zakresie w jakim było to korzystne dla ziemiaństwa w Galicji i dla Wiednia. Dla współczesnych jego zasługi dla autonomii galicyjskiej nie podlegały żadnej dyskusji. W dniu 17.12.1878 roku Rada Miasta Jasła podjęła uchwałę następującej treści: „W uznaniu niepospolitych zasług h.p. Kazimierza Grocholskiego przewodniczącego Koła Polskiego w Radzie Państwa dla Kraju położonych Rada uchwala jednomyślnie nadać Mu honorowe obywatelstwo miasta tutejszego.”

Haleczko Józef, radca apelacyjny w Krakowie.

Hamada Jan (1926-2001), nauczyciel matematyki w I. Liceum Ogólnokształcącym w Jaśle. Urodził się 24 kwietnia 1926 r. w Jaśle jako syn Stefana i Marii z d. Preisner. W latach 1932 – 1938 uczęszczał do Szkoły Podstawowej im. Romualda Traugutta w Jaśle. W 1938 r. rozpoczął naukę w Gimnazjum i Liceum Jasielskim. W latach 1940 – 1942 uczęszczał do Państwowej Szkoły Handlowej w Jaśle. Po wojnie ponownie uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Jaśle, w którym w maju
1947 r. złożył egzamin dojrzałości w klasie matematyczno-fizycznej. Po maturze podjął studia na Wydziale Matematyczno – Przyrodniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Egzamin dyplomowy złożył 31.03.1952 r. uzyskując stopień magistra filozofii w zakresie matematyki. W 1951 roku zawał związek małżeński z Felicją z d. Słowik. Miał dwóch synów: Jacka (ur.1953 r.) i Kazimierza (ur.1954 r.)

Pracę rozpoczął jeszcze w czasie studiów: od 1949 r. w Liceum Przemysłu Metalowego im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie. Od 01.09.1951 r. zaczął pracę w Gimnazjum i Liceum w Jaśle jako profesor matematyki. Pracował na tym etacie do 1986 r. W latach 1956-1967 pełnił funkcje zastępcy Dyrektora Liceum. Od dnia 20.03.1965 do 31.08.1965r. pełnił funkcję Dyrektora Technikum Chemicznego
w Jaśle. Jako wicedyrektor liceum prowadził wraz z dyrektorem Janem Lisowskim sprawę budowy nowego gmachu Liceum Ogólnokształcącego w Jaśle, (od rozpoczęcia prac przygotowawczych w grudniu 1958 r. aż do uroczystego otwarcia
w dniu 01.09.1962 r.) W 1972 roku Kurator Okręgu Szkolnego w Rzeszowie nadał mu stopień profesora szkoły średniej. W 1986 r. przechodzi na emeryturę i do 1998 r. pracuje w Liceum Ogólnokształcącym na niepełnym etacie.

Otrzymał następujące nagrody i odznaczenia:
– nagrodę Ministra Oświaty i Wychowania II stopnia za wybite osiągnięcie w pracy Dydaktycznej i Wychowawczej (1973 r.),
– nagrodę Ministra Oświaty i Wychowania również II stopnia za osiągnięcia w pracy Dydaktycznej i Wychowawczej (1980 r.),
– Medal Pamiątkowy Miasta Jasła (1985 r.),
– Medal Komisji Edukacji Narodowej za zasługi dla oświaty i wychowania (1991 r.),
– Odznakę Honorowa Ministerstwa Edukacji Narodowej za zasługi dla oświaty
(1993 r.),
– Złoty Krzyż Zasługi za dwudziestoletnia nienaganną pracę Pedagogiczna (1975 r.),
– Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za trzydziestoletnią szczególnie wyróżniającą pracę pedagogiczną (1986 r.).

Uznawany przez uczniów, rodziców i nauczycieli za wielki autorytet w zakresie nauczanego przedmiotu i wybitny talent pedagogiczny oraz jako człowiek o głębokich i niezłomnych zasadach moralnych, odnosił wielkie sukcesy w dziedzinie edukacji matematycznej i wychowania wielu pokoleń jasielskiej młodzieży. Stosując nowatorskie sposoby pracy doprowadził sześciu swoich uczniów do finału olimpiady matematycznej, z których jeden został laureatem, inny uzyskał wyróżnienie. Wychował wiele pokoleń matematyków, z których trzech uczy obecnie tego przedmiotu w I. LO w Jaśle, a kilkunastu innych uzyskało tytuły naukowe profesorów wyższych uczelni. Swoim bogatym doświadczeniem chętnie dzielił się ze studentami odbywającymi praktyki pedagogiczne i z młodymi nauczycielami prowadząc lekcje pokazowe oraz wygłaszając prelekcje na posiedzeniach komisji przedmiotowych i radach pedagogicznych.

Zawsze chętnie poświęcał swój wolny czas uczniom i szkole. Współredagował liczne wydawnictwa szkolne, takie jak: „Księga pamiątkowa 100-lecia Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego w Jaśle”, „Sprawozdanie z jubileuszu 100-lecia i pracy Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego w Jaśle w latach 1968 – 1978″, a także opracowanie „125 lat Gimnazjum i Liceum w Jaśle”. Wniósł bardzo duży wkład w przygotowanie obu tych jubileuszy liceum w Jaśle. Pełen kompetencji merytorycznych we wszystkich swych działaniach oraz niepowtarzalnych cech osobowościowych, swym nauczycielskim działaniem wywarł szczególnie wartościowe piętno na kilku pokoleniach jasielskiej inteligencji.

Od 1995 r. współzałożyciel i Członek Zarządu Fundacji im. prof. Romana Saphiera w Jaśle przy Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Stanisława Leszczyńskiego, której celem jest niesienie pomocy uczniom poprzez przyznawanie stypendiów naukowych oraz losowych zapomóg.

Jan Hamada zmarł 14 grudnia 2001 r. i jest pochowany na Starym Cmentarzu w Jaśle.

Rada Miejska Jasła uchwałą Nr XLVIII/379/2005 z dnia 26 września 2005 roku nadała pośmiertnie Janowi Hamadzie tytuł “Honorowego Obywatela Miasta Jasła”.

Jan Paweł II Karol Józef Wojtyła. Urodzony 18 maja 1920 r. w Wadowicach, syn Karola i Emilii z Kaczorowskich. Jego ojciec pracował jako urzędnik w administracji wojskowej w randze porucznika. Matka ukończyła Szkołę Sióstr Miłości Bożej w Krakowiei zajmowała się domem. Zmarła w dniu 13 kwietnia 1929 r., gdy Karol miał 9 lat.

Karol Wojtyła rozpoczął naukę w siedmioklasowej męskiej szkole powszechnej w Wadowicach w 1926 r. Po jej ukończeniu w 1931 r. uczęszczał do Gimnazjum Męskiego w Wadowicach. Osiągał bardzo dobre wyniki w nauce. Grał w międzyszkolnym teatrzyku amatorskim, aktywnie działał w Sodalicji Mariańskiej, pełniąc funkcję jej prezesa.

Po zdaniu matury w 1938 r. przeniósł się wraz z ojcem do Krakowa. Podjął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Aktywnie uczestniczył w zajęciach, pisał wiersze, grywał w teatrze. Gdy wybuchła druga wojna światowa i zamknięto Uniwersytet, podjął pracę jako goniec sklepowy, a od 1940 r. do 1944 r. pracował jako robotnik w fabryce Sody Solvay w Krakowie. Jednocześnie podjął naukę na tajnych kompletach teologii w Seminarium Krakowskim.

Niższe święcenia kapłańskie przyjął w 1944 r., a wyższe 1 listopada 1946 roku.

Po wojnie był asystentem na Wydziale Teologicznym UJ, a następnie po uzyskaniu święceń kapłańskich udał się na studia do Rzymu, gdzie zdał egzamin doktorski 14 czerwca 1948 r.

Po powrocie do Polski pracował jako wikary, publikował teksty w Tygodniku Powszechnym.

Na UJ zaliczono mu studia na tajnych kompletach. Władze kościelne nakazały mu ograniczenie działalności duszpasterskiej i skoncentrowanie się na działalności naukowej. W 1953 r. uzyskuje habilitację.

Rok później Wydział Teologiczny na UJ zostaje rozwiązany i Karol Wojtyła przyjmuje propozycję wykładów na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1956 r. zostaje mianowany docentem i kieruje Katedrą Etyki KUL.

W 1958 r. zostaje mianowany przez papieża Piusa XII biskupem sufraganem krakowskim.

W swej działalności koncentruje się na etyce. Publikuje w 1960 r. esej filozoficzny Miłość i odpowiedzialność, uczestniczy w pracach Soboru.

W 1964 r. został mianowany arcybiskupem krakowskim. Dokonał reorganizacji struktur archidiecezji, zreformował kurię, zainicjował synody. Był zwolennikiem ruchu ekumenicznego i dialogu między religiami. Jako jedyny tej rangi duchowny odwiedził synagogę. Podjął się także odnowienia Katedry wawelskiej i grobów królewskich. Mimo oporu ówczesnych władz, udało mu się wybudować kościół w Nowej Hucie. Przewodniczył Komisji Episkopatu do spraw Apostolstwa Świeckich. W 1967 r. otrzymał godność kardynała. Miał wtedy 47 lat i był jednym z najmłodszych kardynałów.

Aktywnie włączył się w działalność Kościoła. Byt członkiem czterech ówczesnych kongregacji: ds. Duchowieństwa, Wychowania Katolickiego, Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów oraz Kościołów Wschodnich. Papież mianował go również konsultorem Watykańskiej Rady do Spraw Świeckich.

Po śmierci Jana Pawła I 16 października 1978 r. wybrany na papieża przyjął imię

Jana Pawła II. Podczas jego pontyfikatu ogłoszono Katechizm Kościoła Katolickiego, przeprowadzono reformę prawa kanonicznego. Przeprowadził reorganizację Kurii Rzymskiej i umiędzynarodowił kolegium kardynalskie. Pogłębił dialog między religiami.

W świecie zasłynął jako pielgrzym. Jego wizyty w różnych zakątkach świata przyczyniły się do zbliżenia między narodami i zdaniem wielu komentatorów, doprowadziły do licznych przełomów w stosunkach międzynarodowych. Przyczyniły się do upadku komunizmu i demokratyzacji wielu krajów rządzonych przez dyktatury. W swej działalności kierował się prawami człowieka i sprzeciwem wobec przemocy.

Zasługą Jana Pawła II jest wzrost znaczenia autorytetu papiestwa i nawiązanie stosunków dyplomatycznych z wieloma państwami, między innymi z Polską w 1989 r. oraz podpisanie w 1993 r. konkordatu ratyfikowanego w 1998 r. Swej otwartości na świat i ludzi nie zmienił nawet po zamachu z 13 maja 1981 r. Wyniósł na ołtarze blisko 2 tysiące świętych i błogosławionych. Wielu z nich to Polacy. Miarą popularności jego działań jest przyznanie mu przez wydawnictwo Time prestiżowego tytułu Człowieka Roku w 1995 r. Często spotykał się z wiernymi podczas audiencji i podróży, gromadząc niejednokrotnie milionowe rzesze wiernych. Papież potrafił nawiązać doskonały kontakt z ludźmi, w czym pomagała mu znajomość wielu języków .Jan Paweł II jest autorem kilkunastu encyklik. Wiele jego publikacji ukazało się pod pseudonimami. Swe prace podpisywał jako Andrzej Jawień, Stanisław Andrzej Gruda bądź inicjałami A.J.

W swej posłudze duszpasterskiej Karol Wojtyła kilkakrotnie odwiedził Jasło i ziemie jasielską: 8 marca 1970 r. przewodniczył uroczystościom powitania symboli Cudownego Obrazu w Jaśle. Jasło było pierwsza miejscowością w diecezji przemyskiej jaką odwiedziły symbole. Podczas uroczystości kardynał Wojtyła wygłosił do mieszkańców Jasła kazanie.

W 1972 r. kardynał Wojtyła wziął udział w uroczystościach 70-tej rocznicy przybycia do Polski Misjonarzy Saletynów. Przewodniczył wówczas koncelebrowanej mszy świętej w dniu 16 września. Ponownie na ziemi jasielskiej zjawił się w dniu 31 sierpnia 1975r. by w Przeczycy dokonać rekoronacji figury Matki Boskiej.

Rada Miejska Jasła, doceniając zasługi papieża Jana Pawła II dla współczesnego świata postanowiła uhonorować go w 22 rocznicę pontyfikatu Tytułem Honorowego Obywatela Miasta Jasła. Uchwałę podjęto w dniu 16 października 2000 r. Akt nadania tytułu i medal wręczyła papieżowi delegacja władz samorządowych podczas specjalnej audiencji w dniu
20 listopada 2002 r. Dla upamiętnienia honorowego obywatela władze miasta nadały jednej z ulic imię Jana Pawła II. W dniu 6 lipca 2003r. podczas Mszy Świętej na Rynku jasielskim mieszkańcy mogli wysłuchać podczas modlitwy Anioł Pański, słów które Jan Paweł II skierował bezpośrednio do mieszkańców Jasła za pośrednictwem telewizji (z okazji 100. Rocznicy przybycia do Jasła SS. Wizytek).

Jan Paweł II odszedł do domu Ojca w dniu 2 kwietnia 2005r. o godz. 21:37.

Juliusz Jankisz był wybitnym nauczycielem chemii i wychowawcą jasielskiej młodzieży, znanym i szanowanym obywatelem Jasła, zaangażowanym w jego życie społeczne, rozwój i promocję I Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle, najstarszej po I Liceum Ogólnokształcącym w Rzeszowie szkole na Podkarpaciu, której był wieloletnim dyrektorem. Jego 17 -letnia kadencja jest najdłuższą po II wojnie światowej kadencją dyrektorską I LO w Jaśle. Funkcję dyrektora jasielskiego liceum pełnił do 1999 roku – w trudnych dla uczniów i rodziców czasach po stanie wojennym oraz w okresie przełomu społeczno – gospodarczego związanego z upadkiem PRL. Był bezkompromisowy w stawianiu dobra ucznia zawsze na pierwszym planie – łącząc tę postawę z poczuciem sprawiedliwości oraz wymogami etycznymi. Angażował się osobiście w obronę uczniów jasielskiego liceum szykanowanych i aresztowanych w okresie PRL. Za jego kadencji w jasielskim LO, pod koniec lat 80-tych, z powodzeniem uczyły sie oraz pomyślnie złożyły egzaminy maturalne osoby niepełnosprawne (w tym niewidome), co było wówczas ewenementem na skalę krajową. Popierał inicjatywy uczniowskie i zachęcał uczniów do jak najszerszego samodoskonalenia się i samorozwoju. Nie stwarzał dystansu, do każdego ucznia, nauczyciela i rodzica odnosząc się z szacunkiem oraz ujmującą otwartością.

Był inicjatorem sesji naukowych, spotkań z ciekawymi ludźmi, innowacyjnych projektów naukowych służących promocji miasta Jasła i szkoły w której był dyrektorem i nauczycielem. Jest autorem 12 publikacji z zakresu dydaktyki chemii i pedagogiki, organizacji szkoły i problemów wychowawczych z młodzieżą, opublikowanych w czasopismach „Wychowawca”, w zeszytach naukowych UJ „Niedziałki” oraz wspólnych publikacji z żoną Danutą z zakresu metodyki nauczania, publikowanych w czasopiśmie „Chemia w szkole”. Recenzent podręczników i zbioru zadań z chemii dla uczniów szkól ponadgimnazjalnych, wydawanych przez WSiP. Był inicjatorem organizowania egzaminu maturalnego połączonego z egzaminami na AGH, Politechnikę Krakowską i Politechnikę Rzeszowską w roku szkolnym 1998/99. Nawiązywał kontakty zagraniczne prowadząc wymianę uczniów ze szkołami we Francji, Słowacji i na Węgrzech. Był współorganizatorem czterech edycji programu edukacyjno- wychowawczego dla młodzieży Podkarpacia Civis Polonus.

Współzałożyciel i członek zarządu w latach 1994-1999 Fundacji im. prof. Romana Saphiera w Jaśle, wspierającej uczniów I LO, Fundacji „Homo-Homini” pomagającej uzdolnionej młodzieży, wywodzącej się z rodzin o niskim statusie materialnym. Był inicjatorem powstania Rady Szkoły. Jako jej przewodniczący integrująco wpływał na jej działalność, pozyskiwał sponsorów, dzięki którym wzbogacał infrastrukturę szkoły oraz organizował wyjazdy młodzieży na zajęcia z chemii na wyższe uczelnie. Zainicjował i współorganizował obchody jubileuszowe 125-lecia Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle i 100-lecia Kaplicy Gimnazjalnej w roku 1993. Był współautorem publikacji dokumentujących historię szkoły.

Społecznik z zamiłowania, angażujący się w życie miasta i swojego środowiska, w latach 1994 -1998 był radnym Rady Miejskiej Jasła, w tym przez trzy lata członkiem Zarządu Miasta. Przewodniczył Społecznemu Komitetowi budowy kościoła pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Jaśle, a następnie radzie Parafialnej. Był członkiem I Synodu Diecezji Rzeszowskiej oraz inicjatorem sesji naukowych o charakterze środowiskowym.

Rada Miejska Jasła uchwałą Nr XXXIV/323/2012 z dnia 26 listopada 2012 r. nadała Juliuszowi Jankiszowi tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Jaroszewicz Piotr (1909-1992), działacz komunistyczny., generał; od 1943 oficer polityczny. PSZ w ZSRR, 1944-45 zastępca dowódcy. 1 armii WP ds. polityczno-wychowawczych; od 1944 w PPR, 1948-80 czł. KC PZPR, 1970-80 członek Biura Politycznego KC; 1950-52 zastępca przewodniczącego Państw. Komisji Planowania Gosp; 1952-70 wicepremier i jednocześnie: 1952-55 min. górnictwa węglowego i 1955-70 stały przedstawiciel PRL w RWPG; 1970-80 premier; 1947-80 poseł na sejm; 1981 usunięty z PZPR (uznany za jedną z osób ponoszących szczególną odpowiedzialność za kryzys społeczno-gospodarczy i polityczny w Polsce); 1984 na mocy uchwały sejmu pociągnięty do odpowiedzialności konstytucyjnej przed Trybunałem Stanu (postępowanie umorzono na mocy ustawy o amnestii); zamordowany wraz z żoną podczas napadu rabunkowego.

Piotr Jaroszewicz otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Jasła uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Jaśle Nr III/5/65 z dnia 9 marca 1965 r.

Jasiński Józef (1828-1898), prawnik; 1870-82 poseł do Galicyjskiego Sejmu Krajowego. W latach 1873-86 do austriackiego parlamentu. Od 1886 do 1898 prezes Sądu Krajowego w Krakowie. Na posiedzeniu w dniu 09 stycznia 1878 roku Rada Miejska podjęła uchwałę o zwróceniu się do posła Rady Państwa pana Jasińskiego z prośbą o zainteresowanie Ministra sprawiedliwości, co dzieje się z wnioskiem o ustanowienie Sądu kolegialnego w Jaśle. Podobna prośba miała miejsce w dniach 12 marca 1881 roku i 2 marca 1882 roku. na posiedzeniu w dniu 14 marca 1883 roku Rada upoważniła burmistrza A.Koralewskiego do postawienia w wyborach do Sejmu kandydatury pana Józefa Jasińskiego. Na posiedzeniu  w dniu 19 czerwca 1883 roku Rada uchwala nadać Honorowe obywatelstwo miasta Jasła dla pana Józefa Jasińskiego jako wyraz wdzięczności za położone zasługi i starania o utworzenie w Jaśle gimnazjum i Sądu Kolegialnego.

Zygmunt Kachlik, wspaniały Patriota i Jaślanin, społecznik, były żołnierz Armii Krajowej, brał udział w Kampanii Wrześniowej. Organizator lokalnych uroczystości patriotycznych, opiekun i strażnik miejsc pamięci narodowej.

Urodzony w Jaśle 23 kwietnia 1918 roku, jeszcze w dobie zaborów, pochodził z rodziny kupieckiej. Jego rodzicami byli Jan i Józefa Eleonora z d. Ryniewicz Kachlikowie. Ukończył czteroklasową Szkołę Powszechną im. Romualda Traugutta w Jasle. Przez rok uczęszczał go Gimnazjum Klasycznego Ojców Salezjanów w Oświęcimiu. Następnie, przez okres ośmiu lat kontynuował naukę w jasielskim Gimnazjum. Był bardzo aktywnym harcerzem, należał do harcerskiej drużyny wodnej i po odbytym kursie żeglarskim na jeziorach w Grodnem, otrzymał stopień sternika żeglugi śródlądowej. Kierował jasielskim Gimnazjalnym Kołem Sportowym. Uprawiał z powodzeniem kilka dyscyplin sportowych, m.in. piłkę nożną oraz biegi średnie.

Maturę zdał w 1937 roku i podjął studia na Wydziale Prawa UJ w Krakowie. Po roku przerwał studia i rozpoczął ochotniczą służbę wojskową w Krakowie. Potem znalazł się w 12. pułku piechoty w Wadowicach. Walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Był uczestnikiem bitwy pod Rajskiem. W Zatorze znalazł się w niewoli niemieckiej. Powrócił do Jasła. Z końcem października 1939 roku został zwerbowany do konspiracji, został zaprzysiężony i przyjął pseudopnim “Ryś”. Działał w strukturach Narodowej Organizacji Wojskowej. Powielał ulotki i gazetki w swoim rodzinnym jasielskim domu, przy ulicy Jagiełły. Od marca 1940 roku do sierpnia 1944 roku pracował w kopalnictwie naftowym w okolicach Jasła.

Po wojnie, po uzyskaniu dyplomu mistrza młynarskiego, pracował w młynie teścia w Binarowej, a później we własnym młynie w Rożnowicach. Później aktywnie działał na rzecz społeczności lokalnej jako sołtys Rożnowic i radny Powiatowej Rady Marodowej w Gorlicach. Młyn prowadził z przerwami do 1960 roku, do momentu przejęcia go przez państwo. W międzyczasie pracował w Zakładach Ceramiki Budowlanej, Naftobudowie i Pektowinie. Potem przeniósł się do Jasła. W latach 1960-1983 pracował w Rafinerii Nafty w Jaśle – Niegłowicach. Z chwilą powstania NSZZ “Solidarność” pełnił funkcję męża zaufania pracowników administracyjnych tego zakładu. W 1983 roku poszedł na emeryturę.

Jego działalność społeczna była bardzo bogata. W 1978 roku został prezesem Koła Polskiego Towarzystwa Archeologicznego i Numizmatycznego w Jaśle. Był jednym z głównych inicjatorów utworzenia w Jaśle Wojewódzkiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Archeologicznego i Numizmatycznego, w którym w latach 1983 – 1997 pełnił funkcję prezesa. Z okazji 50 rocznicy śmierci wybitnego jaślanina – mjr. Henryka Dobrzańskiego – wydał medal upamiętniający jego postać. Przyczynił się do powstania w Jaśle Koła Sybiraków, a przede wszystkim wniósł wielki wkład w zorganizowanie Jasielskiego Koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, któremu przewodził od 1994 roku. Został awansowany do stopnia kapitana rezerwy Wojska Polskiego.

Przez szereg lat był inicjatorem i współorganizatorem wielu uroczystości patriotycznych, zarówno w Jaśle, jak i w regionie. Dzięki jego staraniom i kierowanego przez niego Zarządu Koła został wzniesiony w Jaśle piękny pomnik poświęcony żołnierzom Armii Krajowej. Z jego inicjatywy zostało ufundowanych w Jaśle kilka tablic upamiętniających ważne wydarzenia z lokalnych dziejów. Przyczynił się do wydania kilkunastu bardzo wartościowych i cenionych przez czytelników książek na temat wydarzeń na naszym terenie w okresie II wojny światowej, zwłaszcza dotyczących działalności w Jasielskim Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej i Narodowej Organizacji Wojskowej. Dzięki jego staraniom trzy szkoły noszące imiona bohaterów Armii Krajowej otrzymały nieodpłatnie sztandary. Był ojcem chrzestnym sztandaru ufundowanego przez społeczeństwo Ziemi Jasielskiej 21. Dywizjonowi Artylerii Mieszanej w Rzeszowie, któremu nadano imię ppłk. Józefa Modrzejewskiego „Lisa”. Również dzięki jego staraniom II Liceum Ogólnokształcące w Jaśle przyjęło ppłk. Modrzejewskiego za swego patrona.

Jako wieloletni i zasłużony Prezes Jasielskiego Koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej pielęgnował tradycje niepodległościowe podziemia zbrojnego, utrzymywał współpracę z wieloma instytucjami, w tym szczególnie z dowództwem 21. Brygady Strzelców Podhalańskich, za co otrzymał tytuł Honorowego Podhalańczyka. W 2008 roku został Honorowym Obywatelem Gminy Oświęcim, jako ostatni z żyjących żołnierzy walczących w boju pod Rajskiem w ramach kampanii wrześniowej 1939 roku. W 2011 roku decyzją Prezydenta RP za zasługi w pracy na rzecz lokalnej społeczności i przemian demokratycznych otrzymał pośmiertnie Złoty Krzyż Zasługi.

Rada Miejska Jasła uchwałą Nr XXXIV/322/2012 z dnia 26 listopada 2012 r. nadała Zygmuntowi Kachlikowi tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Kadyi Stanisław (1900 – 1980), lekarz i kolekcjoner. Urodził się 13 stycznia 1900 r. w Jaśle w znanej rodzinie lekarskiej. Tu uczęszczał do szkół i w roku 1918 ukończył gimnazjum. W latach 1918 – 1920 służył w wojsku jako ochotnik. W latach 1921 – 1926 odbył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie uzyskując stopień doktora wszech nauk medycznych. Następnie specjalizował się w okulistyce, będąc równocześnie starszym asystentem w Klinice Okulistycznej. Stale poszerzał specjalistyczną wiedzę medyczną. W tym celu wyjeżdżał do Niemiec i Francji. W 1934 r. przeniósł się do rodzinnego Jasła, gdzie pracował jako lekarz w Ubezpieczalni Społecznej, równocześnie prowadząc praktykę prywatną.

Mieszkając i pracując w Jaśle wiele czasu poświęcał na rozwijanie własnych zainteresowań przyrodniczych i humanistycznych, które wyniósł jeszcze z domu rodzinnego. W Jaśle powstały jego znane kolekcje: paleontologiczno – przyrodnicza, etnograficzna i historyczno – artystyczna, a także cenne zbiory starodruków oraz numizmatów.

Dr Kadyi był z zamiłowania paleontologiem. W czasie wycieczek terenowych zbierał okazy skamielin z fliszu karpackiego. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Geologicznego i utrzymywał kontakty ze znanymi paleontologami i geologami ze środowiska krakowskiego. Miał na swoim koncie kilka znaczących odkryć paleontologicznych, z których największe to znalezienie w łupkach w Winnicy k/Krosna odcisku kopalnego żółwia morskiego – unikatu w skali europejskiej i polskiej. (Znalezisko to zostało opublikowane w 1959 r. przez prof. M. Młynarskiego). Oprócz zbierania skamielin dr Kadyi własnoręcznie preparował szkielety współcześnie żyjących zwierząt, a także kolekcjonował chrząszcze paleoarktyczne. Ich kolekcję, liczącą ponad 40 tys. okazów, przekazał do Wrocławia.

Drugi nurt jego zainteresowań stanowiła sztuka i rzemiosło artystyczne oraz etnografia. Obok malarstwa (szczególnie portretowego), gromadził także rzeźby, militaria, meble, porcelanę, szczególnie zaś zegary. W swej kolekcji posiadał dwa zegary kaflowe z XVII w. i kilkanaście innych z XVIII i XIX wieku. Uzupełnieniem zbioru zegarów historycznych była kolekcja kilkudziesięciu zegarów ludowych, tzw. szwarcwaldzkich z przełomu XIX/XX w.

Interesował się także etnografią, a szczególnie sztuką ludową. Gromadził ceramikę i rzeźbę ludową i sam malował obrazy na szkle, bardzo często wzorując się na znanych okazach muzealnych.

Wśród różnorodnych jego kolekcji znaczenie szczególne miał zbiór starodruków, wśród których był jeden inkunabuł z XV w. i kilka biblii z XVI i XVII w.
w językach: polskim, łacińskim i niemieckim oraz różne dzieła o tematyce religijnej, historycznej i przyrodniczej. Drugim niezwykle cennym zbiorem był zbiór numizmatów, zawierający między innymi monety polskie od XI do XX wieku, a także monety europejskie, w tym antyczne. Zbiór numizmatyczny stanowił kolekcję rodzinną i jego trzon stanowiły monety zebrane jeszcze w XIX w. przez przodków St. Kadyiego. On sam zbiór ten uzupełnił i rozszerzył.

Po śmierci dr. St. Kadyiego w dniu 4 XII 1980 r. wszystkie te kolekcje oraz dom, na mocy jego testamentu, stały się własnością miasta Jasła i weszły w skład zbiorów jasielskiego muzeum, znacznie je wzbogacając. Wiele z eksponatów z kolekcji dr. Kadyiego zdobi stałe ekspozycje Muzeum Regionalnego, a inne eksponowane są na wystawach czasowych utrwalając pamięć o tym znanym lekarzu, wielkim jasielskim patriocie i kolekcjonerze, Honorowym Obywatelu Miasta Jasła.

Karasiński Franciszek, prezydent sądu w Krakowie, radca dworu przy Namiestnictwie we Lwowie. 21.12.1876 roku Rada przyznała fundusze /45 zł r./ na podróż do Lwowa z dyplomem honorowego obywatelstwa miasta Jasła dla Radcy Namiestnictwa p. Karasińskiego Franciszka – pojechał p. A.Koralewski.

Kołtak Stanisław (1932-1998), proboszcz i dziekan. Urodził się 10 grudnia 1932 r. w Uhercach. Do szkoły podstawowej uczęszczał w swojej rodzinnej miejscowości. Szkołę średnią ukończył w Sanoku w 1951 r. Następnie studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu. Święcenia kapłańskie przyjął 1 czerwca 1958 r. z rąk ks. bpa Franciszka Bardy. Jako wikariusz pracował w Sławęcinie (1958-1962), Strachocinie (1962-1963), Kraczkowej (1963-1965) i Medyni Głogowskiej (1965-1967). Następnie pracował jako proboszcz w parafii w Kalnikowie (1967-1969), a później w Rzeszowie (1969-1970). W 1970 r. objął funkcję rektora kaplicy gimnazjalnej w Jaśle. W rok później został proboszczem parafii utworzonej przy tym kościele. Od 1986 r. pełnił funkcję dziekana dekanatu jasielskiego wschodniego. Z powodu ciężkiej choroby wniósł prośbę do władz kościelnych o zwolnienie z pełnionych obowiązków. Funkcję proboszcza parafii św. Stanisława w Jaśle i dziekana Dekanatu Jasło-Wschód przestał pełnić 18 lutego 1995 r. Po powrocie do zdrowia przez rok (1995-1996) był jeszcze proboszczem w Mogielnicy.

Ks. Stanisław Kołtak został proboszczem parafii św. Stanisława w trudnych dla kraju latach totalitarnego systemu rządzenia, w których Kościół poddawany był dyskryminacji i prześladowaniu. Otwarty na trudy i ofiary, odważnie podejmował działalność duszpasterską dla dobra Kościoła i wiernych. Wychodząc naprzeciw intencjom ordynariusza przemyskiego ks. bpa Ignacego Tokarczuka w zakresie budowy nowych kościołów i tworzenia lokalnych parafii, podjął się budowy kościoła w Dąbrówce, nie uzyskawszy oficjalnej zgody miejscowych władz.

Podejmując pionierską działalność organizowania zaplecza parafii św. Stanisława, wykonał szereg inwestycji, z których najważniejszą było wybudowanie domu parafialnego. Od czasu powstania NSZZ “Solidarność” związał się ściśle z tym ruchem społecznym. W poczuciu odpowiedzialności za Kościół i parafię, po wprowadzeniu stanu wojennego służył w sposób szczególny ludziom prześladowanym przez władze komunistyczne za działalność związkową. Służył im modlitwą, wspierał materialnie, pocieszał i budził nadzieję.

W szczególny sposób przyczynił się do powstania parafii w Sobniowie. Pozyskał działkę pod budowę kościoła oraz poświęcił prowizoryczną kaplicę dającą początek istnieniu parafii. Wniósł znaczący wkład w powstanie parafii w Brzyszczkach. Służył radą i pomocą przy urządzaniu prowizorycznej kaplicy, którą także poświęcił. Za całość swej działalności był przez władze komunistyczne wielokrotnie przesłuchiwany, szykanowany i karany. Jego dziełem było też podjęcie starań o lokalizację działki pod budowę kościoła pw. MB Częstochowskiej przy ul. Szkolnej. Załatwiał sprawy prawne i finansowe połączone ze zmianą planów urbanistycznej zabudowy w tym rejonie Jasła.

Jako emeryt zamieszkiwał w Jaśle od 6 września 1996 r. Pomagał w pracy duszpasterskiej w Parafii Św. Stanisława BM w Jaśle. Posiadał przywilej noszenia Rokiety i Mantoletu. Zmarł 31 sierpnia 1998 r. w Zakopanem.

Uroczystościom pogrzebowym w dniu 2 września 1998 r. w Jaśle przewodniczył ordynariusz rzeszowski ks. bp Kazimierz Górny. Homilię wygłosił ks. Stanisław Karabin proboszcz parafii w Bieździedzy. Licznie uczestniczyli księża diecezjalni i zakonni oraz siostry zakonne. W głębokim żalu żegnała zmarłego kapłana jego rodzina, wicemarszałek Sejmu RP Stanisław Zając, przedstawiciele władz wojewódzkich z wojewodą krośnieńskim Bogdanem Rzońcą i dyrektorem generalnym UW Adamem Pawlusiem na czele oraz przedstawiciele władz miasta
z burmistrzem Andrzejem Czerneckim. Uroczystość uświetnił chór “Echo” i orkiestra kolejowa. Licznie wystąpiły poczty sztandarowe. W czasie pogrzebu ks. dziekana Stanisława Kołtaka żegnali ks. bp Kazimierz Górny, dziekan jasielski i proboszcz ks. Tadeusz Paszek, ks. dr Stanisław Marczak, wicemarszałek Sejmu RP Stanisław Zając, przedstawiciel parafii Zdzisław Świstak, dyrektor generalny UW w Krośnie Adam Pawluś, dyrektor I LO w Jaśle Juliusz Jankisz i burmistrz Jasła Andrzej Czernecki. Pogrzeb był wielką manifestacją żałobną mieszkańców Jasła i ukazał jak wielką popularnością i szacunkiem cieszył się zmarły kapłan w środowisku jasielskim.

Ks. Stanisław Kołtak otrzymał pośmiertnie tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła uchwałą Rady Miejskiej z dnia 29 kwietnia 1999 r.

Koralewski Antoni (1820 – 1898), burmistrz jasielski. Urodził się 30 marca 1820 r. Pochodził z rodziny szlacheckiej herbu “Korab”. Był właścicielem folwarku w Wolicy i majątku na Węgrzech, a w 1879 r. kupił od Nartowskiej dobra Kowalowy. Posiadał też dom przy ulicy Bieckiej /dziś Koralewskiego/. Ożenił się z Eleonorą, Pauliną Palchówną. Koralewski pracował jakiś czas w Brzostku, a od 1864 r. w urzędzie dystryktu jasielskiego jako aktuariusz.

Już pełniąc powyższą funkcję zaczął czynić starania o utworzenie gimnazjum w Jaśle. W 1866 r. jako burmistrz miasta Jasła w porozumieniu z Marcelim Łętowskim zwołał zjazd obywatelski zainteresowanych powyższą sprawą do Gorajowic. Wzięli w nim udział Gorajscy z Moderówki, Stojowscy z Jaszczwi
i Zborowscy ze Skołyszyna. Wybrano wtedy delegację do namiestnika Galicji, Agenora Gołuchowskiego, aby mu złożyć gratulacje z okazji nominacji i by wręczyć mu dyplom honorowego obywatela miasta Jasła, a przy tym uzyskać poparcie w sprawie utworzenia gimnazjum. Jako delegatów do Lwowa wybrano hr. Prospera Zborowskiego ze Skołyszyna, Wincentego Petrowicza z Przybówki, ks. Kaspra Gąsiorowskiego z Jasła, ks. Leona Sroczyńskiego z Sieklówki i Antoniego Koralewskiego jako przedstawiciela mieszczaństwa.

Delegaci zostali bardzo życzliwie przyjęci przez Gołuchowskiego i uzyskali obietnicę pomocy w sprawie utworzenia gimnazjum. Na podstawie dekretu z 18 VII 1868 r. została otwarta ta bardzo potrzebna na Podkarpaciu szkoła. W sprawie funduszów na budowę i utrzymanie gimnazjum jeździł Koralewski kilkakrotnie do Lwowa i Wiednia. Dzięki świetnej znajomości języka niemieckiego spotykał się z życzliwym przyjęciem w kancelarii cesarskiej w Wiedniu.

Jako burmistrz miasta Jasła bardzo zabiegał o jego rozwój i rozbudowę. Dzięki jego staraniom powstał szereg obiektów; jak budynek sądu obwodowego, stacja kolejowa i park miejski. Funkcję burmistrza pełnił przez 3 kadencje, a nadto był przewodniczącym Wydziału Kasy Oszczędności i przewodniczącym funduszu pożyczkowego dla przemysłowców i rękodzielników w Jaśle oraz przełożonym szpitala powszechnego. W uznaniu wielkich zasług miasto Jasło przyznało mu tytuł honorowego obywatela.

Antoni Koralewski prawie do końca życia pracował dla dobra społeczności miasta Jasła. Pisał pamiętnik, w którym przedstawił ważniejsze wydarzenia w Jaśle i w okolicy oraz starania o utworzenie w Jaśle gimnazjum, zbudowanie gmachu sądu obwodowego oraz stacji węzłowej w Jaśle. Prawdopodobnie spod jego pióra wyszło szereg interesujących korespondencji, które zostały opublikowane w “Gazecie Narodowej” i w “Czasie”.

Zmarł 17 stycznia 1898 we wsi Zahutynia położonej w regionie sanockim. Ciało przewieziono do Jasła i pochowano na miejscowym cmentarzu. W pogrzebie uczestniczyły tłumy ludzi z Jasła i okolicy oraz przedstawiciele władz, duchowieństwa i szlachty.

Kościałkowska – Zyndram Janina (pseud.: Ina Wadwicz, J. M. Wadwicz, Jan Beliwar, Jan Szeliga, Janina M. Wadwicz, Janina Nahlik, Jibe, Nina Nahlik) z d. Węgrzyńska, pisarka. Urodziła się 27 marca 1915 r. we Lwowie jako córka Jana i Marii z d. Szeligowska. Program nauczania z zakresu szkoły podstawowej przerabiała prywatnie u swej babci Olgi Węgrzyńskiej zamieszkałej w Jaśle przy ul Czackiego /obok skrzyżowania z ul. Słowackiego/. Następnie uczęszczała do ośmioletniego Gimnazjum Żeńskiego im. Bł. Jolanty w Jaśle, które ukończyła w 1933 r. Już w szkole przejawiała talent pisarski. Prof. Stefan Język oceniając jej wypracowanie z j. polskiego odnotował: “nie mieści się w skali ocen”. Przepowiadał jej karierę pisarską.

Po maturze studiowała w Państwowym Instytucie Sztuk Plastycznych we Lwowie na wydziałach malarskim i tekstylnym, który ukończyła w lipcu 1939 r. Pod okupacją sowiecką pracowała w fabryce włókienniczej we Lwowie przy ul. Janowskie. W grudniu 1940 r. chcąc uniknąć grożącego jej aresztowania za odmowę pracy w “Czerwonym Sztandarze”, uciekła ze Lwowa. Pragnęła zamieszkać w domu swej babki w Jaśle. Przedostając się na tereny okupowane przez Niemców znalazła się w pociągu przewożącym ludzi na roboty do III Rzeszy. Pracowała jako projektantka reklamy handlowej w weimarskiej drukarni Borkmana. W maju 1941 przedostała się do Szwajcarii, gdzie poślubiła Stanisława E. Nahlika, sekretarza poselstwa RP w Bernie. Rozpoczęła pracę literacką i społeczną. Została wiceprezesem Towarzystwa Polskiego, które skupiało zamieszkałą w Szwajcarii Polonię. Jako autor i dekorator teatrzyku polskiego organizowała i prowadziła spektakle, których celem była popularyzacja historii literatury polskiej. Opracowany przez nią spektakl nosił ogólną nazwę “Szlakiem Muzy Polskiej”. Z tym programem objeżdżała obozy internowanych polskich żołnierzy i uchodźców oraz środowiska polonijne dużych miast. Tekst ten został później, wraz z opracowaniem scenicznym, wydany przez polską YMCA w Londynie w 1947 r. jako specjalny numer “Poradnika dla świetlic”. Pracowała też przy organizowaniu imprez objazdowych przez Muzeum Polskie w Rapperswilu.

Latem 1945 przeniosła się do Londynu, gdzie pracowała w drukarni jako projektantka druków, afiszów i reklam. Wstąpiła do Decorative Arts Studio Ltd., pracowni-spółki zakupionej przez Rząd RP dla artystów-plastyków polskich. W 1946 r. ukazał się jej zbiór wierszy pod pseudonimem I. Wadwicz pt. “Poemat z dyliżansem” wydany przez Oficynę Tyszkiewicza w Nicei.

W 1948 r. wyjechała do Francji, gdzie powtórnie wyszła za mąż, za Wacława Zyndrama – Kościałkowskiego. Osiedliła się wraz z mężem w Wysokich Pirenejach. W Laloubère otworzyła własną pracownię malarską, specjalizującą się w ręcznym malowaniu porcelany. Nawiązała współpracę z emigracyjnymi czasopismami polskimi jak “Wiadomości”, “Życie”, “Tydzień Polski” /wychodzącymi w Londynie/, oraz “Ostatnie Wiadomości”, wychodzące w Mannheim w Niemczech Zachodnich. Na łamach tych czasopism zamieszczała opowiadania i eseje. Niektóre z nich były wyróżniane i nagradzane z okazji konkursów literackich.

W 1967 r. została wydana w Londynie  pierwsza powieść J. Kościałkowskiej pt. “Sprawa numer jeden”. Od 1986 r. ukazały się kolejno cztery dalsze jej powieści kryminalne publikowane w odcinkach w “Dzienniku Polskim” w Londynie pod pseudonimem Jan Szeliga. Były to: “Żółty pokój”, “Jutro inaczej”, “Trzeci od prawej” oraz “Ostatni weekend w Paryżu”.

Kościałkowska współpracowała także z pismem francuskim “La Nouvelle République des Pyrénées” jako autorka opowiadań i refleksji nad życiem politycznym i stosunkami międzynarodowymi. Zajmowała się też problematyką roli wymiany studentów i kursów naukowych. Podróże do Szwecji, Anglii, Szwajcarii czy Austrii dostarczały jej niezbędnych materiałów. W 1969 r. po raz pierwszy w powojennych latach przyjechała do Polski. W późniejszym czasie miały miejsce dalsze wizyty w ojczyźnie. Ich następstwem była wydana w Anglii w 1988 r. książka pt. “Łódź bukowa”. Wydawnictwo to zostało wznowione w 1992 r. przez Zakład Narodowy imienia Ossolińskich we Wrocławiu. Ukazywało wstąpienie J. Kościałkowskiej w nurt literatury krajowej. W 2000 roku w Polsce ukazała się powieść „Bih me!” .

Janina Zyndram – Kościałkowska uchwałą Rady Miejskiej w 1993 r. otrzymała tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Zmarła 23 lipca 2004 roku w Laloubère we Francji.

Kotarski Stanisław, urodzony w 1830 r. Był synek Karola Kotarskiego. Jego ojciec zginą podczas tzw. rzezi galicyjskiej w 1846 r. Stanisław Kotarski był właścicielem Brzysk, Ujazdu, Kłodawy, Żelechowa i Woli Żelechowskiej. Aktywnie uczestniczył w życiu gospodarczym i politycznym powiatu. Od 1876 r., przez 36 lat, stał jako prezes na czele Rady Powiatowej w Jaśle. Podczas jego prezesury powiat szybko się rozwijał. Szczególną zasługą Kotarskiego była troska o rozwój komunikacji. Zabiegał o budowę linii kolejowej i budował drogi powiatowe. Widział w tym szansę rozwoju regionu. Udało się w tym okresie ze środków powiatowych wybudować następujące drogi: Siepietnica-Joniny, Ołpiny-Tuchów, Skołyszyn-Harklowa, Niegłowice-Cieklin, Wiśniowa-Wielopole, Jasło-Łubno Szlacheckie, Czeluśnica-Dobrucowa, Kąty-Świątkowa, Osobnica-Trzcinica, Kołaczyce-Sieklówka.

Aby wesprzeć rozwój rodzimego przemysłu popierał założenie w Jaśle Towarzystwa Zaliczkowego, udzielającego korzystnych kredytów.

Był jednym z założycieli Towarzystwa Rolniczego w Jaśle. Utworzono je w dniu 30 października 1880 r. Swym zasięgiem obejmowało powiaty: Jasło, Gorlice, Krosno i Strzyżów.  Celem Towarzystwa było podniesienie oświaty rolniczej. Starano się o założenie w Jaśle biura melioracyjnego i utworzenie na Uniwersytecie Jagiellońskim Wydziału Rolniczego. Zamierzano również wydawać lokalne pismo o nowych metodach gospodarowania. Kotarski jako gospodarz został kilkakrotnie nagrodzony na wystawach rolniczych.

Stanisław Kotarski starał się podnieść poziom oświaty w powiecie. Między innymi w 1859 r. wsparł własnymi funduszami założenie szkoły jednoklasowej w Brzyskach. Był gorącym zwolennikiem otwarcia gimnazjum w Jaśle. Wspierał finansowo budowę gmachu dla tej placówki. Rada Gminna Król. Miasta Jasła za zasługi dla regionu nadała mu 21 lutego 1870 r. tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła. Władze austriackie uhonorowały  go wysokiej rangi odznaczeniem Orderem Leopolda. Ksiądz Władysław sarna dedykował mu swój Opis powiatu Jasielskiego. Zmarł 10 kwietnia 1910 r.

Kraszewski Józef Ignacy (1818-1887), pisarz, publicysta i historyk. Był jednym ze spiskowców w Wilnie przed powstaniem w 1830 roku. Za działalność spiskową więziony w latach 1831-32. Uważany był za zwolennika idei liberalno-demokratycznych. Publicysta – w latach 1841-51 był redaktorem i wydawcą „Atheneum”. Pismo to ukazywało się w Wilnie jako dwumiesięcznik zajmując się sprawami historii filozofii i literatury. W 1859 roku Kraszewski zostaje redaktorem warszawskiej Gazety Codziennej, która w 1861 roku zmienia tytuł na Gazetę Polską. Zagrożony aresztowaniem musiał opuścić Warszawę. Zatrzymał się w Dreźnie, gdzie na łamach prasy prowadził aktywną polemikę z przeciwnikami powstania. Walczył nie tylko piórem. Za działalność na rzecz wywiadu francuskiego został skazany na wieloletnie więzienie. Karę złagodzono po bezpośredniej interwencji Bismarcka. Pozostawił po sobie olbrzymi dorobek około 400 utworów. Do najbardziej znanych należą: „Ulana”, „Latarnia czarnoksięska” oraz cykl zbeletryzowanych kronik ilustrujących dzieje Polski – od „Starej baśni” po „Saskie ostatki”. Od 1872 roku był członkiem Akademii Umiejętności. Był jednym ze współzałożycieli Macierzy Polskiej. Jego dorobek artystyczny został doceniony przez społeczeństwo, które w 1879 roku zorganizowało Kraszewskiemu uroczysty Jubileusz 50-lecia pracy literackiej. Jubileusz stał się manifestacją patriotyczną i kulturalną. Sam Kraszewski otrzymał tytuły honoris causa Uniwersytetu Krakowskiego i Lwowskiego, a od cesarza wysokie odznaczenie. W odnowionych Sukiennicach wydano uroczysty bal. Malarz H.Siemiradzki podarował obraz „Pochodnie Nerona” inicjując powstanie Muzeum Narodowego. Na uroczystości te przybyli przedstawiciele ze wszystkich zaborów;. między innymi delegacja władz miasta Jasła. Na mocy uchwały Rady Gminy z dnia 11.09.1879 roku postanowiono nadać Kraszewskiemu za zasługi na polu piśmiennictwa dla narodu polskiego tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Z dyplomem udała się delegacja Rady w składzie: dr Stanisław Biesiadecki adwokat krajowy i Karol Rogowski.

Kwiatkowski Eugeniusz (1888-1974).Urodzony w 1886 roku. Studiował na Politechnice we Lwowie i Monachium. Wybitny chemik i ekonomista, doskonały wykładowca, aktywny działacz społeczny i polityk. W okresie I wojny światowej służył w Legionach Polskich. Po odzyskaniu niepodległości, w 1919 roku wystąpił z armii i podjął pracę na Politechnice w Warszawie jako nauczyciel akademicki. Następnie zaangażowany został do pracy w Fabryce Związków Azotowych w Chorzowie. Tam zetknął się z I.Mościckim. Po przewrocie majowym powołano Kwiatkowskiego na stanowisko ministra przemysłu i handlu. Wykazał się ogromną energią i talentem organizacyjnym. Walnie przyczynił się do rozbudowy portu w Gdyni. Jego operatywności Rzeczypospolita zawdzięcza szybki rozwój floty handlowej. Na stanowisku ministra pozostawał do 1930 roku. Pamiętać należy, iż w tym czasie następowały liczne  przekształcenia rządu. Był posłem na Sejm RP w latach 1928 i 1930 oraz 1938-39. Po śmierci J. Piłsudskiego, podczas rywalizacji o władzę pomiędzy I.Mościckim i Rydzem-Śmigłym E.Kwiatkowski należał do tzw. grupy zamkowej skupionej wokół prezydenta. W wyniku porozumienia pomiędzy stronami konfliktu doszło do kompromisu, którego efektem było powołanie rządu z premierem Felicjanem Sławoj-Składkowskim na czele. E.Kwiatkowski jako protegowany Mościckiego objął tekę ministra skarbu i funkcje wicepremiera. Był zwolennikiem rozwoju gospodarczego stymulowanego interwencjonizmem państwowym. W swych poczynaniach starał się zapewnić równowagę budżetową i stabilizację złotego. Nadzorował powstanie Centralnego Okręgu Przemysłowego, który miał przynieść Polsce rozwój gospodarczy i rozbudowę armii w opraciu o rodzimy przemysł. W 1939 roku wraz z władzami RP został internowany w Rumunii. Po wojnie, w 1945 roku powrócił do Polski. W latach 1945-48 był pełnomocnikiem rządu do spraw odbudowy wybrzeża. Pełnił dodatkowo funkcję przewodniczącego Komisji Planu Rozbudowy Trójmiasta. W 1948 roku przeszedł na emeryturę. W latach 1947-52 zasiadał jako poseł w Sejmie Ustawodawczym. Na emeryturze zajmował się działalnością pisarską.

W 1939 roku na uroczystej sesji Rady Miasta Jasła w dniu 31 stycznia Rada uchwaliła jednogłośnie odnieść się z prośbą do Pana wicepremiera inżyniera Eugeniusza Kwiatkowskiego, aby przyjąć raczył obywatelstwo honorowe miasta Jasła w dowód uznania za budowę gospodarczą Polski przez stworzenie Gdyni i Centralnego Okręgu Przemysłowego, do którego Jasło zostało z pożytkiem dla miasta i obywateli włączone. Rada jednogłośnie obywatelstwo honorowe nadała.

Lasocki Stanisław (1908-1993),  profesor matematyki liceum jasielskiego. Urodził się 7 stycznia 1908 r. w Jaśle jako syn Stanisława i Marii. Jasielskie gimnazjum ukończył w 1927 r. Po studiach matematycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie pracował jako nauczyciel w Gimnazjum Kupieckim w Jaśle. W początkach września 1939 r. ewakuował się na Wołyń. Po wkroczeniu wojsk radzieckich aresztowany i więziony w Brześciu n/Bugiem. Wyrokiem sądu został skazany na karny pobyt w łagrach na okres 8 lat. Karę odbywał w łagrach w północnej części Rosji. Po zawarciu umowy pomiędzy rządem ZSRR a emigracyjnym rządem polskim 30 lipca 1941 r. na mocy amnestii został zwolniony i odesłany do oddziałów gen. Władysława Andersa na południowym Uralu. Okres rekrucki odbył w miejscowości Tockoje i po przysiędze wojskowej 28 października 1941 r. otrzymał przydział do 21. pp (komp. 9, później został przeniesiony do komp. 5). Oddziały te defilowały przed gen. Władysławem Sikorskim i gen. Władysławem Andersem 4 grudnia 1941 r. Z grupą wojsk polskich został przeniesiony w styczniu 1942 r. do Guzaru w Uzbekistanie. Tutaj wstąpił do szkoły podchorążych, z którą poprzez Morze Kaspijskie przybył do Pahlewi w Iranie. W kompanii specjalnej przeszedł intensywne szkolenie. Przed odjazdem ze Związku Radzieckiego brał udział w Polskiej Komisji Poborowej w Uzbekistanie i Kirgistanie. Wraz ze szkołą wędrował poprzez Teheran do Akwazu, potem do Iraku, a następnie drogą morską do Palestyny.

Po ukończeniu szkoły Stanisław Lasocki otrzymał przydział do 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Chrzest bojowy przeszedł w Libii, walcząc z armią niemiecko-włoską feldmarszałka Erwina Rommla. Po klęsce wojsk niemiecko-włoskich pod El-Alamejn został przydzielony do piechoty morskiej. Brał udział w desantach, w konwojach z wojskiem hinduskim i bronią na Oceanie Indyjskim i Morzu Czerwonym. Odbywał służbę na statkach “Devonshire” i “Fryderyk Russel”. Naloty niemiecko-włoskich sił powietrznych oraz ataki japońskich okrętów podwodnych zmusiły statek, na którym służył Stanisław Lasocki, do schronienia się w porcie w Adenie. Przydział kompanii do Adenu był związany z współdziałaniem z RAF-em. Następnie kompania, w której służył Stanisław Lasocki, została skierowana do Iraku, do ochrony pól naftowych w miejscowości Mosul i do konwojów lądowych przez Transjordanię i Palestynę do Tel-el-Kebir i Aleksandrii. W wyniku reorganizacji 3 Dywizji Strzelców Karpackich i inwalidztwa Stanisław Lasocki otrzymał przydział do Dywizji Krakowskiej w Cassasin, gdzie dalej pełnił służbę wojskową. Otrzymał awans oficerski i wiele odznaczeń polskich oraz brytyjskich. Po zakończeniu wojny wyjechał z wojskiem do Anglii. Przebywał tam w miejscowościach Winchester, Salisburg, Fairford. Po demobilizacji pracował jako nauczyciel w Glasgow w Kolegium Ekonomicznym i w Lilford w Szkole Morskiej. Do kraju powrócił w 1949 r. Podjął pracę w Liceum Ogólnokształcącym w Jaśle. W latach 1950 – 1965 pełnił funkcję zastępcy dyrektora szkoły i kierownika internatu. W 1973 r. przeszedł na emeryturę. Do roku 1980 pracował dodatkowo w niepełnym wymiarze godzin. W 1993 r. Rada Miejska Jasła nadała Stanisławowi Lasockiemu tytuł “Honorowego Obywatela Miasta Jasła”.

Zmarł 26 października 1993 r.

Lisowski Jan (1901 – 1965), nauczyciel. Urodził się 12 sierpnia 1901 r. w Olchowcach pow. Sanok. Szkołę podstawową i gimnazjum ukończył w Jaśle. Podjął następnie studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Po uzyskaniu absolutorium w 1926 r. przez okres dwóch lat uczył w gimnazjum w Staszowie. W latach 1928 – 1939 pracował jako nauczyciel w Żeńskim Gimnazjum w Jaśle. 9 lutego 1931 r. otrzymał dyplom nauczyciela szkół średnich wydany na podstawie egzaminu przeprowadzonego przez Państwową Komisję Egzaminacyjną dla kandydatów na nauczycieli szkół średnich. W okresie okupacji, w latach 1940 – 1945, uczył w Szkole Podstawowej Nr 1 w Jaśle. Ucząc języka polskiego nie ograniczał się do nakazów okupanta, lecz potrafił w sposób konspiracyjny poszerzać nauczanie historii literatury ojczystej, historii Polski czy geografii, przez co narażał się władzom okupacyjnym. Od lutego 1945 r. objął posadę nauczyciela historii w Kołaczycach. W 1947 r. przeniósł się do Liceum Ogólnokształcącego im. Króla St. Leszczyńskiego w Jaśle, gdzie od roku 1956 pełnił obowiązki dyrektora szkoły. 1 marca 1960 r. otrzymał nominację na dyrektora. W latach 1950 – 1957 pełnił funkcję instruktora historii w Powiatowym Ośrodku Doskonalenia Kadr Oświatowych w Jaśle. Pracował społecznie. Od roku 1950 był członkiem Komisji Oświaty przy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Jaśle. W latach 1951 – 1959 był przewodniczącym Komisji Rewizyjnej Kasy Zapomogowo – Pożyczkowej przy Zarządzie Powiatowym Związku Zawodowego Nauczycielstwa Polskiego w Jaśle. Był przewodniczącym Społecznego Komitetu budowy Liceum Ogólnokształcącego w Jaśle. Szkołę budowano w latach 1960 – 1962. Jan Lisowski funkcję dyrektora szkoły pełnił do końca życia. Zmarł 19 marca 1965 r. Został pochowany na Starym Cmentarzu w Jaśle. W 1993 r. Rada Pedagogiczna i Komitet Organizacyjny obchodów 125-lecia szkoły przyjęły jednogłośnie uchwałę o nadaniu auli szkolnej imię Jana Lisowskiego. Uroczystość odbyła się 21 marca 1995 r. Granitową tablicę nad wejściem do auli im. Jana Lisowskiego odsłonił jego syn Zbigniew, lekarz anestezjolog.

Profesor mgr Jan Lisowski był wybitnym i szlachetnym pedagogiem. Przez wiedzę i umiejętności zjednał sobie wielki szacunek i sympatię młodzieży oraz społeczeństwa. Dobro szkoły, uczniów, nauczycieli i pracowników było zawsze dla niego najwyższym celem. Był wzorem dla młodych nauczycieli, człowiekiem wymagającym, wzorem patriotycznego i sumiennego pedagoga i dyrektora.

Rada Miejska Jasła, uchwałą Nr XXXIII/277/2008 z dnia 26 maja 2008 r., postanowiła, na wniosek Stowarzyszenia Miłośników Jasła i Regionu Jasielskiego oraz Dyrekcji i Rady Pedagogicznej I Liceum Ogólnokształcącego im. Kr. Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle, nadać pośmiertnie Janowi Lisowskiemu Tytuł „Honorowego Obywatela Miasta Jasła” za wybitne zasługi w zakresie oświaty, edukacji oraz wychowania wielu pokoleń mieszkańców miasta Jasła i regionu.

Łukasiewicz Ignacy (1822-1882), twórca przemysłu naftowego. Urodził się 8 III 1822 r. w Zadusznikach w byłym powiecie mieleckim. Po ukończeniu gimnazjum w Rzeszowie rozpoczął praktykę w aptece Antoniego Swobody, a następnie w aptece Hubla w Rzeszowie. Brał udział w przygotowaniu powstania krakowskiego, w wyniku czego w 1846 r. został aresztowany i skazany na dwa lata więzienia.

W 1848 r. rozpoczął pracę jako pomocnik w aptece Piotra Mikolascha we Lwowie.

W latach 1850 – 1852 odbył studia farmaceutyczne w Krakowie i Wiedniu. Jako magister farmacji powrócił do Lwowa, gdzie z Janem Zehem rozpoczął prace doświadczalne nad destylacją ropy naftowej otrzymując z niej naftę. Równocześnie konstruuje lampę naftową. W marcu 1853 r. oświetla nią wystawę apteki Mikolascha, a w dniu 31 lipca 1853 r. lwowski szpital. Ta data została uznana za początek przemysłu naftowego.

Pod koniec 1853 r. Ignacy Łukasiewicz przeniósł się do Gorlic. Tu rozpoczął bardzo wytężoną pracę jako aptekarz, nafciarz i społecznik. Wraz z jego przybyciem nastąpił w tym rejonie dynamiczny rozwój górnictwa i przemysłu naftowego. Ignacy Łukasiewicz wybrał Gorlice jako miejsce swej pracy nie w sposób przypadkowy.

W regionie gorlickim występowały studnie ropne, a ropę eksploatowano do celów gospodarczych. Ponadto książę Jabłonowski w Kobylance pracował nad otrzymaniem asfaltu z ropy i w tym celu w Sękowej, w tzw. “Pustym Lesie”, wykonano kopankę /studnię/ do głębokości 6 sążni /tj. ok. 11,5 m/ i uzyskano przypływ ropy naftowej w ilości kilku garncy. Ignacy Łukasiewicz mając w Gorlicach znajomego aptekarza Walerego Rogawskiego, uzyskał zatrudnienie w aptece wdowy po Juliuszu Bartko. Na terenie Gorlic Łukasiewicz poza pracą w dziedzinie czysto farmaceutycznej kontynuował badania nad destylacją ropy naftowej. W ostatnim kwartale 1854 r. wziął aptekę w dzierżawę i prowadził ją pod swoim nazwiskiem. Zaangażował się w prace analityczne i toksykologiczne, brał udział w pracach Komisji Lasów Państwowych. Położył także wielkie zasługi w walce z epidemią cholery w Gorlicach w 1855 r. Prowadził nadal badania i prace nad ropą naftową. Zainstalował pierwszą lampę naftową na zewnątrz przy drodze prowadzącej do Sękowej. Będąc w Gorlicach miał udział w spółce kopalnianej z Marcelim Groblewskim, właścicielem Bystrej, a także w kopalni ropy naftowej Jana Szymonowicza w Sękowej. Prawdopodobnie posiadał własną kopalnię w Męcinie Wielkiej. Istnieją także przesłanki, że zaangażowany był w kopalni na terenie Biecza. Pomagał również zorganizować kopalnie Wiluszowi w Krygu.

Mieszkając jeszcze w Gorlicach i pracując w aptece, zaczął I. Łukasiewicz działać również w rejonie Krosna, czego najdobitniejszym dowodem jest założenie kopalni ropy naftowej w Bóbrce pod Krosnem w 1854 r. W roku 1856 założył destylarnię /rafinerię/ ropy naftowej w Ulaszowicach pod Jasłem /obecnie jest to dzielnica miasta Jasła/. Dowodem ścisłych kontaktów I. Łukasiewicza z Jasłem jest fakt, że jednym z dwu świadków ślubu Łukasiewicza w dniu 20 kwietnia 1857 r. w Gorlicach był doktor medycyny Alojzy Krziż, lekarz powiatowy w Jaśle. Ignacy Łukasiewicz ożenił się ze swoją siostrzenicą Honoratą ze Stacherskich. Po przeniesieniu się do Jasła /co nastąpiło pod koniec 1857 r./, obejmuje dzierżawę apteki Romualda Palcha w rynku. Będąc już w Jaśle zaprojektował i wybudował, wraz z braćmi Zielińskimi w roku 1858. rafinerię ropy w Klęczanach koło Nowego Sącza

Na gorlicko – jasielski okres przypada przekształcenie się Łukasiewicza – farmaceuty i aptekarza, w Łukasiewicza – przemysłowca naftowego. Można wnioskować, że dzierżawę aptek traktował jako źródło dochodu, aby uzyskany kapitał zainwestować w badania ropy naftowej i rozwój kopalnictwa naftowego.

Około roku 1860/61 została zawiązana spółka naftowa między kontaktującymi się już od roku 1854 Tytusem Trzecieskim, Karolem Klobassą i Ignacym Łukasiewiczem. W 1861 r. I. Łukasiewicz urządza rafinerię w Polance, a w 1863 r. w Głębokiej na wschód od Rymanowa, w posiadłości Ferdynanda Eligiusza Janowskiego. Współuczestniczy w założeniu tam studni kopanych w poszukiwaniu ropy naftowej i próby destylacji. W 1859 r. zakłada jedyną swoją własną aptekę w Brzostku, urządza ją, kompletuje i prowadzi, ale już we wrześniu tegoż roku odsprzedał ją koledze ze studiów Porfirowi Zieniewiczowi.

W Jaśle otrzymał I. Łukasiewicz publiczną pochwałę i dyplom pochwalny za udział w Wystawie Rolniczo – Przemysłowej w dniach 27, 28 i 29 maja 1858 r. organizowanej przez Towarzystwo Gospodarczo – Rolnicze Krakowskie, i za wystawienie na niej licznych i różnorodnych produktów naftowych – “staraniem Ignacego Łukasiewicza aptekarza w mieście Jaśle zamieszkałego wyrobione i należące do najcelniejszych” – jak podaje to dokument zachowany do dziś w zbiorach Muzeum Farmacji w Krakowie.

Mieszkając w Chorkówce, pełnił Łukasiewicz funkcję radnego Rady Powiatowej w Krośnie i członka jej Wydziału w okresie kilku kadencji nieprzerwanie w latach 1868 – 1882. Na odbyte, protokołowane 33 posiedzenia Rady, I. Łukasiewicz uczestniczył w 30 posiedzeniach. Jeździł w teren, doglądał budowy dróg i mostów, sadzenia drzewek, pilnował realizacji postanowień Rady, inicjował różne przedsięwzięcia.

W roku 1876 I. Łukasiewicz wybrany został posłem gmin wiejskich z okręgu Krosno – Dukla – Żmigród do Sejmu Krajowego we Lwowie i pełnił tę funkcję do końca życia. W Sejmie pracował aktywnie w różnych komisjach: w 1877 wybrano go członkiem Komisji Kultury Krajowej, w latach 1880 – 1882 przewodniczył Komisji Naftowej. W Krośnie również wchodził w skład różnych komisji społecznych i urzędowych m.in. “assenterunkowej”, “komisji zamierzonej budowy szpitala powiatowego w Krośnie” /wybrany 9 listopada 1878 r./ i szeregu innych.

W miejscach pracy, na kopalni w Bóbrce i w rafinerii nafty w Chorkówce dbał bardzo o dobre warunki socjalne. W oparciu o Powszechną Ustawę Górniczą z 1854 r. I. Łukasiewicz założył w Bóbrce w 1866 r. pierwszą w Galicji robotniczą “Kasę Bracką”.

Ignacy Łukasiewicz, będąc zaangażowany w Krośnieńskiem, nadal pamiętał o Bieczu, czego dowodem jest fakt, że – jak zanotowano w kronice parafialnej – przesłał on w 1871 r. na konserwację kościoła parafialnego w Bieczu 50 florenów.

Angażował się w najróżnorodniejsze przedsięwzięcia. W 1878 r. zapoczątkowało działalność Towarzystwo Zaliczkowe w Krośnie. Pierwsza księga udziałów, z wpłatą 500 złotych reńskich, pod liczbą porządkową “1”, zawiera nazwisko Ignacego Łukasiewicza.

Ostatnie 20 lat swego życia /1861 – 1882/ poświęcił I. Łukasiewicz całkowicie “nafcie” oraz działalności społecznikowskiej. Zresztą działalność społeczna była nieodłączną częścią jego zainteresowań, przewijała się przez całe jego życie, przeplatała się ściśle z pracą zawodową.

Powszechnie szanowany za życia, I. Łukasiewicz nagradzany był w różnorodny sposób. Obok wielu zaszczytów, odznaczeń, tytułów, ogólnego poważania, miasta Jasło i Krosno wyróżniły go tytułem swego Honorowego Obywatela. Dyplom Honorowego Obywatela Miasta Jasła nadany został I. Łukasiewiczowi w dniu 12 czerwca 1861 r. W jego treści podano: “Wielmożnemu Imci Panu Ignacemu Łukasiewiczowi. Gmina miasta Jasła zważywszy, iż Pan przez czas zamieszkania w mieście naszem używany niejednokrotnie do udziału w rozmaitych sprawach naszych, zawsze z wzorową gorliwością i obywatelskim poświęceniem gotów był odpowiedzieć położonemu weń zaufaniu. Zważywszy w szczególności, iż podczas budowy koszar dla wojska w 1857 r. wybrany na członka rady budowniczej nie tylko od przyjęcia tego mozolnego obowiązku się nie uchylił i dokonania tej budowli ku zupełnemu zadowoleniu gminy doglądał, wszelkie rachunki najsumienniej prowadząc, przez co gminie naszej niemałą oddał przysługę. Chcąc tedy uczcić zasługi Pana nadajemy mu niniejszym DYPLOM HONOROWEGO OBYWATELA miasta Jasła. Jasło, dnia 12 czerwca 1861 r. Ze strony Magistratu: Jakub Głuchowski – Burmistrz, ze strony Wydziału Miasta Jasła – Ludwik Pilla Senior, Stanisław Nowakiewicz, Ignatz Kowalski, Karol Białkowski, August Junker, Adalbert Piątkiewicz, Michał Bulsiewicz, Wojciech Knebel, Stefan Mokry, M. Steczkowski”.

Ignacy Łukasiewicz zmarł 7 stycznia 1882 r. w Chorkówce i po manifestacyjnym pogrzebie, pochowany został w dniu 11 stycznia 1882 r. na cmentarzu w Zręcinie.

Florentyna Madejewska – ps. „ Antonina”, “Łukaszowa” , z domu Buszyńska. Urodziła się w 1897 r. w Potoku koło Krosna. Wywodziła się ze starej rodziny nafciarzy, którzy przybyli na ziemie polskie z dalekiej Kanady. Otrzymała gruntowne wykształcenie. Jej edukacja wiodła przez Zakład Wychowawczy Sióstr Józefitek oraz prywatne pensje, które zakończyła maturą. W 1917 w Wiedniu zawarła związek małżeński z Ludwikiem Madejewskim. Do Jasła rodzina Madejewskich przybyła w 1933 r. Florentyna Madejewska prowadziła tu stancję dla biedniejszych uczniów gimnazjum.

Na początku wojny, we wrześniu 1939r., rodzina Madejewskich  została rozdzielona. Wszystkich inżynierów, w tym Madejewskiego , ewakuowano na wschód, synowie zaś schronili się u rodziny we Lwowie. Szczęśliwie powrócili do domu w Jaśle tuż przed Bożym Narodzeniem 1939 r. W podzięce za to Florentyna Madejewska ofiarowała do kościoła Franciszkanów jako wotum swoją brylantową kolię.

Dom Madejewskich, określany kryptonimem „ u Łukaszów” , był punktem kontaktowym dla żołnierzy polskich przechodzących przez „zieloną granicę” polsko- słowacką na Węgry, a stamtąd na Zachód do tworzących się jednostek armii polskiej.

Florentyna Madejewska podjęła pracę w Polskim Komitecie Opiekuńczym zajmującym się dożywianiem i pomocą więźniom jasielskiego więzienia. Wraz z innymi przygotowywała posiłki i paczki. Nawiązywała kontakty z więźniami i przekazywano informacje o ewentualnym zagrożeniu dla innych. Była łączniczką między strażnikami jasielskiego więzienia, a szefem Kedywu rzeszowskiego por. Zenonem Sobotą ps. „ Korczak “. Organizowała też pomoc dla przesiedleńców.

Została aresztowana przez Gestapo 3 stycznia 1944 r.  Po dziesięciu dniach śledztwa została przewieziona do Krakowa. W jakiś czas później przywieziono ją na powrót do Jasła i rozstrzelano 31 marca 1944 r. w lesie koło Warzyc.

Rada Miejska Jasła uchwałą Nr XXXI/238/2004 z dnia 13 grudnia 2004r. nadała Florentynie Madejewskiej tytuł Honorowy Obywatel Miasta Jasła.

Ludwik Madejewski – inż., ps. „Antoni”, „Łukasz”. Urodził się w 1887r. w Horodyszczu niedaleko Lwowa. Ojciec jego był dyrektorem lasów u hrabiego Potockiego. Ludwik Madejewski uczęszczał do gimnazjum we Lwowie , a następnie studiował w Akademii Górniczej w Leoben, w austriackiej Styrii. Po ukończeniu studiów przez szereg lat pracował w kopalnictwie naftowym we wschodniej Galicji.

W Borysławiu z początkiem 1916 r. poznał Florentynę Buszyńską, z którą w roku następnym zawarł związek małżeński. W 1924 r. awansowano inż. Ludwika Madejewskiego przeniesieniem do Urzędu Górniczego najpierw w Stanisławowie, a po kilku latach do Jasła, gdzie pracował w charakterze inspektora górniczego.

Do Jasła rodzina Madejewskich przyjechała w 1933 r. Zamieszkała w domu Jarnuszkiewiczów w Ulaszowicach. Po kilku latach Madejewscy wynajęli odnowioną willę drewnianą z dużym ogrodem przy ulicy Mickiewicza. Był to budynek parterowy z trzema pokojami i kuchnią na parterze i jednym pokojem na poddaszu. Dom ten należał do lekarza weterynarii dr Mendyka z Gorlic. Posesja sąsiadowała bezpośrednio z kaplicą gimnazjalną , a przez ulicę z budynkiem gimnazjum.

Na początku okupacji Niemcy usunęli z Urzędu Górniczego w Jaśle dotychczasowego jego dyrektora inż. Morawskiego. Zastąpił go Austriak inż. Grundniger, który jako „leobeńczyk” pozostawił na stanowisku inż. Madejewskiego.

Dom inż. Ludwika Madejewskiego był kwaterą i punktem łączności w tzw. „Korytarzu” i miał kryptonim „ u Łukaszów”. Ludwik Madejewski – „Antoni” “Łukasz” zatrudniony w „Beskiden Erdol Gewinungsgesellschaft ” , zbierał dane wywiadowcze dotyczące przemysłu naftowego dla siatki „Tytus” KG AK .

Rodzina Madejewskich brała aktywny udział w przygotowaniach do akcji odbicia więźniów politycznych z jasielskiego więzienia. To właśnie ich dom stał się na kilka dni kwaterą dla zespołu dywersyjnego por. „ Korczaka”, który dokonał tej śmiałej akcji nocą z 5 na 6 sierpnia 1943 r.

Niemcy prowadzili poszukiwania w celu znalezienia winnych w akcji na jasielskie więzienie. W ich rękach znalazły się również materiały wywiadowcze z danymi o zakresie wydobycia ropy naftowej i jej zapasach w okręgu jasielskim. Dom „Łukaszów” pozostawał pod obserwacją gestapowców.

3 sierpnia 1944 r. cała rodzina Madejewskich została aresztowana przez Gestapo. Aresztowano też wówczas Stanisława i Jana Magurów , Kazimierza Pietruszkę i kilka innych osób. Po dziesięciu dniach śledztwa całą grupę wywieziono do krakowskiego więzienia na Montelupich. Kedyw przygotowywał akcję „Riposta”- odbicia uwięzionych, ale została ona odwołana. Wszyscy mężczyźni zostali straceni w nieznanych okolicznościach prawdopodobnie w początkach lutego 1944 r.

Miejska Rada Narodowa w Jaśle uchwałą z 27 stycznia 1972 r. nadała nazwę jednej z jasielskich ulic „ im. Rodziny Madejewskich”. Od 1986 r. Rodzina Madejewskich jest patronem jasielskiego Hufca ZHP. Miejsce, w którym stał ich dom , upamiętnia tablica umieszczona na ścianie bloku mieszkalnego przy ulicy Mickiewicza.

Rada Miejska Jasła uchwałą Nr XXXI/238/2004 z dnia 13 grudnia 2004r. nadała Ludwikowi Madejewskiemu tytuł Honorowy Obywatel Miasta Jasła.

Ludwik Stanisław Madejewski, ps.  „Krupa” . Urodził się 8 kwietnia 1918 r. w Borysławiu jako syn Ludwika i Florentyny z d. Buszyńska. Był uczniem jasielskiego gimnazjum. Posiadał duże zdolności malarskie. Po sześciu latach nauki przeniósł się do szkoły średniej Śląskich Zakładów Technicznych w Katowicach na wydział elektryczny. W początkach wojny rozpoczął pracę zawodową. Związał się z ruchem oporu. Był żołnierzem „Kedywu”- patrolu dywersyjnego Zbigniewa Cerkowniaka „ Boruty” . 26 grudnia 1943 r. zawarł związek małżeński z Anną Marią Krząścik, lecz ich małżeństwo trwało zaledwie 8 dni.

Został aresztowany 3 stycznia 1944r. Po dziesięciu dniach został wywieziony do Krakowa. Zginął w początkach lutego w nieznanych okolicznościach ze swym ojcem i bratem.

Rada Miejska Jasła uchwałą Nr XXXI/238/2004 z dnia 13 grudnia 2004r. nadała Ludwikowi Stanisławowi Madejewskiemu tytuł Honorowy Obywatel Miasta Jasła.

Zdzisław Madejewski. Urodził się 1 grudnia 1923 r. we Lwowie jako syn Ludwika i Florentyny z d. Buszyńska. Do czasu wybuchy wojny uczęszczał do jasielskiego gimnazjum. Był wówczas uczniem III klasy. W początkach okupacji podjął pracę w przemyśle naftowym, w kopalni Harklowa. Kontynuował naukę w ramach tajnych kompletów gimnazjalnych. Posiadał zdolności do rysunków i grał na fortepianie. Związał się z ruchem konspiracyjnym.

3 stycznia 1944 r. został aresztowany przez gestapowca Teodora Drzyzgę i po dziesięciu dniach wywieziony do Krakowa. Zginął w początkach lutego w nieznanych okolicznościach ze swym ojcem i bratem.

Rada Miejska Jasła uchwałą Nr XXXI/238/2004 z dnia 13 grudnia 2004r. nadała Zdzisławowi Madejewskiemu tytuł Honorowy Obywatel Miasta Jasła.

Jan Henryk Magura ps. “Koliber”, „Pirat”. Urodził się 23 lutego 1922 roku w Potoku k. Krosna nad Wisłokiem (bliźniaczy brat Stanisława), jako syn inż. Jana Bronisława Magura i Stanisławy z Blachaczków.

Wczesne dzieciństwo spędził Jan z bratem w Potoku. Szkołę Powszechną ukończył w Krośnie. Był uczniem Państwowego Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego w Krośnie im. Mikołaja Kopernika. W czerwcu 1939 r. ukończył I klasę licealną. Interesował się architekturą i budową samolotów zamierzając w tym kierunku podjąć w przyszłości studia wyższe. Od najmłodszych lat pasjonował się wraz z bratem pracą w ZHP. Był drużynowym IV Drużyny Harcerskiej im. Jana Sobieskiego w Krośnie. Był doskonałym organizatorem i wychowawcą powierzonej mu młodzieży. W lipcu 1939 r. wraz z bratem uczestniczył w Zlocie Harcerzy w Spale. W 1937 r. pełnił funkcję zastępowego na obozie w Jaremczu. Ukończył kurs podharcmistrzowski w Foluszu koło Jasła w roku 1938. Jan Magura uzyskał Kategorię B pilota szybowcowego 28 sierpnia 1939 r. w Szkole Szybowcowej LOPP w Tęgoborzu. Był czynnym członkiem oddziału Polskiego Towarzystwa Turystycznego w Krośnie. Wszechstronnie wysportowany uprawiał gimnastykę, narciarstwo, łyżwiarstwo, grał w tenisa i siatkówkę.

W pierwszych dniach II wojny światowej pełnił służbę wartowniczą i patrolową w oddziale Przysposobienia Wojskowego. Tuż przed wkroczeniem Niemców do Krosna, wraz z ojcem i bratem Stanisławem, opuścił Krosno i licząc na szansę wstąpienia do polskiego wojska, wyruszył na wschód, docierając do Lwowa. Tam jednak, po wkroczeniu Sowietów, ojciec zdecydował o powrocie do domu. Obsadzoną już wtedy niemieckimi i sowieckimi posterunkami granicę na rzece San przekroczyli nielegalnie nocą w grupie innych uciekinierów, wśród których był urzędnik krośnieńskiej Rady Miejskiej Zenon Sobota z żona i córkami. W grudniu 1939 r. czynnie uczestnicząc w zorganizowanej przez Polski Czerwony Krzyż akcji pomocy dla Polaków wysiedlonych z ziem zachodnich Polski, sprowadzili do domu rodzinę Gaux z Łodzi. W 1940 r. Jan podjął pracę fizyczną w szybie naftowym w Turaszówce. W tym czasie ojciec posądzony o sabotaż został wyrzucony z pracy, a cała rodzina wraz z wysiedleńcami pozbawiona mieszkania. Jan wraz z bratem znajduje lokum u adwokata Neronowicza w Krośnie. Ojciec jakiś czas ukrywa się u brata żony, Mieczysława Bąkowskiego w Krośnie, zaś żona z 10- letnią córeczką Marią zamieszkała we wsi Sądkowa, koło Tarnowca. W tym czasie Jan podjął pracę w biurze Karpathen Ol w Krośnie- Stanisław w Karpathen Ol w Gorlicach. Jan razem ze swym bratem Stanisławem brali czynny udział w organizowaniu pomocy w przekraczaniu granicy uchodźcom udającym się do wojska  we Francji. Służbę w konspiracji – razem ze Stanisławem rozpoczął Jan pod ps. „Koliber” (później „Pirat”) już jesienią 1939 r. w Tajnej Organizacji Wojskowej, kierowanej na Podkarpaciu przez Zenona Sobotę ps. „Poraj” (później „Korczak” i „Świda”).
Z czasem związał się z Szarymi Szeregami. Miał liczne kontakty z podkarpacką siatką TOW – AK, m.in. z Franciszkiem Płonką ps. „ Jeleń” (później „Kubacki” i „ Boruta”), inż. Ludwikiem Madejewskim seniorem ps. „Łukasz” i jego żoną Florentyną ps. „Łukaszową” , Leszkiem Plesnarem ps. „Motyl” (później „Fromer”), Józefem Okwieką ps. „Trójka”, Zbigniewem Cerkowniakiem ps. „Boruta”, Stanisławem Kostką ps. „ Dąbrowa”.

Jedną z akcji sabotażowo- dywersyjnych, w której obydwaj bracia brali udział, był napad z 26/27 stycznia 1943 r.  por. Płonki ps. „Kubacki” , J.Szczepaniaka ps. „ Kos”; Romana Myśliwca ps. „Roman”, Leopolda Czuchry ps. „Pokrzywka” i innych na kasę zarządu firmy Karpathen Öl Aktiengeselschaft w Krośnie i zdobycie 789 562 zł. dla potrzeb AK. W listopadzie 1943 r. Jan był uczestnikiem zakończonych niestety niepowodzeniem, szczególnie trudnych i niebezpiecznych prób porwania gestapowca Teodora Drzyzgi. W dniu 4 stycznia 1944 r. funkcjonariusze gestapo aresztowali inż. Ludwika i Florentynę Madejewskich z synami Ludwikiem i Zdzisławem. Następnego dnia ujęli braci Jana i Stanisława Magurów oraz Kazimierza Pietruszkę ps. „Arab”. Aresztowanego równocześnie Eugeniusza Seiba zwolnili , gdyż interesował ich jego brat Roman Seib ps. „Bies”, który uprzedzony zdążył zbiec. Aresztowanym zarzucono  współpracę z Zenonem Sobotą i współudział w rozbiciu więzienia jasielskiego. Podczas okrutnego śledztwa, mimo bestialskich tortur, bracia Magurowie nie załamali się i nie wydali nic ze znanych im tajemnic organizacji. „ Świda” , wówczas oficer dywersji Komendy Podokręgu AK Rzeszów, przystąpił natychmiast do przygotowań w celu odbicia aresztowanych. Planował ponowne uderzenie na więzienie w Jaśle oraz zasadzkę na trasie transportu więźniów z Jasła do Krakowa. Postawił w stan pogotowia zespół dywersyjny złożony z doświadczonych żołnierzy dywersji, z uczestnikami sierpniowej akcji na jasielskie więzienie włącznie. Rozpoznaniem opartym o lokalne siatki wywiadu i kontrwywiadu kierował osobiście komendant Obwodu AK. Jasło kpt. Józef Modrzejewski ps. „Lis”. W oparciu o zebrane informacje okazało się jednak, że akcja na więzienie nie ma szans powodzenia. Nie udało się też w porę uzyskać żadnej konkretnej wiadomości o terminie i trasie  transportu więźniów do Krakowa. W rezultacie Niemcy wywieźli aresztowanych z Jasła. Dnia 13 stycznia 1944 r. zarejestrowano ich w krakowskim więzieniu przy ul. Montelupich. Matka Emilia Magura dnia 22 stycznia 1944 r. otrzymała od obu synów karty zapotrzebowania na paczki. Natomiast paczka z lekarstwami wysłana dla Jana wróciła z adnotacją: „17″ i datą 4 lutego 1944 r. Można z dużym prawdopodobieństwem sądzić , że zginął on w lesie koło Grębałowa, podczas zbiorowej egzekucji 100 więźniów, zamordowanych w odwet za zamach na pociąg specjalny Hansa Franka. Od brata Stanisława drugie zapotrzebowanie jeszcze nadeszło 22 lutego 1944r. , potem po nim wszelki ślad zaginął. Miejsca wiecznego spoczynku bliźniaczych braci Jana i Stanisława Magurów są dotąd nieznane.

Przy grobowcu rodzinnym Magura-Witkowskich na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie znajduje się attyka poświęcona pamięci Jana i Stanisława Magurów z ich podobiznami w brązie wykonanymi przez prof. Jerzego Jarnuszkiewicza. Dopiero w latach 1962-98 obaj bohaterscy harcerze i żołnierze AK doczekali się pamięci ze strony rodaków, za których oddali życie. Ich nazwiska znalazły się na pamiątkowych tablicach wmurowanych na budynku Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego w Krośnie im. Mikołaja Kopernika, na Ścianie Pamięci w nawie Kościoła OO. Franciszkanów w Jaśle i na ścianie Szkoły Podstawowej Nr 10 w Krośnie, gdzie podobizny w brązie wykonał artysta rzeźbiarz mgr Mieszko Tylka. W roku 1983 Hufiec ZHP Krosno przyjął Jana i Stanisława Magurów za swoich patronów. Uchwałą Głównej Kwatery ZHP z dnia 22 maja 1989 r. , pośmiertnie uhonorowani zostali Krzyżami Zasługi dla ZHP z Rozetą i Mieczami. Rada Miejska w Krośnie na propozycję Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”, dnia 30 kwietnia 1992 r. podjęła uchwałę: jedną z bocznych ulic, ulicy Krakowskiej nazwano „Ulicą Jana i Stanisława Magurów”.

Rada Miejska Jasła uchwałą Nr XXXI/238/2004 z dnia 13 grudnia 2004r. nadała Janowi Henrykowi Magurze tytuł Honorowy Obywatel Miasta Jasła.

Magura Stanisław Edward  „Drzazga” „Paw” Urodzony w dniu 23 lutego 1922 r. w Potoku w powiecie krośnieńskim, jako syn Jana Bronisława i Stanisławy z domu Blachaczek. Po dzieciństwie spędzonymw Potoku w 1929 r. wraz z rodziną przenosi się do Krosna. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Krośnie i od 1934 r. do Państwowego Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Krośnie. W tym samym czasie aktywnie działał w Polskim Towarzystwie Krajoznawczym w Krośnie, a od czerwca 1938 r. pełnił funkcję prezesa. Aktywnie działał w harcerstwie. Pełnił funkcję drużynowego III Drużyny Harcerzy im. Karola Chodkiewicza w Krośnie. W 1939 r. ukończył kurs podharcmistrzowski  w Foluszu koło Jasła. Pasjonował się lotnictwem, w 1939 r. zdobył kategorię B pilota szybowcowego. Uprawiał gimnastykę, narciarstwo, łyżwiarstwo. Po wybuchu wojny został powołany przez Powszechną Obronę Wojskową do obrony lotniska w Krośnie. Tuż przed wkroczeniem Niemców do Krosna ewakuował się wraz z warsztatami naftowymi do Borysławia. W październiku 1939 r. powrócił do rodzinnego Krosna przekraczając nielegalnie tymczasową linię graniczną na Sanie. Na miejscu aktywnie włączył się w niesienie pomocy Polakom wysiedlonym z terytoriów wcielonych do Rzeszy. Pomoc ta świadczona była między innymi przez Czerwony Krzyż. Pod koniec 1939 r. Stanisław Magura wstąpił do Tajnej Organizacji Wojskowej. Jako przedwojenny harcerz związał się z Szarymi Szeregami. Posiadał wybitne zdolności plastyczne. Zatrudnił się jako kreślarz w firmie Beskiden w Krośnie. Służbowo został przeniesiony do Gorlic,a następnie do Karpathen Öl Verwaltung w Jaśle. Aktywnie działał w konspiracji. Zwerbował do pracy wywiadowczej Janinę Płodzień. Brał udział w akcjach bojowych, między innymi w styczniu 1943 r. w akcji oddziału Kedywu na Kasę Karpathen Öl Aktreingese w Krośnie. Jedną z najbardziej brawurowych akcji było  odbicie więźniów politycznych z jasielskiego więzienia. W nocy z 5/6 sierpnia 1943 r. Stanisław Magura podprowadził pod jasielskie więzienie oddział Armii Krajowej, a następnie prowadził jedną z kolumn w czasie odskoku. W listopadzie 1943 r. brał udział w nieudanym zamachu na jasielskiego gestapowca Teodora Drzyzgę.  Stanisław Magura został aresztowany przez gestapo w dniu 5 stycznia 1944 r. Podczas okrutnego śledztwa nie wydał nikogo. 13 stycznia przewieziono go wraz z innymi aresztowanymi do więzienia Montelupich w Krakowie. Ostatnia korespondencja do domu nosiła datę 22 lutego 1944 r. Prawdopodobnie zginął w więzieniu św. Michała.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Walecznych, Krzyżem Zasługi dla ZHP z Rozetąi Mieczami. Jego imię nosi ulica w Krośnie i Krośnieński Hufiec ZHP.

Rada Miejska Jasła uchwałą z dnia 9 czerwca 2003 r., postanowiła, na wniosek Zarządu Koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i Komendy Hufca ZHP w Jaśle nadać Stanisławowi Edwardowi Magurze pseudonim: Paw, Drzazga, Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła za przeprowadzenie brawurowej akcji uwolnienia w nocy z 5/6 sierpnia 1943 r. 180 więźniów jasielskiego więzienia.

Marczak Stanisław, ksiądz, doktor teologii. Urodził się 31 października 1937 r. w Jaśliskach. Do szkoły podstawowej uczęszczał w swojej rodzinnej miejscowości. Liceum ogólnokształcące ukończył w Rymanowie w 1955 r., po czym wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu. Święcenia kapłańskie otrzymał 18 czerwca 1961 r. z rąk ks. bpa Franciszka Bardy. W latach 1961 – 1965 odbył studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Później pełnił kolejno funkcje wikariusza i katechety w Zręcinie, Sanoku i Jarosławiu. W 1972 r., po uzyskaniu urlopu od władz kościelnych, kontynuował studia na KUL-u, które ukończył obroną pracy doktorskiej 25 czerwca 1975 r. W 1974 r. został mianowany katechetą szkół średnich w parafii św. Stanisława w Jaśle. Funkcję tę pełnił przez 20 lat najpierw w punktach katechetycznych, a od roku 1990 w budynku Liceum Ogólnokształcącego.

Jako gorliwy i w pełni oddany służbie Bożej kapłan, cieszył się w parafii wielkim autorytetem. Popularność zyskał sobie szczególnie jako obrońca godności człowieka, jego prawa do pełnej wolności i sprawiedliwości. Nie tylko walczył o prawa ludzi wierzących, ale i prawa narodu, który przez lata był pozbawiony swej podmiotowości. W swoich homiliach śmiało wytykał zło, ludzkie upokorzenia i krzywdy. W latach 1979 – 1989 wygłosił około 70 homilii, szczególnie z okazji uroczystości patriotycznych. Były one zawsze przepojone troską o dobro narodu, sprawiedliwość i godność człowieka. Od czasu powstania NSZZ “Solidarność” ściśle związał się z tym ruchem społecznym. Po ogłoszeniu stanu wojennego w Polsce zainicjował comiesięczne odprawianie w kościele św. Stanisława mszy św. w intencji Ojczyzny. Ze strony władz komunistycznych spotykał się z szykanami (przez lata nie mógł wyjechać za granicę z powodu odmowy paszportu przez władze PRL) i pomówieniami, o czym świadczą artykuły, które ukazywały się w prasie partyjnej.
W stanie wojennym 13 stycznia 1982 r. był przesłuchiwany w KW MO w Krośnie i straszony wyrzuceniem przez okno z 10 piętra.

W 1991 r. został odznaczony godnością kapelana honorowego Jego Świątobliwości Jana Pawła II.

Dekretem ordynariusza diecezji rzeszowskiej z 1994 r., ks. dr Stanisław Marczak otrzymał nominację na wykładowcę teologii moralnej w Wyższym Seminarium Duchownym w Rzeszowie oraz etyki na uczelniach Rzeszowa. W tym roku opuścił Jasło przenosząc się do Rzeszowa.

Ks. Stanisław Marczak otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła uchwałą Rady Miejskiej z dnia 29 kwietnia 1999 r.

Matysik Marian (1929-1994), Urodził się 16 kwietnia 1929 r. w Jaśle. W 1939 r. ukończył IV klasę szkoły powszechnej. W czasie okupacji pracował jako robotnik i kontynuował naukę w tajnym nauczaniu. Po wojnie pracował jako robotnik budowlany. Brał udział w odbudowie Jasła. W 1948 r. ukończył naukę w jasielskim gimnazjum. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1952 r. otrzymał dyplom magistra filozofii w zakresie filologii polskiej.

Po studiach pracował jako nauczyciel w Liceum Ogólnokształcącym w Jedliczu i Jaśle. W 1975 r. został kierownikiem Miejskiej Biblioteki Publicznej w Jaśle. W 1981 r. ukończył studia podyplomowe w zakresie bibliotekoznawstwa i informacji naukowej. Objęty represjami stanu wojennego został usunięty z pracy i w połowie grudnia 1981 r. internowany.

Marian Matysik otrzymał pośmiertnie tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła uchwałą Rady Miejskiej Jasła Nr XLVI/445/97 z dnia 7 października 1997 r.

Mendys Władysław (1899-1996), mgr praw, adwokat, działacz społeczny. Urodził się 2 czerwca 1899 r. w Ludwinowie koło Krakowa. Szkołę ludową i gimnazjum ukończył w Jaśle. Po zdaniu matury w 1917 r. został wcielony do armii austriackiej. Brał udział w I wojnie światowej. Wraz z odzyskaniem przez Polskę niepodległości – 11 listopada 1918 r. przeszedł do Wojska Polskiego. Uczestniczył w kampanii polsko – sowieckiej na wschodnich rubieżach Polski. W 1921 r. został zwolniony z wojska. W latach 1921 – 1924 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Umiejętności Politycznych Uniwersytetu im. Kr. Jana Kazimierza we Lwowie. Po odbyciu 7-letniej praktyki adwokackiej, w 1931 r. otworzył w Jaśle własną kancelarię adwokacką, którą prowadził do wybuchu II wojny światowej. Już w tym okresie, obok pracy zawodowej, działał społecznie jako radny w samorządzie miejskim oraz jako członek rady w Komunalnej Kasie Oszczędności. Był również członkiem chóru “Echo” i teatru amatorskiego.

W chwili wybuchu wojny w 1939 r. zgłosił się do służby w armii polskiej, po której rozwiązaniu powrócił do Jasła. Podjął ponownie pracę w kancelarii adwokackiej, którą prowadził przez cały okres okupacji. Podczas wysiedlenia Jasła przebywał we wsi Lisów i Sokół koło Gorlic. Po przełamaniu frontu powrócił do Jasła włączając się w nurt życia społeczno – politycznego. Należał do grona ludzi dźwigających Jasło z ruin. Już w lutym 1945 r. został mianowany wiceburmistrzem miasta liczącego wówczas 365 mieszkańców. Uczestniczył w delegacji do władz centralnych w Warszawie, która uzyskała poparcie dla odbudowy Jasła oraz niezbędne subwencje.

Z początkiem 1946 r. wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego, z ramienia którego zajmował w latach 1946 – 1951 stanowisko wiceburmistrza i radnego Miejskiej Rady Narodowej w Jaśle. W latach 1957 – 1964 był radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, a od 1964 r. radnym Powiatowej Rady Narodowej w Jaśle. Przez wiele lat pełnił funkcję przewodniczącego Stronnictwa Demokratycznego w Jaśle. Był też członkiem Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce. W 1965 r., podczas obchodów 600-lecia Jasła piastował funkcję przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego. Był też twórcą i wieloletnim prezesem Stowarzyszenia Miłośników Jasła i Regionu Jasielskiego.

Za swoją bogatą działalność zawodową, polityczną i społeczną wyróżniony został wieloma odznaczeniami państwowymi, resortowymi i regionalnymi, łącznie z Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Nadano mu też godność Honorowego Przewodniczącego MK SD. Uchwałą Rady Miejskiej z dnia 8 czerwca 1993 r. otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła. Zmarł 21 marca 1996 r. Został pochowany na starym cmentarzu w Jaśle.

W 2004 roku Rada Miejska Jasła nadała jednej z ulic na osiedlu Ulaszowice imię Władysława Mendysa.

Alojzy Metzger (1839 – 1909). Urodzony w 1839 r. w Bolechowie. Karierę urzędniczą rozpoczął w Dolinie koło Bolechowa. Od 1874 r. był członkiem C.K. Komisji Szacunkowej w Dolinie i członkiem Rady Powiatowej. W tym samym czasie pełnił funkcję pocztmistrza w Bolechowie. Prawdopodobnie przez pewien czas służył w armii austriackiej gdzie dosłużył się stopnia majora.

Około 1882 r. zostaje przeniesiony do Jasła na stanowisko pocztmistrza. Po 1894 r. kierował stajnią pocztową w Jaśle. W latach 1888-1900 pełnił funkcję burmistrza miasta Jasła. Po rozwiązaniu Rady Miejskiej i Zarządu Miejskiego w 1905 r. powierzono mu funkcję komisarza rządowego. Na stanowisku tym pozostał do 1907 r. W tym samym roku został ponownie wybrany burmistrzem i na stanowisku pozostał do śmierci w sierpniu 1909 r.

Do największych sukcesów Metzgera na stanowisku burmistrza należało wybudowanie nowego gmachu dla Gimnazjum. Pozwoliło to ograniczyć wydatki miejskie związane z wynajmowaniem lokali na potrzeby tej największej z jasielskich szkół. Utrzymanie tego gmachu pochłaniało jednak znaczne środki i Alojzy Metzger, przy poparciu Rady Miejskiej podjął starania o przejęcie finansowania gimnazjum przez Rząd. Zabiegi te zakończyły się powodzeniem. Burmistrz, jako wieloletni członek Rady Szkolnej Miejscowej, wspierał starania o poprawę warunków lokalowych szkół jasielskich i to podczas jego kadencji zapadła wstępna decyzja o budowie nowych budynków szkoły męskiej i żeńskiej w Jaśle. Wyrazem troski o rozwój miasta było wybudowanie nowej elektrowni i gmachu Miejskiej Kasy Oszczędności, która swą działalnością przyczyniała się do rozwoju przemysłu i rzemiosła. Uruchomienie elektrowni przyczyniło się w bezpośredni sposób do poprawy bezpieczeństwa   i estetyki miasta, ponieważ umożliwiło wymianę oświetlenia naftowego na elektryczne. Aby podnieść warunki bezpieczeństwa w mieście powołano dodatkowo miejską straż pożarną, wyposażono ją w sprzęt i opracowano drobiazgowy statut ogniowy. W 1900 r. Alojzy Metzger zgodził się jako burmistrz na przejęcie na własność i utrzymanie miasta pomnika Tadeusza Kościuszki. Miasto ogrodziło pomnik z własnych funduszy. W 1900 r. Alojzy Metzger podał się do dymisji. Powodem były zarzuty jednego z radnych, iż donosił władzom austriackim na profesorów gimnazjalnych zaangażowanych w działalność niepodległościową. Pomimo oczyszczenia go z zarzutów przez Wojskowy Sąd Austriacki Metzger nie cofnął rezygnacji. Dopiero w 1905 r. przyjął stanowisko komisarza rządowego. Po wyborach w 1907 r. powrócił na stanowisko burmistrza i sprawował tę funkcję do swej nagłej śmierci w sierpniu 1909 r.

Podczas tej ostatniej kadencji do jego największych osiągnięć zaliczyć można zaprowadzenie w Jaśle telefonów oraz rozbudowę i modernizację Targowicy. Dzierżawienie Targowicy stanowiło jedno z największych i najpewniejszych źródeł finansowania działalności gospodarczej miasta.

Modrzejewski Józef, pseud. “Lis”, “Sęp”, “Leon”, “Karol”, “Jopp”, “Jar”, “Prawdzic”, “Krakus”, “Wacławski”, vel Józef Przygaliński, Stanisław Majewski, Józef Chojnacki (1909-1995).

Urodzony 14 II 1909 r. w Kuźnicach koło Włocławka. Ukończył Gimnazjum im. J. Długosza we Włocławku, w którym w 1930 r. zdał egzamin dojrzałości. Po maturze wstąpił do wojska i w latach 1930/1931 ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, zaś w latach 1931 – 1933 Szkołę Podchorążych Artylerii w Toruniu. W latach 1933 – 1939 służył jako oficer służby czynnej w 3 pułku artylerii w Zamościu. W czasie służby wojskowej, jako oficer służby stałej, był kolejno: dowódcą plutonu liniowego, kompanii szkoły podoficerskiej, baterii w 3 pułku artylerii w Zamościu i w końcu oddziału pomiarowego 3 Dywizji Piechoty Legionów. W 1935 r. został awansowany do stopnia porucznika artylerii. Przed wybuchem II wojny światowej zdał egzamin do Wyższej Szkoły Wojennej i odbył próbny kurs w Rembertowie oraz staż w różnych rodzajach broni /łączność, piechota, kawaleria i lotnictwo/.

W czasie kampanii wrześniowej w 1939 r. walczył z Niemcami w Górach Świętokrzyskich i na Lubelszczyźnie jako oficer służby wywiadowczej 3 Dywizji Piechoty. Dostał się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł z transportu jeńców w Tarnowie. Po nieudanej próbie przedostania się przez Węgry do Francji, przystąpił do działalności konspiracyjnej.

W czasie okupacji niemieckiej był komendantem Obwodu ZWZ-AK Jasło od stycznia 1940 roku do końca akcji “Burza” w 1944 roku. Mimo poszukiwań przez Gestapo i aresztowań przeprowadzanych na terenie Inspektoratu AK Jasło w 1942 r., które niemal doszczętnie rozbiły aparat dowodzenia Inspektoratu i podległych mu obwodów, nie opuścił powierzonego mu Obwodu, zachowując go jako jednostkę w pełni dyspozycyjną. W czasie akcji “Burza” kierował całością działań bojowych na terenie Obwodu AK Jasło, dowodził 5 psp. W czasie okupacji niemieckiej został awansowany 1 lipca 1940 r. do stopnia kapitana artylerii, zaś 1 stycznia 1945 r. do stopnia majora.

Aresztowany przez NKWD 9 września 1944 r. w Jaszczwi, zbiegł. Po ucieczce pełnił funkcję zastępcy inspektora Inspektoratu AK Jasło. Po “Haszyszu” – Wincentym Stefanie Rutkowskim – od grudnia 1944 r. kierował Inspektoratem AK, a później NIE i DSZ Krosno /Jasło/. W marcu 1945 r. w Wolicy usiłował go aresztować szef bezpieki jasielskiej, działacz PPS z czasów okupacji, Józef Kucharski. Mimo strzelaniny udało mu się wówczas zbiec.

Latem 1945 r. próbował, wraz z dwoma kolegami z konspiracji, przeprawić się statkiem do Szwecji, bez powodzenia. W Krakowie nawiązał kontakt z WiN i został pierwszym kierownikiem Rejonu WiN Krosno, a następnie w Okręgu WiN Rzeszów w 1946 r. kierował Komórką “Z”. W marcu 1946 r. objął funkcję szefa sztabu WiN na teren miasta Krakowa, a w okresie od czerwca do października 1946 r. był kierownikiem WiN na miasto Kraków.

W 1946 r. zagrożony aresztowaniem, przez Czechosłowację przedostał się do Monachium, gdzie zgłosił się w placówce II Korpusu, otrzymał polski mundur i dokumenty nieżyjącego żołnierza. Został przetransportowany do Włoch, skąd tuż przed Bożym Narodzeniem w 1946 r. ostatnim transportem wyjechał do Anglii. Początkowo pracował na farmie pod Londynem. Uczył się angielskiego i korespondencyjnie studiował rolnictwo, pracował w kolejce podziemnej, w późniejszym zaś okresie przy produkcji lodów. Ukończył kurs dentystyczny i w czasie ostatnich dwóch lat pobytu w Anglii pracował jako technik dentystyczny. Uczęszczał w Anglii na polski uniwersytet, ale studiów nie ukończył. Na podstawie uchwały Kongresu USA o osiedlaniu się w tym kraju polskich weteranów wojny, w styczniu 1951 r. opuścił Anglię i od 1951 r. zamieszkał w Stanach Zjednoczonych w Filadelfii, gdzie rozpoczął pracę jako technik dentystyczny. Podjął inżynierskie studia wieczorowe, po ukończeniu których zdał egzamin inżynierski. Pracował przy budowie rafinerii i elektrowni przez 25 lat.

Zmarł 27 X 1995 r. w New Jersey w Stanach Zjednoczonych. Ciało zostało poddane kremacji. Zgodnie z ostatnią wolą urna z prochami spoczęła na cmentarzu w Jaśle.

Józef Modrzejewski jest autorem książek: “Akowcy na Podkarpaciu” wydanej w 1973 r. w Londynie, a następnie w 1990 r. w Polsce nakładem Muzeum Regionalnego PTTK im. Adama Fastnachta w Brzozowie, “Od Armii Krajowej do wojny domowej”, New York 1985, wydanej powtórnie przez Stowarzyszenie Miłośników Jasła i Regionu Jasielskiego w 1996 r. W 1981 r. za nadesłaną na konkurs do Szwajcarii pracę pt “Konfrontacja Armii Krajowej z Armią Czerwoną w latach 1944 – 1945” otrzymał I nagrodę. W 1987 r. wydał broszurę pt. “Polacy i Żydzi”.

W okresie międzywojennym za zasługi w wyszkoleniu wojskowym został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi, zaś w czasie okupacji niemieckiej Krzyżem Virtuti Militari V kl.

23 listopada 1997 r. odbyło się w Jaśle poświęcenie i przekazanie sztandaru, ufundowanego przez społeczeństwo ziemi jasielskiej 21 Dywizjonowi Artylerii Mieszanej w Rzeszowie, który przyjął imię podpułkownika Józefa Modrzejewskiego. Uroczystościom przewodniczył biskup polowy WP gen. dyw. Sławoj Leszek Głódź. Józef Modrzejewski jest Honorowym Obywatelem Miasta Jasła. Jego imię nosi jedna z jasielskich ulic.

Mościcki Ignacy (1867-1946), urodzony 1 grudnia 1867 roku w Mierzanowie. Absolwent gimnazjum w Płocku i Szkoły Realnej w Warszawie. W 1891 roku ukończył chemię na Politechnice w Rydze. Jako aktywny działacz II Proletariatu był podejrzany o przygotowanie ładunków wybuchowych i zamach na generał-gubernatora warszawskiego J.Hurkę. Zagrożony aresztowaniem uciekł do Londynu. Po wyjeździe do Szwajcarii został asystentem prof. Józefa Wierusz-Kowalskiego na uniwersytecie we Fryburgu. Opracował technologię spalania powietrza w łuku elektrycznym i wykorzystał ją do produkcji kwasu azotowego na skalę przemysłową. W 1912 roku został wykładowcą na Politechnice we Lwowie. Za własne środki finansowe zakupił wyposażenie dla katedry chemii fizycznej, w sumie kilka wagonów kolejowych. W czasie pierwszej wojny światowej przebywał we Lwowie. Był aktywnym działaczem Polskiej Organizacji Wojskowej. Po wojnie, w 1922 roku został mianowany dyrektorem Fabryki Związków Azotowych w Chorzowie, a następnie nadzorował powstanie Fabryki Związków Azotowych w Mościcach pod Tarnowem. Dla tej ostatniej projektował wiele urządzeń. W 1925 roku mianowano I.Mościckiego rektorem Politechniki we Lwowie. Po kilku miesiącach zrezygnował ze stanowiska i po przeprowadzce do Warszawy został dziekanem katedry elektrochemii. Jego dorobek naukowy to około 60 prac naukowych i 40 patentów krajowych i zagranicznych. Otrzymał tytuły honoris causa licznych uczelni.

Po zamachu majowym jego wieloletni przyjaciel J.Piłsudski zaproponował Mościckiemu objęcie funkcji prezydenta. Spacyfikowany w wyniku zamachu Sejm dokonał pod dyktando Marszałka wyboru i 4 czerwca odbyła się ceremonia zaprzysiężenia. Mościcki był Piłsudskiemu potrzebny do walki z Sejmem. Aby umocnić jego pozycję dokonano nowelizacji Konstytucji. Mościcki aktywnie włączył się do walki z Sejmem po stronie Piłsudskiego. Spoczywała na nim część odpowiedzialności za prześladowania posłów opozycji i osadzenie ich w twierdzy w Brześciu. Posłowie opozycji szczególnie głośno protestowali, gdy w 1933 roku Mościcki ubiegał się o ponowny wybór. Pomimo bojkotu z ich strony I.Mościcki został wybrany na drugą kadencję. Po zmianie konstytucji, która wzmocniła prezydenta kosztem uprawnień Sejmu stał się Mościcki praktycznie pierwszą osobą w państwie. Pozycja ta uległa dalszemu wzmocnieniu po śmierci Piłsudskiego 12 maja 1935 roku. Do walki o władzę przystąpiły trzy obozy polityczne roszczące sobie prawo do spuścizny po Marszałku. Jednym z tych obozów była tzw. grupa pułkowników z Walerym Sławkiem. Druga grupa to otoczenie Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych E.Rydza-Śmigłego. Mościcki stał na czele tzw. grupy zamkowej. Stawiała sobie ona za cel umocnienie gospodarki na drodze interwencjonizmu państwowego. Po wyeliminowaniu z walki W.Sławka na placu boju pozostały dwa ugrupowania. Żadne z nich nie posiadało przewagi pozwalającej na samodzielne utworzenie rządu. Doszło do kompromisu. E.Rydz-Śmigły został mianowany Marszałkiem. W zamian Mościcki wprowadził do rządu , na którego czele stał F.Sławoj-Składkowski, swoich ministrów. Byli to: E.Kwiatkowski, M.Zyndram-Kościałkowski i J.Poniatowski. Ten stan względnej równowagi utrzymał się do 1939 roku. Prezydent Mościcki w tym czasie patronował rozbudowie gospodarki polskiej. Popierał rozbudowę Gdyni i żywo interesował się nowo budowanym Centralnym Okręgiem Przemysłowym. Niejednokrotnie osobiście wizytował budowane zakłady. W polityce zagranicznej popierał koncepcje ministra Becka. Osobiście stanął na czele Komitetu Obrony Rzeczypospolitej. Nie popierał postulatów opozycji, by wobec zagrożenia ze strony Niemiec powołać rząd posiadający szersze zaplecze polityczne. W dniu wybuchu wojny mianował E.Rydza-Śmigłego swym następcą. Drugiego września opuścił Warszawę. Po kilkudniowym pobycie w okolicach Falenicy udał się do Ołyki na Wołyniu. Wobec szybkiego posuwania się wojsk niemieckich, z Ołyki przez Załucz udał się do Kut. Tam w obliczu agresji ze strony Armii Czerwonej odbyła się ostatnia narada z udziałem rządu i Śmigłego-Rydza. Podjęto decyzję o przekroczeniu granicy z Rumunią. Po internowaniu, wyznaczył swym następcą Bolesława Wieniawę-Długoszewskiego. Zarówno Francja , jak i przeciwnicy polityczni nie uznali tej decyzji i nominacja została wycofana. Ostatecznie następcą został mianowany Władysław Raczkiewicz. W grudniu 1939 roku I.Mościcki wyjechał do Szwajcarii i przebywał tam do śmierci. Zmarł 2 października 1946 roku. W 1993 roku jego prochy sprowadzono do Polski i złożono w podziemiach katedry św. Jana w Warszawie.

W księdze protokołów Rady Miejskiej w Jaśle znajduje się pod datą 31 stycznia 1939 roku następujący zapis: „Na uroczystej sesji Rada Miasta Jasła uchwala jednogłośnie odnieść się z prośbą do Pana Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej prof. Ignacego Mościckiego, aby raczył przyjąć obywatelstwo honorowe miasta Jasła w dowód głębokiego szacunku, hołdu i uznania za olbrzymią pracę w dziedzinie budowy Wielkiej Mocarstwowej Polski i postawienie Polski w rzędzie pierwszych Państw Europy. Równocześnie Rada Miejska w Jaśle honorowe obywatelstwo nadała.”

Myśliwiec Karol, profesor doktor habilitowany, kierownik Zakładu Archeologii Śródziemnomorskiej PAN w Warszawie.

Urodził się w 1943 r. w Jaśle, jako syn Jana i Anieli z. d. Dybaś. Szkołę podstawową i liceum ukończył w Jaśle. Zafascynowany historią i geografią, rozpoczął studia archeologii śródziemnomorskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Studiował także filologię romańską. Praca magisterska o starożytnym Egipcie Ptolemeuszy spowodowała, że po objęciu asystentury na Uniwersytecie Warszawskim podjął także prace wykopaliskowe w Egipcie. Wyjechał tam z profesorem Kazimierzem Michałowskim w 1969 r. Brał udział w różnych polskich i zagranicznych wykopaliskach archeologicznych na terenie Egiptu (Alexandria, Deir el – Bahari, Gurna – świątynia grobowa faraona Seti I, Minszat Abu Omar, Tell Atrib i Sakkara), Syrii (Palmyra), Cypru (Nea Paphos) i Sudanu (Kadero). Współpraca z Niemieckim Instytutem Archeologicznym spowodowała, że wiele prac naukowo – badawczych prof. Myśliwca napisanych zostało w języku niemieckim. W latach siedemdziesiątych otrzymał zaszczytne stypendium Fundacji Alexandra von Humboldta (Bonn), przyznawane młodym naukowcom różnych krajów za wybitne osiągnięcia naukowe. Pracę doktorską napisał na temat “Portret królewski w płaskorzeźbie Nowego Państwa”, zaś jego praca habilitacyjna, opublikowana w Hildesheim, jest monografią poświęconą Atumowi – jednemu z najważniejszych bóstw egipskiego panteonu.

Od 1982 r. jest członkiem Niemieckiego Instytutu Archeologicznego. W latach 1987/88 był “visiting professor” w Instytucie Egiptologii Uniwersytetu Wiedeńskiego. Od 1985 r. kieruje polsko – egipskimi wykopaliskami w Tell Atrib, a od 1987 – w Sakkara, przy najstarszej piramidzie świata.

Prof. dr Karol Myśliwiec jest kierownikiem Zakładu Archeologii Śródziemnomorskiej Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Prowadzi szereg prac wykopaliskowych w Egipcie. Do roku 1997 opublikował 10 książek i ponad 100 artykułów naukowych w różnych językach w kilkunastu krajach. Charakter popularnonaukowy jego książek “Święte znaki Egiptu” i “Pan obydwu światów” sprawił, że są to pozycje bibliofilskie unikalne.

W dniu 8 czerwca 1993 r. Rada Miejska Jasła nadała prof. dr. Karolowi Myśliwcowi tytuł “Honorowego Obywatela Miasta Jasła”.

Józef Okwieka ps. „Trójka” „Szwagier”. Urodzony 19 listopada 1906 r. w Skomlinie w powiecie Wieluńskim. Był synem Jana i Łucji z domu Rapela. Ukończył szkołę podstawową w Skomlinie a następnie kontynuował naukę w Seminarium Nauczycielskim w Ostrzeszowie. W sierpniu 1935 r. odbył kurs podoficerski i podjął pracę w Straży Granicznej w Uściu Ruskim i Ropie. W Straży Granicznej pracował do wybuchu drugiej wojny światowej. Pod koniec 1939 r. Józef Okwieka podjął pracę w jasielskim więzieniu. W tym samym okresie związał się z konspiracją, wstępując najpierw do TOW ( Tajnej Organizacji Wojskowej ), a w 1942 r. do Armii Krajowej. Jako strażnik więzienia był doskonałym informatorem i łącznikiem pomiędzy aresztowanymi i pozostającymi na wolności członkami ruchu oporu. Szczególnie przysłużył się sprawie uwolnienia aresztowanych w jasielskim więzieniu podczas akcji „Pensjonat” przeprowadzonej w nocy z 5/6 sierpnia 1943 r. Dzięki dostarczonym przez „Trójkę” informacjom, Zenon Sobota mógł opracować precyzyjny plan ataku niewielkiej sześcioosobowej grupy.

Józef Okwieka po akcji na więzienie jasielskie był poszukiwany przez władze niemieckie. Jego żona (w  zaawansowanej ciąży) ukrywała się w Krakowie, a sam Okwieka walczył w oddziałach dywersyjnych, między innymi w oddziale Józefa Barana „Bekasa”

Po wojnie Józef Okwieka zamieszkał wraz z rodziną w Wałbrzychu. Podjął pracę w firmie budowlanej oraz aktywnie udzielał się w ruchu spółdzielczym. Wielokrotnie był brutalnie przesłuchiwany przez Urząd Bezpieczeństwa. Za swą działalność konspiracyjną został odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari V Klasy, Krzyżem Armii Krajowej i innymi.

Zmarł 24 października 1984 r. Spoczywa na cmentarzu we Wrocławiu.

Rada Miejska Jasła uchwałą z dnia 9 czerwca 2003 r. postanowiła na wniosek Zarządu Koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i Komendy Hufca ZHP w Jaśle nadać Józefowi Okwiece ps: „Trójka” „Szwagier” Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła za przeprowadzenie brawurowej akcji uwolnienia w nocy z 5/6 sierpnia 1943 r. 180 więźniów jasielskiego więzienia.

Romuald Palch (21.V.1842 – 06.X.1920) Urodzony w Jaśle w dniu 21 maja 1842 r. Pochodził z rodziny aptekarskiej w ósmym roku życia został sierotą. Nauki pobierał w Nowym Sączu i terminował w aptece Fortunata Gralewskiego w Krakowie. Studiował w Wiedniu, gdzie uzyskał tytuł magistra farmacji. Początkowo, jako nieletni, nie mógł prowadzić rodzinnej apteki i była ona wynajmowana dzierżawcom. Jednym z nich był Ignacy Łukasiewicz.

Obok prowadzenia apteki, Romuald Palch był aktywnym radnym Rady Miejskiej Jasła. Od 1876 r. zasiadał w każdej nowo wybranej Radzie. Aktywnie działał w komisjach. Najczęściej zasiadał w Komisji Sanitarnej Policji Ogniowej i Budowlanej. Był gorącym zwolennikiem zaprowadzenia w mieście telefonów. W roku 1899 powierzono mu funkcję wiceburmistrza, podobnie w roku 1901. W 1915 r. władze austriackie zawiesiły działalność Rady Miejskiej a do zarządzania sprawami miasta powołały Zarząd Tymczasowy, którego działalność była kontrolowana przez Radę Przyboczną złożoną z obywateli miasta . Jednym    z jej członków został Romuald Palch. W Radzie Przybocznej pracował w Komisji Nadzorującej Działalność Przedsiębiorstw Miejskich i przewodniczył Komisji Pożarniczej. Gdy w 1916 r. Zarząd tymczasowy został zreorganizowany na jego czele stanął Jan Wilusz, a funkcję jego zastępcy pełnił Romuald Palch. W 1918 r. po ukonstytuowaniu się nowej Rady Miejskiej Palch wszedł do Komisji Nadzorującej Pracę Burmistrza.

Był wieloletnim dyrektorem Miejskiej Kasy Oszczędności, jednym z założycieli dyrektorem Towarzystwa Zaliczkowego. Gdy Rada Powiatowa zamierzała założyć w mieście Kasę Powiatową, zdecydowanie się temu sprzeciwiał, uznając to za zapowiedz osłabienia pozycji Kasy Miejskiej.

Aktywnie uczestniczył w życiu kulturalnym miasta. Między innymi w 1899 r. został oddelegowany przez Radę do Komitetu Obchodu Rocznicy Mickiewiczowskiej w Jaśle.

Romuald Palch pełnił funkcję członka Wydziału Zarządzającego Szkoły Przemysłowej w Jaśle. Był członkiem Komitetu , który zajmował się budową gmachu gimnazjum. W 1898 r. wszedł do Komisji Przetargowej, która negocjowała warunki budowy szkoły siedmio klasowej męskiej, czyli dzisiejszego Zespołu Szkół Ekonomicznych.

W trosce o bezpieczeństwo w mieście wraz z innymi członkami Rady założył Ochotniczą Straż Pożarną. Wielokrotnie zasiadał w Komisjach miejskich zajmujących się sprawami ochrony przeciwpożarowej i zakupu sprzętu gaśniczego.

Około 1889 r. Romuald Palch został wybrany posłem  do Sejmu Krajowego Galicyjskiego we Lwowie. Jego zaangażowanie się w sprawy miasta zostało docenione przez Radę, która na wniosek radnego Tytusa Brąglewicza, na posiedzeniu w dniu 12 kwietnia 1899 r. nadała Romualdowi Palchowi Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Pawłowski Andrzej. Urodzony 17 listopada 1855 r. Adwokat. W latach 1896 – 1911 radny Rady Miejskiej w Jaśle. W 1897 r. Powołany na stanowisko asesora, czyli członka Zarządu Miejskiego. Po ustąpieniu Alojzego Metzgera Rada na posiedzeniu w dniu 1grudnia 1900 r. powołała go na stanowisko burmistrza miasta Jasła. Na stanowisku tym pozostał przez dwie kadencje do 1907 r. Już jako radny miejski zajmował się aktywnie sprawami miasta. Stał na czele komitetu, którego celem było zorganizowanie pogrzebu Antoniego Koralewskiego. Jako burmistrz zajmował się między innymi sprawami budowy szkoły męskiej i żeńskiej w Jaśle. Udawał się w tej sprawie do Lwowa by wyjednać zgodę władz szkolnych. Prowadził również przetarg na prace związane z budową budynków dla tych szkół. Pełnił funkcję członka Rady Szkolnej Krajowej. Kierował pracami podczas przebudowy gimnazjum w 1901 r. Pełnił funkcję członka Wydziału Straży Ogniowej. Aktywnie działał w Komisjach. Między innymi w Komisji Sanitarnej, Budowy i Remontów Ulic, w Komitecie Upiększania Miasta. Reprezentował Radę Miejską w komitecie obchodów Rocznicy Mickiewiczowskiej w Jaśle, i Komisji zajmującej się sprowadzeniem do Jasła Zakonu 0.0. Franciszkanów. W imieniu miasta prowadził rozmowy w sprawie elektrycznego oświetlenia ulic.

W 1902 r. Udał się jako przedstawiciel Rady Miejskiej do Lwowa z zamiarem wyjednania zgody władz na budowę linii kolejowej na trasie Jasło-Dębica. Jedną z jego największych zasług były starania o złagodzenie skutków zniesienia tak zwanej ustawy propinacyjnej, która pozbawiła miasto wpływów z podatków od handlu alkoholem. Zmarł w 1911 r. Spoczywa na cmentarzu w Jaśle.

Pierwszy Pułk Strzelców Podhalańskich, pułk powstał w listopadzie 1918 roku. Utworzyli go Polacy, żołnierze armii austriackiej. Bazą były oddziały 20 pp stacjonującego w Nowym Sączu i Tarnowie. W trakcie I wojny światowej oficerowie i podoficerowie tego pułku byli aktywnymi działaczami organizacji niepodległościowych i prowadzili agitację wśród żołnierzy narodowości polskiej. Koniec wojny zastał pułk we Włoszech w okolicach miasta Udine. Pomimo bałaganu, jaki zapanował w rozpadającej się armii austriackiej, udało się por. Henrykowi Typrowiczowi doprowadzić do Nowego Sącza około 1.000 żołnierzy z pełnym wyposażeniem. Początkowo pułk nosił dawną nazwę. Dopiero 1 grudnia 1918 roku rozkazem dowódcy Okręgu Podhalańskiego płk Andrzeja Galicy pułk przyjął nazwę: Pierwszy Pułk Strzelców Podhalańskich. Jego skład osobowy został uzupełniony żołnierzami 32 pp Obrony Krajowej, który przed wojną stacjonował w Nowym Sączu, a potem walczył we Francji.

Dodatkowym uzupełnieniem była mobilizacja przeprowadzona w szeregach POW na Podhalu i Podkarpaciu. Po reorganizacji pułk liczył około 3.000 żołnierzy. Od początków swego istnienia pułk równocześnie ze szkoleniem poborowych prowadził walki z wojskami ukraińskimi w Galicji Wschodniej. Część oddziału została przerzucona na granicę z Czechosłowacją w rejon Spisza, Orawy i Śląska Cieszyńskiego. Do połączenia wszystkich oddziałów doszło dopiero w marcu 1920 roku w miejscowości Kozy. Tam pułk złożył przysięgę na wierność Rzeczypospolitej. W związku z zagrożeniem ze strony sowieckiej pułk przesunięto na wschód. Jego szlak bojowy wiódł przez: Kock, Siedlce, Sokołów do Białegostoku. Następnie brał udział w zdobyciu Grodna, Lidy i Oszmiany. W Oszmianie zawarto zawieszenie broni i żołnierze mogli powrócić do Nowego Sącza. W czasie walk o granice Rzeczypospolitej 1 PSP zdobył 150 krabinów maszynowych i 1.000 ręcznych, 30 dział, 50 jaszczy, 100 koni, 150 wozów, dwa wagony aparatów telefonicznych i wiele zapasów artykułów żywnościowych. Do niewoli wzięto 30 oficerów i 2.500 szeregowych. W walkach stracono 13 oficerów i 180 podoficerów i szeregowych. 35 żołnierzy otrzymało krzyże Virtuti Militari, a 66 oficerów i 115 szeregowych Krzyże Walecznych. W okresie międzywojennym wielu mieszkańców regionu jasielskiego odbywało służbę wojskową w 1 PSP. W związku z tym, gdy społeczeństwo regionu aktywnie uczestniczyło w zbiórkach środków na zakup uzbrojenia dla wojska Rada Miasta Jasła na posiedzeniu w dniu 16 maja 1938 roku podjęła uchwałę następującej treści: „Rada Miasta na nadzwyczajnym posiedzeniu oświadcza, iż z okazji wręczenia Pierwszemu Pułkowi Strzelców Podhalańskich sprzętu wojennego ufundowanego przez obywateli miasta i powiatu jasielskiego w dowód gorącej miłości i przywiązania do armii postanowiła przedstawić wniosek o nadanie 1 PSP w Nowym Sączu jako swemu pułkowi macierzystemu obywatelstwa honorowego miasta Jasła i wręczyć dyplom dowódcy 1 PSP w czasie Święta Pułkowego w dniu 26 maja 1938 roku”. W kronice 1 PSP znajduje się wzmianka, iż 26 maja 1938 roku kompania honorowa wraz z delegacją dowództwa gościła w Jaśle, gdzie z rąk mieszkańców miasta i powiatu odebrała dar w postaci sześciu karabinów maszynowych na bietkach. W 1939 roku 1 PSP został przydzielony do 2 Brygady Górskiej i wraz z nią wszedł w skład armii Karpaty. Walki rozpoczął w okolicach Klimkówki, a następnie w składzie Grupy Operacyjnej Jasło toczył walki na terenie Podkarpacia.

Od 1953 r. rozpoczął też działalność społeczną na rzecz zorganizowania w Jaśle muzeum. Wraz z kilkuosobową grupą społeczników gromadził i opracowywał eksponaty muzealne z regionu Podkarpacia. Organizował szereg wystaw prezentując swe zbiory zarówno w Jaśle jak i w regionie. W 1965 został wybrany prezesem nowo powstałego Stowarzyszenia Miłośników Jasła i Regionu Jasielskiego. Został też przewodniczącym sekcji muzealnej. Podjął starania o założeniu w Jaśle muzeum. Ich następstwem była decyzja Ministra Kultury i Sztuki z 1969 r. powołująca w Jaśle Muzeum Regionalne. Podstawą jego utworzenia było ponad 800 eksponatów zgromadzonych społecznie pod kierownictwem Albina Pietrusa.

Kazimierz Pietruszka ps. „ Pałka”, „Arab”. Urodził się dnia 23 grudnia 1923 r. w Jaśle, jako syn Honoraty i Franciszka Pietruszki z zawodu kolejarza. Przed wojną uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle. Był harcerzem. Należał do drużyny im. Gen. Józefa Bema przy gimnazjum, którego był uczniem. Do pracy konspiracyjnej został wciągnięty prze braci bliźniaków, Jana i Stanisława Magurów i zaprzysiężony razem z Romanem Seibem przez Stanisława Kostkę ps. „Dąbrowa” w listopadzie 1943r., w przeddzień planowanego zamachu na gestapowca Drzyzgę. Miejscem tego wydarzenia była willa p. Milanowej w Jaśle przy ulicy Klasztornej 1, gdzie mieszkał Stanisław ps. „ Paw”. Kazimierz Pietruszka pracował w Zarządzie Miar w Jaśle. Został aresztowany, razem z Eugeniuszem Seibem, w dniu 05.01.1944 r. pod zarzutem udzielenia pomocy Zenonowi Sobocie w organizowaniu napadu na więzienie w Jaśle, który miał miejsce w dniu 5/6 sierpnia 1943 r. Razem z rodziną Madejewskich i braćmi Janem i Stanisławem Magurami w dniu 13 stycznia 1944 r. , Kazimierz Pietruszka zostaje przewieziony do więzienia przy ul. Montelupich w Krakowie. Stamtąd trzykrotnie przesłał matce Honoracie do Jasła „karty zapotrzebowania” (15.02, 22.02, 03.03.1944 r.). Dalsze tragiczne losy, ani okoliczności śmierci Kazimierza Pietruszki nie są znane. Zginął najprawdopodobniej początkiem marca 1944 r. zamordowany w jednej z masowych egzekucji w okolicach Krakowa. Rada Miejska Jasła uchwałą Nr XXXI/238/2004 z dnia 13 grudnia 2004r. nadała Kazimierzowi Pietruszce tytuł Honorowy Obywatel Miasta Jasła.

Pigoń Stanisław (1885-1968), prof. dr historii literatury polskiej. Urodził się w 1885 r. w Komborni koło Krosna. Ukończył gimnazjum w Jaśle w 1906 r. Wychowanek Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wkrótce stał się znanym historykiem literatury polskiej i filologiem – edytorem. Był profesorem Uniwersytetu w Wilnie, a w latach 1926 – 1928 jego rektorem. Od roku 1931 objął stanowisko profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był więźniem obozu koncentracyjnego Oranienburg-Sachsenhausen. Później brał udział w tajnym nauczaniu akademickim w Krakowie. Po wojnie pozostał dalej profesorem UJ, a także członkiem PAU i PAN. W 1956 roku został laureatem Państwowej Nagrody Naukowej I stopnia. Głównym przedmiotem zainteresowań naukowych Stanisława Pigonia są dzieje piśmiennictwa polskiego XIX i początku XX wieku. Dorobek obejmuje studia monograficzne, rozprawy i szkice historycznoliterackie. Olbrzymią bibliografię jego prac zawiera “Księga pamiątkowa ku czci Stanisława Pigonia” (Kraków 1961). Pamiętnik “Z Komborni w świat” w rozdziale: “Lata szkolne” obrazuje pobyt autora w gimnazjum jasielskim.

W roku 1965 w okresie obchodów 600-lecia miasta Stanisław Pigoń otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Jasła.

Piniński Leon Jan ( 1857-1938 ). Syn Leonarda ( ziemianina ) i Julii z Nikorowiczów. Nauki pobierał w domu rodzinnym. Egzamin dojrzałości złożył w gimnazjum w Tarnopolu. W 1874 r. Rozpoczął studia na Wydziale Praw Uniwersytetu Lwowskiego. Aktywnie działał w związkach studenckich, między innymi pełnił funkcję prezesa Czytelni Akademickiej. W 1880 r. uzyskał doktorat prawa, po czym kontynuował studia na uniwersytetach w Lipsku, Berlinie i Wiedniu.

Do Lwowa powrócił w 1866 r. Habilitował się i był docentem prawa rzymskiego na Uniwersytecie  we Lwowie. W 1891 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego prawa rzymskiego, a w 1892 r. objął katedrę tegoż prawa. Zasiadał w komisjach egzaminacyjnych dla sędziów.

Od maja 1895 r. był członkiem korespondentem Akademii Umiejętności, a od 1903 jej członkiem czynnym. Najbardziej interesował się nauką, polityką i kulturą. Jako posiadacz odziedziczonego po rodzicach miasteczka Grzymałowa, należał do Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego oraz Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego we Lwowie.

Działalność polityczną rozpoczął w 1886 r., zasiadając w Radzie Powiatowej i Wydziale Powiatowym w Skałacie.  W 1889 r. został wybrany po raz pierwszy posłem do Rady Państwa. Funkcję tę pełnił do roku 1898. Był jednym z przywódców Koła Polskiego w parlamencie i wybitnym przedstawicielem polityki ziemiaństwa galicyjskiego. Szczególnie aktywnie działał w komisjach finansowych i prawniczych. Pełnił funkcję komisji redagującej nowy kodeks karny. Z jego inicjatywy wprowadzono w 1892 r. uchwałę o szkolnych inspektoratach oświatowych. Apelował również o reformę szkolnictwa wyższego. W 1894 r. na wniosek Koła Polskiego został dożywotnim członkiem Trybunału Państwa.  W swej działalności dążył do rozszerzenia autonomii i zwiększenia znaczenia sejmów krajowych kosztem parlamentu centralnego.

Po 1894 r. aktywnie pracował w wielu komisjach Galicyjskiego Sejmu Krajowego. Opowiadał się za podniesieniem poziomu szkolnictwa ludowego i seminariów nauczycielskich oraz ostro występował przeciw szerzącej się lichwie.

Poparty przez Kazimierza Badeniego, w marcu 1898 r. został namiestnikiem Galicji. Zrezygnował wówczas z posady profesorskiej. Jako namiestnik, z urzędu niejako pełnił funkcję prezydenta Dyrekcji Skarbu, Dyrekcji Dóbr Państwowych i Rady Szkolnej.

W opinii współczesnych uchodził za dobrego administratora.

Szczególne poparcie społeczne zapewnił sobie w 1902 r. w związku z przyjęciem zdecydowanego sprzeciwu wobec pruskiej polityki szkolnej. Berlin oficjalnie wyraził wówczas niezadowolenie z postawy Pinińskiego.

W swej polityce zdecydowanie występował przeciw ruchom robotniczym i socjalistycznym.

W 1898  r. pod pozorem walki z antysemityzmem, wprowadził stan wyjątkowy w 33 powiatach Galicji Zachodniej, wykorzystując tę sytuację do walki z ruchem socjalistycznym i ludowym. Aktywnie wspierał dążenia do utrzymania polskiego stanu posiadania na wschodzie i współpracował z Ligą Narodową. Bezkompromisowa polityka Pinińskiego doprowadziła do konsolidacji opozycji i odwołania go ze stanowiska namiestnika w 1903 r.

Possinger – Choborski Ludwik, urzędnik austr.; radca Namiestnictwa we Lwowie, 1866 naczelnik Komisji Namiestniczej w Krakowie, 1867 starosta pow. krak., wiceprezydent i 1868-71 pełniący obowiązki namiestnika w Galicji. W „Pamiętnikach urzędników galicyjskich” opracowanych przez I.Homolę i B.Łopuszańskiego znaleźć można informację, iż zmarły w 1885 roku Ludwik Possinger Choborski był początkowo praktykantem konceptowym przy Gubernium. Następnie awansował na komisarza w biurze prezydialnym przy Gubernium. Potem był Radcą Namiestnictwa, delegatem Namiestnictwa i starostą w Krakowie. Sprawował też funkcję wiceprezydenta i szefa Namiestnictwa we Lwowie. Został członkiem Towarzystwa Strzeleckiego i honorowym obywatelem miast: Krakowa i Jasła. Kazimierz Chłędowski w swoich pamiętnikach tak opisuje L.Possingera Choborskiego: „Po ustąpieniu A.Gołuchowskiego powierzył cesarz rządy Galicji panu Possingerowi z rodziny galicyjsko-żydowskiej. Wcześniej sprawował on funkcję delegata namiestnika i starosty w Krakowie, był bardzo zdolnym urzędnikiem, ulubieńcem Gołuchowskiego i jego protegowanym. Chłędowski wspomina, iż jako Radca Namiestnictwa Possinger bawił w Równem w majątku jego rodziców w czasie jednej ze swych podróży.

Prażak Alojzy,(1820-1901), dr, Czech, polityk, adwokat w Berlinie, austriacki minister sprawiedliwości w latach 1881-1888, poseł do Rady Państwa w Wiedniu.

Z wykształcenia prawnik. Posiadał własną kancelarię w Brnie. Był aktywnym politykiem. W parlamencie zasiadał jako przedstawiciel i przywódca morawskich staroczechów. Staroczesi – oficjalna nazwa „Narodni strana” – dążyli do uznania przez rząd odrębności państwa czeskiego w ramach federacji pod berłem Habsburgów. weszli w skład tzw. żelaznej prawicy stanowiącej oparcie dla rządu E.Taaffa. Należeli do niej również przedstawiciele ziemiaństwa z Galicji i Jugosławii. Prażak ściśle współpracował z politykami galicyjskimi. Osiągnięciem Staroczechów z Prażakiem na czele było uzyskanie zgody na używanie języka czeskiego w administracji i sądownictwie. Alojzy Prażak w rządzie E.Taaffa pełnił funkcję ministra sprawiedliwości. W tym czasie władze jasła czyniły usilne starania o ustanowienie w Jaśle Sądu Kolegialnego. Prawdopodobnie z tymi poczynaniami związane było uhonorowanie Prażaka tytułem Honorowy Obywatel Jasła.

Przyłęcki Apolinary, (1837 – 1914), notariusz, burmistrz Ciężkowic i Jasła, ziemianin. Przyłęcki był właścicielem Wolicy koło Jasła. Jako właściciel ziemski i notariusz aktywnie uczestniczył w życiu społecznym i politycznym regionu. W 1877 roku został członkiem Rady miasta, a od 01.06.1878 roku był członkiem Wydziału czyli Zarządu. Jako członek Rady miasta czynił starania o sfinalizowanie sprawy utworzenia w Jaśle Sądu Kolegialnego. Osobiście redagował w tej sprawie pismo do Karola von Stremayera Ministra Sprawiedliwości w Wiedniu. Aktywnie działał dla podniesienia poziomu oświaty w Jaśle. Był jednym z delegatów na rozmowy z Radcą Inspektorem Szkolnym p. Czarkowskim. Z ramienia Rady Szkolnej Krajowej nadzorował jako rejent działalność Szkoły koszykarskiej w Jaśle. Wchodził w skład delegacji, która w 1880 roku udała się do Lwowa na powitanie Cesarza Franciszka Józefa. Po śmierci burmistrza Majewskiego Rada powierza mu godność burmistrza, którą sprawuje w okresie od 18.09.1880r. do 30.12.1881r. Jego wielkim osiągnięciem na tym stanowisku było uzyskanie odszkodowania dla Jasła za zniesienie prawa propinacji. W 1882 roku stanął na czele komisji, jaka udała się do cesarza i Koła Polskiego w Radzie Państwa w sprawie utworzenia Sądu Kolegialnego. Był członkiem komisji w sprawie budowy kolei oraz wieloletnim członkiem Zarządu Kasy Oszczędności.

Różańska Luiza (1896 – 1972), pielęgniarka. Urodzona 17 kwietnia 1896 roku w Salzburgu w Austrii. Żona lekarza Franciszka Różańskiego. Do Polski przybyła wraz  z mężem po I  wojnie światowej. Osiedliła się w Jaśle. Będąc z pochodzenia Austriaczką  była namawiana przez okupanta do przyjęcia „Volkslisty” co kategorycznie odrzucała, udowadniając, że jest żarliwą Polką. W latach II wojny światowej działała w strukturach ZWZ – AK Obwód Jasło. Jako pielęgniarka i działaczka Polskiego Czerwonego Krzyża niosła pomoc potrzebującym. Najpierw pomagała wędrującym na wschód Polski /w ramach tzw. “uciekinierki”/, a potem stamtąd wracającym, później wysiedlonym z terenów włączonych do Rzeszy i więźniom jasielskiego więzienia. Należała do grupy jasielskich kobiet organizujących zbiórkę żywności w Jaśle i okolicy, organizujących dożywianie bądź w ogóle żywienie wysiedlonych, przygotowujących paczki żywnościowe dla więźniów i nawiązujących z nimi łączność. Austriackie pochodzenie, świetna znajomość języka niemieckiego, działalność pod szyldem PCK były ogromnie przydatne w różnych sprawach interwencyjnych u okupanta. W momencie tworzenia się Wojskowej Służby Kobiet i poszczególnych jej sekcji /łączności, zaopatrzenia, sanitarnej, kolportażu/, Luiza Różańska weszła do sekcji sanitarnej. Była inicjatorką sanitarnego szkolenia kobiet i wykładowczynią na kursach. Udostępniła na ten cel swój dom w Ulaszowicach. Dla części kobiet, które szkoliły się w tym punkcie, prowadziła wykłady i ćwiczenia. Dom Różańskich był również bardzo często miejscem spotkań konspiratorów. Tu w pewnych okresach znajdowało się zapasowe radio do użytku komendy obwodu – inspektoratu, tu też prowadzono nasłuch w czasie zrzutów broni. Organizowała zaopatrzenie w materiały sanitarne drużyn oddziałów partyzanckich, pomoc sanitarną dla więźniów  w Jaśle, jak również więźniów i jeńców wojennych obozu w Szebniach.

Po wyzwoleniu w 1945 roku Luiza Różańska była organizatorką Pogotowia Ratunkowego w Jaśle, a następnie kierowała pracą pogotowia przez długie lata, aż do przejścia na emeryturę. Była wzorem dla personelu Pogotowia Ratunkowego, pielęgniarek i lekarzy.

Zmarła  07 listopada 1972 r. i spoczywa, wraz z mężem, na Starym Cmentarzu w Jaśle.

Rada Miejska Jasła, uchwałą NR XXXIII/279/2008 z dnia 26 maja 2008 r., postanowiła, na wniosek Stowarzyszenia Miłośników Jasła i Regionu Jasielskiego, nadać pośmiertnie Luizie Różańskiej Tytuł „Honorowego Obywatela Miasta Jasła” za szczególne zasługi w zakresie służby dla Ojczyzny i bliźnich, mieszkańców miasta Jasła i okolic w trudnych latach okupacji hitlerowskiej.

W Księdze protokołów Rady Miasta Jasła z dnia 31 stycznia 1939 roku znajduje się następujący zapis: „Rada Miasta Jasła uchwala jednogłośnie odnieść się z prośbą do Pana Marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza, aby przyjąć raczył obywatelstwo honorowe miasta Jasła w dowód hołdu i uznania za postawienie Armii Polskiej w rzędzie pierwszych potęg świata i za zdecydowane stanowisko jako Naczelnego Wodza przy wcieleniu do Macierzy Prastarej Ziemi Śląskiej i uregulowania stosunków z Litwą, wyrażając przy tym gotowość stanięcia w obronie Ojczyzna na każdy Jego apel”. Rada na tym posiedzeniu podjęła uchwałę o nadaniu honorowego obywatelstwa.

Sapieha Adam, książę (1828 – 1903), syn Leona, ojciec Adama Stefana, polityk galicyjski; przeciwnik stańczyków; w czasie powstania styczniowego 1863-64 stał na czele Komitetu Galicji Wschodniej (obóz “białych” w Galicji Wschodniej), który zajmował się zbieraniem funduszy, zakupem broni i organizowaniem oddziałów wyprawianych do Królestwa Polskiego; w latach 60. uczestniczył w kampanii o autonomię Galicji; 1861, 1868-72 i 1883-95 poseł na galicyjski Sejm Krajowy, od 1872 – do austr. Rady Państwa, od 1879 członek austr. Izby Panów; 1875-99 prezes Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego, popierał m.in. budowę linii kolejowej, organizował wystawę krajową we Lwowie (1894).

Sawicki – Stella Jan pseud. „Struś” (1831 – 1911), zawodowy oficer armii rosyjskiej, lekarz. W 1863 roku w stopniu pułkownika dezerteruje i przechodzi na stronę powstańców. Był szefem sztabu generała Wysockiego w słynnej, zakończonej klęską powstańców bitwie pod Radziwiłłowem stoczonej 02.07.1863 roku.

W końcowej fazie bitwy dowodził osobiście. We wrześniu 1863 roku pojawia się w Krakowie, gdzie bierze udział w naradzie poświeconej dalszej strategii powstania. W naradzie brali udział: R.Traugutt, E.Różycki, M.Heidenreich-Kruk, J.Hauke Bosak. Był naczelnikiem wojskowym w Krakowie, odpowiedzialnym za przerzut na teren Królestwa ochotników, broni i materiałów wojennych. W maju 1863 roku udaje się na emigrację. W latach 1870-1871 uczestniczy w wojnie francusko-pruskiej. Po powrocie z emigracji osiada we Lwowie. Zostaje między innymi inspektorem szpitali galicyjskich. Jako inspektor szpitali zostaje uznany przez Radę Gminy honorowym obywatelem miasta Jasła. Rada liczyła na jego przychylność w czasie starań o dodatkowe fundusze na budowę nowego szpitala. Od 1891 roku Jan Stella Sawicki był radcą Wydziału Krajowego we Lwowie. Był autorem wielu prac naukowych z dziedziny medycyny. Swe wspomnienia z okresu powstania opisał w wielu pracach wydanych drukiem na przełomie XIX i XX wieku.

Roman Franciszek Seib ps. “Bies”. Urodził się dnia 21 marca 1924 r. w Jaśle.

Jego rodzicami byli Julian i Eugenia z d. Kuźniar. Wraz z rodziną mieszkał w domu przy ulicy P. Skargi, naprzeciw kościoła farnego. Ukończył Szkołę Powszechną im. S. Staszica w Jaśle. Należał też do drużyny harcerskiej działającej przy tej szkole. Nigdzie nie pracował.

Został zaprzysiężony do AK w listopadzie 1943 r., w przeddzień planowanego zamachu na jasielskiego gestapowca Drzyzgę. Pomimo kilku prób zadanie to się nie powiodło.

Kiedy Gestapo aresztowało jego brata Eugeniusza i K. Pietruszkę przebywał poza Jasłem. Niemcy go cały czas szukali pod zarzutem udzielania pomocy Z. Sobocie w akcji “Pensjonat”.

Po powrocie do miasta udało mu się wymknąć w stroju kolejarskim i wyskoczyć z pociągu. Ukrywał się w rejonie Krosna. Wiosną 1944 r. przeniósł się z rejonu Jasła. W okresie walk planu “Burza” walczył w lasach Glinika Niemieckiego. Jesienią 1944 r. mieszkał na terenie Trzcinicy.

W połowie października 1944 r. gestapowcy jasielscy, którzy przenieśli się po ewakuacji Jasła do Gorlic,  rozpoznali “Biesa” w restauracji w Skołyszynie. Był bez broni , inaczej nie dalby się aresztować. Podczas przesłuchań w gorlickiej katowni gestapo „Szklarczykówce” został skatowany, a później przewieziony do więzienia w Nowym Sączu, następnie do więzienia przy ul. Montelupich w Krakowie. W połowie listopada 1944 r. wywieziono go do obozu koncentracyjnego w Gross-Rosen. Zginął tam prawdopodobnie w lutym 1945 r. Był ostatnią ofiarą akcji uwolnienia  więźniów
w Jaśle .

Rada Miejska Jasła uchwałą Nr XXXI/238/2004 z dnia 13 grudnia 2004r. nadała Romanowi Seibowi tytuł Honorowy Obywatel Miasta Jasła.

Składkowski – Sławoj Felicjan (1885-1962), urodził się 9 czerwca 1885 roku w Gąbinie. Ukończył gimnazjum filologiczne w Kielcach. Podjął studia na Uniwersytecie w Warszawie. Za udział w manifestacji jako członek związanej z PPS organizacji Spójnia został relegowany z uczelni. Przeniósł się do Krakowa i ukończył Wydział Medyczny na UJ. W latach 1912-14 pracował jako asystent na Klinice Chirurgicznej UJ. Po wybuchu pierwszej wojny światowej wstąpił do oddziałów strzeleckich J.Piłsudskiego. Przeszedł z nimi cały szlak bojowy, początkowo w stopniu porucznika, a 10 maja 1916 roku awansowany do stopnia kapitana.

W okresie tzw. kryzysu przysięgowego internowany został w Beniaminowie. W czasie internowania zetknął się z J.Piłsudskim. Zwolniony z internowania pracował jako lekarz w kopalni. Po zakończeniu wojny uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Zagłębiu Dąbrowskim i pełnił funkcję dowódcy Okręgu Wojskowego Będzin. Od 18 lutego 1918 roku został powołany na stanowisko Szefa Sanitarnego 2 dyw. Legionów i awansowany do stopnia majora. 7 maja 1919 otrzymał nominację na stopień podpułkownika, a rok później pułkownika. Został przeniesiony do Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. Przeszedł szkolenie dla dowódców piechoty w Rembertowie i został wysłany do Francji na staż. Został ze stażu odwołany w trybie pilnym i powierzono mu funkcję Szefa Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych i jednocześnie awansowano do stopnia generała brygady. W 1926 roku opowiedział się po stronie J.Piłsudskiego organizując obronę ministerstwa przed wojskami, które pozostały wierne prezydentowi. Mianowany został Komisarzem Warszawy i jego zadaniem było utrzymanie porządku w stolicy. 2 paździenika J.Piłsudski powierzył Składkowskiemu tekę ministra Spraw Wewnętrznych. Jednocześnie został Naczelnym Nadzwyczajnym Komisarzem do Walki z Epidemiami. Na tych stanowiskach okazał się znakomitym organizatorem; wytykano mu jednak biurokratyzm. W wyborach 1928 roku wykorzystał fundusze z kasy państwowej w celu poparcia BBWR. Przez krótki czas na życzenie Piłsudskiego objął tekę wiceministra spraw wojskowych. Gdy Piłsudski stanął wobec zdecydowanej opozycji w Sejmie, ponownie powołał Składkowskiego na stanowisko ministra Spraw Wewnętrznych i przy jego pomocy rozprawił się z opozycją. Składkowski osobiście podpisywał nakazy aresztowania posłów rozwiązanego parlamentu i osadzenia ich w twierdzy Brześć. W 1932 roku ponownie rezygnuje z funkcji ministra Spraw Wewnętrznych i obejmuje funkcję wiceministra Spraw Wojskowych. Po śmierci Piłsudskiego Składkowski opowiedział się po stronie E.Rydza-Śmigłego w jego konflikcie z prezydentem. Wobec kompromisu pomiędzy zwaśnionymi stronami utworzono rząd na czele z Felicjanem Sławoj-Składkowskim. Składkowski będąc premierem objął jednocześnie tekę ministra Spraw Wewnętrznych. W swojej działalności poświęcił się usprawnianiu administracji państwowej. Jego kontrole przeprowadzane w instytucjach na terenie całego kraju przeszły do legendy. Podobnie jak sprawa poprawy warunków sanitarnych związana z budową w gospodarstwach chłopskich ubikacji tzw. sławojek. Na Składkowskim spoczywa odpowiedzialność za pacyfikację strajków w 1937 roku. Po wybuchu wojny 7 września wraz z rządem opuścił Warszawę i poprzez Łuck i Kossowo udał się do Rumunii. Internowany 30 września wraz z całym rządem podał się do dymisji. Generał W.Sikorski nie zgodził się na powołanie Składkowskiego w szeregi odradzającego się na Zachodzie Wojska Polskiego. Wojnę, po ucieczce z internowania, spędził w Bejrucie w ośrodku dla wyższych oficerów pozostających bez przydziału. Po 1947 roku zamieszkał na stałe w Wielkiej Brytanii. Zmarł 31 sierpnia 1962 roku. W 1990 roku jego prochy sprowadzono do Polski i złożono na Powązkach.

W Księdze protokołów Rady Miejskiej w Jaśle zachował się następujący zapis: Dnia 31.01.1939 roku Rada Miejska w Jaśle zebrana na uroczystym posiedzeniu uchwala jednogłośnie odnieść się z prośbą do Pana Generała Felicjana Sławoj-Składkowskiego, aby przyjąć raczył nadane mu obywatelstwo honorowe miasta Jasła w dowód głębokiego uznania za działalność na stanowisku Szefa Rządu i pomyślnych działań nad zapewnieniem Polsce wewnętrznej spoistości, ładu i porządku, które decydują o sile państwa”.

Zbigniew Skrudlik to czołowy florecista świata lat sześćdziesiątych, dwukrotny medalista olimpijski wywodzący się z Jasła. Absolwent Warszawskiej Akademii Wychowania Fizycznego, wychowanek trenera Kazimierza Laskowskiego, szpadzista, ale przede wszystkim leworęczny florecista- „drużynowiec”. Przez 10 lat był w czołówce szermierzy świata. Dwukrotny mistrz Polski we florecie (1961, 1963) i trzykrotny wicemistrz: we florecie (1958,1968) i szpadzie (1962). Drużynowy mistrz kraju w szpadzie (1956) i sześciokrotny wicemistrz Polski: we florecie (1957, 1964, 1968) i szpadzie (1963, 1965, 1967). Medalista mistrzostw świata w drużynie florecistów: srebrny – w Gdańsku (1963) i Paryżu (1965) oraz brązowy – w Turynie (1961), Buenos Aires (1962), Moskwie (1966) i Montrealu (1967). W konkurencji indywidualnej zajął czwarte miejsce na Mistrzostwach Świata w Gdańsku w 1963 roku. Dwukrotny mistrz Uniwersiady w Porto Alegre (1963) we floretowej i szpadowej drużynie. Największymi trofeami florecisty były: srebrny medal olimpijski z Tokio w 1964 roku i brązowy z Meksyku w 1968 roku. Po zakończeniu kariery zawodniczej – trener kadry narodowej floretu mężczyzn (1968-1978). Reprezentacja Polski pod opieką jaślanina zdobyła dwa złote medale podczas mistrzostw olimpijskich w Monachium w 1972 roku. Mistrz Sportu, oznaczony m.in. wielokrotnie Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Rada Miejska Jasła jednogłośnie przyznała tytuł Honorowy Obywatelem Miasta Jasła Zbigniewowi Skrudlikowi za propagowanie sportu wśród dzieci i młodzieży oraz za wybitne osiągnięcia sportowe, które przyczyniły się do promocji Miasta Jasła w dziedzinie życia sportowego.

Smolka Franciszek (1810-1899), dr. Urodził się w 1810 r. w Kałuszu (Galicja), zmarł 4 XII 1899 we Lwowie, ojciec Stanisława, działacz polityczny w Galicji, reprezentant liberalnego mieszczaństwa polskiego, z wykształcenia prawnik. W latach trzydziestych brał udział w konspiracjach galicyjskich: członek Związku Przyjaciół Ludu, nadał mu charakter wyraźnie liberalny, następnie jeden z kierowników lwowskiej Dykasterii Węglarstwa Polskiego; po jej rozwiązaniu, wszedłszy do Stowarzyszenia Ludu Polskiego, początkowo kierował lwowskim Zborem Ziemskim, a od 1836 był jednym z kierowników Zboru Głównego. Przeciwnik powstania zbrojnego i rewolucji społecznej; wobec rosnących aresztowań oraz obawy przed opanowaniem organizacji przez elementy radykalne, 1837 rozwiązał wszystkie tajne związki w Galicji; 1841 aresztowany, 1845 skazany na śmierć; wkrótce ułaskawiony, odegrał znaczną rolę w rewolucji 1848 jako jeden z redaktorów adresu z żądaniami politycznymi do cesarza, prezes parlamentu wiedeńskiego i uczestnik zjazdu słow. w Pradze; po 1849 przez kilkanaście lat pozostawał we Lwowie pod nadzorem policji; od 1861 poseł na sejm galicyjski, od 1862 poseł do parlamentu w Wiedniu; założyciel (1868) i przywódca Towarzystwa Narodowo-Demokratycznego; propagator koncepcji przekształcenia Austrii w federację 5 krajów (w tym Galicji); 1879 wiceprezydent, 1881-93 prezydent Izby Poselskiej austr. Rady Państwa; napisał m.in. Ludy Austrii (1848), Ustawodawcze Zgromadzenie (1848), Mowy (1861).

Sobota Zenon ps. Korczak. Urodzony 20 września 1906 r. w Przysietnicy koło Brzozowa, syn Dominika i Marii z domu Sztybal. W 1926 r. ukończył gimnazjum w Brzozowie i po odbyciu służby wojskowej został skierowany do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii Lekkiej we Włodzimierzu Wołyńskim. Szkoły nie ukończył, gdyż ze względu na stan zdrowia został przeniesiony do rezerwy. Podjął pracę jako urzędnik w Starostwie Powiatowym w Krośnie. We wrześniu   1939 r. opuścił Krosno, udając się w okolice Lwowa. W listopadzie powrócił jednak przekraczając nielegalnie granicę i zamieszkał w Korczynie. Na początku 1940 r. Zenon Sobota rozpoczął organizowanie na terenie krośnieńskiego ruchu oporu. Pierwszą organizacją była współpracująca z „Unią” „Młoda Polska”.

W tym okresie miał miejsce kontakt Zenona Soboty z Stanisławem Pieńkowskimps. „Strzębosz”. Spotkanie to doprowadziło do wstąpienia Soboty w szeregi ZWZ. „Strzębosz” wystąpił z wnioskiem o awansowanie Soboty do stopnia podporucznika.

11 kwietnia 1941 r., Zenon Sobota został aresztowany przez gestapo jasielskie ale z braku dowodów winy po 24 godzinach został zwolniony. Po raz drugi był aresztowany w październiku 1941 r., tym razem udało mu się zbiec prowadzącemu go agentowi gestapo.

Od tej pory był poszukiwany. W tym czasie wraz z zorganizowaną przez siebie grupą był podporządkowany Tajnej Organizacji Wojskowej i pełnił funkcję komendanta Rejonu TOW Podkarpacie. Na przełomie lutego i marca 1943 r. TOW został scalony z AK i Zenon Sobota objął Dowództwo Kedywu przyjmując pseudonim „Korczak”. Jako szef Kedywu brał udział w akcjach na Komunalną Kasę Oszczędności w Gorlicach i Kasę Karpaten Öl w Krośnie, oraz w likwidacji konfidentów gestapo: Kmiecika w Jaśle i Armatówny w Krośnie. Podczas akcji na Kasę Karpaten Öl został rozpoznany. W maju 1943 r. Sobota został komendantem Rejonu Kedywu  Rzeszów. 26 czerwca 1943 r. brał udział w potyczce z żandarmerią niemiecką w okolicach Brzozowa. W potyczce tej zginął bliski współpracownik Soboty Franciszek Płonka i trzech innych żołnierzy Kedywu. Sobocie udało się zbiec z miejsca zdarzenia.  Najbardziej spektakularną akcją dowodzoną przez Zenona Sobotę było odbicie aresztowanych z więzienia w Jaśle w nocy z 5/6 sierpnia 1943 r.

Na przełomie 1943/44 roku Zenon Sobota prowadził kontrolę działalności Kedywuw inspektoratach Krosno i Mielec. W wyniku kontroli odwołano i zlikwidowano praktycznie całe dowództwo inspektoratu Mielec.

W marcu 1944 r. Sobota wszedł w skład sztabu Kedywu Okręgu Krakowskiego a 30 lipca 1944 r. objął obowiązki szefa Sztabu Podokręgu AK Rzeszów. Na stanowisku tym pozostał do dnia 12 grudnia 1944  r. kiedy to został aresztowany przez NKWD.

Podczas okupacji Zenon Sobota posługiwał się następującymi pseudonimami: „Tomasz”, „Poraj”, „Korczak”, „Świda”, „m4″.

Został zwolniony z więzienia NKWD z zadaniem nawiązania kontaktu z przebywającym na wolności Łukaszem Cieplińskim i innymi oficerami oraz przekonania ich do zawarcia umowy z władzami sowieckimi. Udało mu się jednak ukryć. W kwietniu 1945 r. Aleksander Zawadzki, który był pełnomocnikiem rządu na Śląsku, awansował Zenona Sobotę do stopnia majora i powierzył mu funkcję starosty będzińskiego. We wrześniu 1945 r. Sobota został powołany na stanowisko prezydenta Katowic. Zrezygnował z tego stanowiska i po wstąpieniu do Stronnictwa Ludowego w Poznańskiem prowadził tam intensywną działalność polityczną. W 1947 r. został mianowany starostą zielonogórskim. Niektórzy twierdzą, iż podjął wówczas pracę w organach bezpieczeństwa. Aresztowany w 1948 r. Zbiegł i utworzył organizację niepodległościową „Kraj”. Organizacja ta przeprowadziła wykolejenie pociągu „Błękitni”, akcje na sklepy, pocztę i kancelarię adwokacką. Sobota opracowywał memoriały  o sytuacji w kraju, które przesyłał do ambasady USA.
W 1951 r Urząd Bezpieczeństwa częściowo rozbił organizację „Kraj. Sam Sobota zginął 2 lipca 1952 r. w potyczce z UB w miejscowości Zwierzyniec koło Zamościa

Rada Miejska Jasła uchwałą z dnia 9 czerwca 2003 r., postanowiła, na wniosek Zarządu Koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i Komendy Hufca ZHP w Jaśle nadać ppr Zenonowi Sobocie ps. Korczak Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła za przeprowadzenie brawurowej akcji uwolnienia w nocy
z 5/6 sierpnia 1943 r. 180 więźniów jasielskiego więzienia.

Solarski Alfred. Ksiądz, urodzony 21 listopada 1918 r. w Ostrowie koło Przemyśla jako syn Józefa i Katarzyny. Naukę rozpoczął w rodzinnej miejscowości, uczęszczając do szkoły podstawowej. Po ukończeniu czwartej klasy przeniósł się do Przemyśla, gdzie uczęszczał do Szkoły Podstawowej im. Św. Jana Kantego. W latach 1930-1937 uczęszczał do gimnazjum w Przemyślu. Po złożeniu egzaminu dojrzałości podjął studia w Seminarium Duchownym w Przemyślu. Wybuch wojny spowodował przerwanie nauki. Ksiądz Alfred Solarski kontynuował ją  w tzw. „leśnym seminarium” w Brzozowie. Święcenia kapłańskie przyjął w dniu 5 marca 1943 r. w prowizorycznej kaplicy w willi Antolówka w Brzozowie z rąk ks. bpa  Franciszka Bardy. Następnie rozpoczął pracę w parafiach: Dynów ( 1943-1947 ), Nowotaniec ( 1947 ), Zarzecze koło Niska ( 1947-1948 ), Łowce ( 1948 ), Połomia ( 1948-1950 ).

W 1947 r. został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa i był przetrzymywany od 2 września do 7 listopada.

Ks. Solarski przybył do Jasła w marcu 1950 r. i początkowo pracował w kościele farnym. W 1957 r. przeniesiony został do Niegłowic najpierw jako substytut, a po erygowaniu parafii pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Świata jako proboszcz. Jego postawa i aktywna działalność duszpasterska zostały docenione przez przełożonych i w listopadzie 1973 r. powierzono mu funkcję dziekana jasielskiego. W latach 1978-1992 jako archiprezbiter koordynował pracę duszpasterską dwóch dekanatów jasielskich oraz dekanatu Brzostek  i Żmigród. Od 1967 r. był Referentem Duszpasterstwa Rodzin. W dniu 1 września  1975 r. bp. Ignacy Tokarczuk mianował ks. Alfreda Solarskiego kanonikiem generalnym Kapituły Kolegiackiej w Brzozowie.

W swej pracy duszpasterskiej najmocniej angażował się w duszpasterstwo rodzin. Organizował konferencje, poradnictwo dla małżeństw, kursy przedmałżeńskie. Stale współpracował z ośrodkiem adopcji i Domem Samotnej Matki w Soninie koło Łańcuta. Aktywnie włączył się w działalność edytorską,  kolportaż wydawnictw i prasy katolickiej. Był jednym z inicjatorów powstania nowych parafii w Brzyszczkach i Niegłowicach na osiedlu Rafineryjnym.

Na uznanie zasługują starania związane z budową cmentarza w Niegłowicach. Był wielkim sympatykiem „Solidarności”

W dniu 23 maja 1993 r. ks. prałat Alfred Solarski obchodził Złoty Jubileusz Kapłaństwa. Zmarł 1 marca 1994 r. i został pochowany na cmentarzu w Niegłowicach.

W uznaniu zasług Ks. Prałata Alfreda Solarskiego Rada Pedagogiczna Szkoły Podstawowej nr 6 oraz Zarząd Osiedla Jasło Niegłowice wraz z Radą Parafialną i Duszpasterstwem Rodzin zwróciła się do Rady Miasta Jasła  o nadanie mu tytułu „Honorowy Obywatel Miasta Jasła”. Rada Miasta Jasła w dniu 3 maja 2001 r. przychylając się pozytywnie zaopiniowała wniosek i uchwałą Nr XXXVII/379/2001 nadała Ks. Prałatowi Alfredowi Solarskiemu tytuł „Honorowego Obywatela Miasta Jasła” – pośmiertnie.

Spólnik Wojciech Kazimierz (1900-1998), legionista, urzędnik, działacz społeczny. Urodził się 13 IV 1900 r. w Dębowcu w rodzinie zajmującej się rolnictwem i ogrodnictwem. W latach 1906 – 1912 uczęszczał do czteroklasowej Szkoły Ludowej w Dębowcu z sześcioletnim planem nauczania. We wrześniu 1912 r. rozpoczął naukę w ośmioklasowym Gimnazjum Klasycznym w Jaśle. W listopadzie 1918 r., jako uczeń VII klasy gimnazjalnej, wstąpił jako ochotnik do służby wojskowej w organizowanym Wojsku Polskim. W latach 1918-1919 służył w 5 pułku piechoty Legionów Polskich i brał udział w obronie Lwowa. W 1919 r. dostał się do niewoli ukraińskiej i był więziony w obozie w Kosaczowie k. Kołomyi. Po powrocie z niewoli, jeszcze w 1919 r., podjął dalszą naukę w gimnazjum, ale już w marcu 1920 r. został powołany z klasy VIII do służby wojskowej i brał udział w wojnie polsko – bolszewickiej 1920-1921 r. w 1 pułku artylerii górskiej. Po zakończeniu działań wojennych został przeniesiony do rezerwy w listopadzie 1922 r. W 1923 r. uzyskał świadectwo dojrzałości w jasielskim gimnazjum. W latach 1923-1929 studiował na wydz. matematyczno-przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Później podjął pracę i od 1935 r. był sekretarzem Zarządu Gminy w Dębowcu po uzyskaniu dodatkowych kwalifikacji do pracy w samorządzie terytorialnym. W czasie II wojny światowej był członkiem AK placówki w Dębowcu. W maju 1945 r. został powołany do służby wojskowej w Warszawie na okres 3 miesięcy. Później otrzymał wezwanie do pracy w Wydziale Powiatowym w Jaśle i zamieszkał w nim na stałe wraz z rodziną. W latach 1945 – 1952 pracował na stanowisku inspektora samorządu terytorialnego organizując administrację samorządu gminnego w powiecie jasielskim i szkolenie pracowników. Po ujednoliceniu organów terenowych władzy państwowej (zniesieniu samorządu terytorialnego), objął stanowisko inspektora terenowych rad narodowych Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Jaśle. W latach 1958 – 1961 był zastępcą przewodniczącego Prezydium. Współdziałał w staraniach o budowę gmachu Liceum Ogólnokształcącego w Jaśle i o wydanie monografii powiatu jasielskiego. Później powrócił do pracy w Oddziale PKO w Jaśle (pracował tam w latach 1956 – 1958),  skąd został przeniesiony na stanowisko kierownika Oddziału PKO w Sanoku (1961 – 1968). W 1968 r. przeszedł na emeryturę. Wiele lat pracy poświęcił działalności społecznej. Po II wojnie światowej zorganizował w Jaśle Towarzystwo Przyjaciół Żołnierza, przemianowane następnie na Ligę Przyjaciół Żołnierza. Był pierwszym prezesem Zarządu tej organizacji mającej na celu otaczanie opieką zdemobilizowanych żołnierzy, a następnie szkolenie młodzieży w zakresie przysposobienia wojskowego. W 1947 r. zorganizował Polskie Towarzystwo Krajoznawcze – Oddział w Jaśle, a po powstaniu Polskiego Towarzystwa Turystyczno – Krajoznawczego pełnił funkcję prezesa Zarządu tego Oddziału w Jaśle w latach 1956 – 1958 i 1960 – 1962. Działał w Towarzystwie Miłośników Muzyki i Folkloru w Jaśle, był skarbnikiem Zarządu, zorganizował księgowość i opracował regulamin pracy Jasielskiej Orkiestry Symfonicznej. Ponadto działał w Stowarzyszeniu Miłośników Jasła i Regionu Jasielskiego. Był członkiem komisji rewizyjnej i uporządkował księgowość tego Stowarzyszenia. Pracował społecznie w Polskim Komitecie Pomocy Społecznej – Oddział w Jaśle, organizował i wygłaszał odczyty i pogadanki w Klubie Seniora przy PKPS w Jaśle. Przynależność organizacyjna: od 1947 r. w Stronnictwie Ludowym, następnie w Zjednoczonym Stronnictwie Ludowym i Polskim Stronnictwie Ludowe. W 1991 r. Minister Obrony Narodowej mianował porucznika Wojciecha Spólnika kapitanem i nadano mu Krzyż Obrońcy Ojczyzny za udział w wojnie 1918 – 21.

W 1993 roku Rada Miejska nadała Wojciechowi Spólnikowi tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Zmarł 25 lutego 1998 r. w Jaśle.
Był odznaczony: Złotą Odznaką “Zasłużony Działacz Turystyki (1974), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1980), Złotym Medalem “Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju” (1995), Odznaką Weterana Walk o Niepodległość (1995), Złotą Odznaką “Zasłużonego dla Towarzystwa Miłośników Lwowa (1996).

Sroczyński Leon, ksiądz (1829 – 1903), proboszcz jasielski. Po studiach teologicznych został wyświęcony na kapłana w 1853 r. W 1857 r. był wikariuszem przy kościele parafialnym w Jaśle. Trzy lata później otrzymał probostwo w Sieklówce. Od 1860 r. pełnił funkcję inspektora szkół ludowych w okręgu obejmującym powiaty; gorlicki, jasielski i krośnieński.

Jako radny miasta Jasła położył duże zasługi dla rozwoju szkół w tym regionie. W 1867 r. był członkiem delegacji, która udała się do namiestnika Galicji hrabiegio Agenora Gołuchowskiego, aby uzyskać jego poparcie dla sprawy utworzenia gimnazjum w Jaśle. Proboszczem jasielskim został w 1888 r. Wykazał dużo troski o stan parafii i zabezpieczenie kościoła. Zadbał też o odnowienie kaplicy cmentarnej. Już w 1867 r. otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła. Był nadto honorowym asesorem konsystorza przemyskiego, wizytatorem religii i dziekanem jasielskim. Ukoronowaniem jego starań była uroczystość, która odbyła się 18 kwietnia 1891 r. “Po nabożeństwie w kościele parafialnym z udziałem straży ogniowej i cechów, udano się na plac budowy (gmachu gimnazjalnego), gdzie po stosownym zagajeniu przez burmistrza p. A. Metzgera, przystąpił ks. dziekan Sroczyński do poświęcenia kamienia węgielnego i fundamentów budynku, po czym w krótkich słowach wyjaśnił znaczenie ceremonii i doniosłości samego aktu”.

Doczekał się też miana prezbitera jubilata i dekoracji złotym łańcuchem z krzyżem, nadanym mu przez cesarza Franciszka Józefa. Jego rodzina zakupiła u Łętowskich dwór w Gorajowicach. Ks. Leon Sroczyński zmarł 5 grudnia 1903 r. Pogrzeb tego zasłużonego księdza prowadził proboszcz z Jedlicza i dziekan jasielski ks. Edward Janicki przy licznej asystencji księży z całego Podkarpacia. Pochowano go w kaplicy cmentarnej, gdzie też zamieszczono jego epitafium.

Wśród wielu wybitnych osób, które związane są z naszym miastem na szczególną uwagę zasługuje osoba Hugona Steinhusa. Społeczność jasielska w pełni doceniła osiągnięcia tego wybitnego uczonego i humanisty przyznając mu w 1965 roku – w czasie obchodów 600-lecia Jasła (12-20.06.1965 r.), tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Rodzina Steinhausów aktywnie uczestniczyła w życiu społecznym i gospodarczym miasta, co możemy stwierdzić na podstawie badania dokumentów źródłowych związanych z historią samorządu jasielskiego. (w przygotowaniu jest książka dotycząca tej tematyki – wydawca Urząd Miasta). Stryj i ojciec wielokrotnie zasiadali w Radzie Miejskiej. Z inicjatywy stryja H.Steinhausa założono w Urzędzie Miejskim telefon. Rodzina Steinhausów zajmowała się inwestycjami na rynku nieruchomości. W Rynku prowadzili trafikę tytoniową oraz sklep kolonialny z alkoholami. Niewiele miast może się poszczycić takimi osobistościami, jakie związane są z Jasłem.

Hugo Dionizy Steinhaus urodził się 14 stycznia 1887 r. w Jaśle w rodzinie inteligenckiej. Jego stryj Ignacy był znanym działaczem politycznym, posłem do parlamentu austriackiego i członkiem Koła Polskiego. Ojciec, Bogusław, był właścicielem cegielni. Po czteroletniej szkole ludowej w 1897 r. zdał egzamin wstępny do gimnazjum w Jaśle. Dyrektorem szkoły był wtedy Klemens Sienkiewicz.

W wieku 12 lat młody Hugo zachorował na koklusz i w celach leczniczych został wysłany z ciotką- przez Kraków i Wrocław – do Kołobrzegu. Nauka w szkole nie sprawiała mu kłopotów, rodzinę zresztą stać było na bonę, osobę pomagającąw nauce.

Po pozytywnym ukończeniu gimnazjum niższego i wyższego w 1905r. Hugo Steinhaus ukończył -jako uczeń kl. VIII a – gimnazjum „z odznaczeniem”.

Choć rodzice chcieli by został inżynierem, to młodzieniec zaczął interesować się czystą matematyką, samodzielnie studiując książki: wybitnych ówczesnych matematyków. Studia rozpoczął na Uniwersytecie we Lwowie zapisując się na Wydział Filozoficzny by uczyć się dwóch przedmiotów: matematyki i filozofii

Po rocznym pobycie we Lwowie Steinhaus przeniósł się do Getyngi, gdzie matematykę wykładali wówczas znakomici uczeni: Hilbert, Klein, Minkowski, Landau
i Caratheodory. Tam w 1911 r. doktoryzował się i rozpoczął badania nad teorią szeregów trygonometrycznych, które później rozszerzył na teorię funkcji rzeczywistych, analizę funkcjonalną i szeregi ortogonalne.

Po wybuchu I wojny światowej przez krótki czas służył w Legionach, po czym we Lwowie otrzymał katedrę matematyki. W 1920 r. został profesorem i pracował tam do wybuchu II wojny światowej. Od 1924 r. współpracuje ściśle z jednym z największych talentów matematycznych tego wieku Stefanem Banachem. Wyniki wspólnych oraz indywidualnych, badań matematycznych ogłaszali w założonym w 1929 r. czasopiśmie matematycznym „Studia Mathematica”. Jego zainteresowania są szerokie, od teorii funkcji rzeczywistych, poprzez teorię gier, rachunek prawdopodobieństwa, do zastosowań matematyki w innych naukach (m.in. w biologii, medycynie).

Steinhaus był organizatorem oraz sędzią głównym Turnieju Tenisa Ziemnego organizowanego w Jaśle pod patronatem Starosty Jasielskiego Pana Zolla.

Początkowy okres II wojny światowej spędza we Lwowie, potem ukrywa się m.in. na Podkarpaciu, od listopada 1945 r. mieszka we Wrocławiu. Zostaje pierwszym dziekanem Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego, pierwszym sekretarzem generalnym nowo powstałego Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, bazującego głównie na uczonych przed wojną pracujących we Lwowie, którzy teraz znaleźli dla siebie miejsce we Wrocławiu. Tu, przy jego głównym udziale, powstają czasopisma matematyczne:

„Colloquium Mathematicum”, „Zastosowania Matematyki”, „Monografie Matematyczne”. Jest autorem około 100 prac, a słynny „Kalejdoskop matematyczny”, przetłumaczony na kilkadziesiąt języków, jest jedną z najlepszych książek popularyzujących matematykę.

Steinhaus wielokrotnie odwiedzał Jasło. W Muzeum Regionalnym zachowały się dokumenty sygnowane przez znakomitego matematyka. Znajduje się między innymi jego paszport  wydany we Lwowie w 1937 roku; jest wpis w Księdze Pamiątkowej Obchodów 600-lecia Jasła oraz rękopisy wystąpień profesora.

Hugo Steinhaus zmarł 25 lutego 1972 r. we Wrocławiu, mając 85 lat. W jego pogrzebie brała udział delegacja z Jasła.

Co pozostało po Steinhausie ?

Powszechnie uważa się, że był prekursorem działu matematyki zwanego teorią gier. W arytmetyce znany jest tzw. Problem Steinhausa, dotychczas częściowo tylko rozwiązany. Tą nazwą określa się zagadnienie: czy przyporządkowując liczbie naturalnej sumę n – tych potęg jej cyfr otrzymamy, po pewnej ilości kroków, cykl zamknięty. Dotychczas, tak wynika z dostępnej literatury, problem został rozwiązany całkowicie dla n:£ 8.

 Z nazwiskiem Steinhausa wiąże się także opublikowane w 1966 r.
w czasopiśmie „Wiadomości matematyczne” następujące zadanie: Czy w dowolnym trójkącie ostrokątnym leży zawsze taki punkt, że poprowadzone z niego prostopadłe do boków dzielą pole trójkąta na 3 równe części ? Pozytywna i matematycznie uzasadniona odpowiedź na to pytanie została podana dopiero kilkanaście lat temu.

Zdaniem H. Steinhausa zadania matematyczne, jak przysłowiowe pieniądze, leżą na ulicy. Potrafił on niemal w każdej sytuacji, każdym zdarzeniu, widzieć zagadnienie, czy po prostu zadanie matematyczne. Potwierdzeniem tego jest jego książka „100 zadań”.

Matematyk H. Steinhaus był także humanistą. Jest znany z licznych aforyzmów, a także tzw. hugenotków – oryginalnych nazw rzeczy dawno inaczej nazwanych, nieoczekiwanych interpretacji powszechnie używanych stów, powiedzeń. Zbiór tej literackiej twórczości pomieszczony jest w książce p.t. „Słownik racjonalny”.

Stöger – Zamojska Alicja, artysta malarz. Urodziła się w 1935 r. Córka Piotra Wańko i Marii z domu Stoeger. Przyjęła nazwisko panieńskie matki (wg pisowni austriackiej z dokumentów hipotecznych z 1916) jako pseudonim artystyczny. Ukończyła studia na Wydziale Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Edukację w dziedzinie malarstwa rozpoczęła pod kierunkiem znanej portrecistki Marii Kruszewskiej – Rotwand. Korzystała z konsultacji malarskich znanych artystów w kraju i w Stanach Zjednoczonych. Ma wiele związków z Jasłem. Jej dziadek był starostą w Jaśle. Znana też była oficyna wydawnicza Dionizego Stoegera, a także apteka we Frysztaku. Wuj matki ks. Sroczyński był w delegacji miejskiej do Wiednia, wspierając wysiłki ojców miasta, by utworzyć gimnazjum w Jaśle. Swoich krewnych z rodziny Wojaczyńskich i Bałtowskich ma jeszcze w Sieklówce.

Artystka ma za sobą wiele wystaw w kraju i za granicą: w Kanadzie i w Stanach Zjednoczonych. Wernisaże w wielu miastach Polski uczyniły jej nazwisko znanym w kręgu artystów. Tematyka jej obrazów: portrety rodzinne, pejzaże, konie, malarstwo sakralne, a ostatnio również kompozycje abstrakcyjne sprawiły, że malarstwo to stało się bardzo popularne. Do najciekawszych wystaw można zaliczyć “Różne wcielenia Mojsze Szwejlicha”i “Dzisiejszy Świat” prezentowane w INTERPRESS w Warszawie, “Słynni wykonawcy oper Moniuszki” w Kudowie Zdroju, “Najsłynniejsi muzycy polscy” na Festiwalu Wratislawia Cantans. Ostatnia wystawa w Ambasadzie Amerykańskiej pt. “FANTASMAGORIE” cieszyła się dużym powodzeniem i uznana została za oryginał. Prezentowana była w pierwszym programie Telewizji Polskiej. Ciekawa wystawa była prezentowana w Parlamencie “Portrety najaktywniejszych parlamentarzystek”. Cykl portretów sławnych muzyków i śpiewaków artystka przekazała w darze Jasielskiemu Domowi Kultury jako dowód uznania dla osiągnięć mieszkańców miasta w dziedzinie kultury. Jej obrazy i sceny baletowe zyskały Grand Prix w Wiedniu. Jednak największym wydarzeniem dla artystki było przyjęcie jej na prywatnej audiencji u Ojca Świętego Jana Pawła II w Watykanie gdzie osobiście wręczyła w darze Ojcu Świętemu wizerunek Matki Boskiej Kodeńskiej, który jak dotąd pozostaje w prywatnej kaplicy Ojca Świętego. W zamian otrzymała od Ojca Świętego różaniec z pereł.

Z okazji jubileuszu 125-lecia Gimnazjum i Liceum im. Króla St. Leszczyńskiego w Jaśle namalowała i ofiarowała szkole portret jej Patrona (wg Matejki). W Jaśle znajduje się również wizerunek św. Antoniego jej pędzla, który zdobił ołtarz polowy na Rynku w Jaśle podczas pierwszych uroczystości patronalnych Jasła w 1998 r. Rada Miejska Jasła uchwałą z dnia 8 czerwca 1993 r. nadała Alicji Stger – Zamojskiej Honorowe Obywatelstwo Miasta Jasła.

Alicja Stger – Zamojska zmarła w Warszawie 10.10.2004 roku.

Stremayer Karol von (1823-1904), polityk, wysoki urzędnik austriacki, członek Zgromadzenia Narodowego we Frankfurcie nad Menem w 1848 roku. W latach 1870-79 minister oświaty, a w latach 1879-80 minister sprawiedliwości i wyznań. Od 1891 roku był I. prezydentem Senatu Najwyższego Trybunału Sądowego. Pośrednio przyczynił się do reformy szkół ludowych w Galicji.

Świstak Władysław, mgr artysta muzyk. Urodził się 16 czerwca 1929 r. w Jaśle, w rodzinie kolejarskiej, jako syn Wojciecha i Marii z d. Gruszecka. Publiczną Szkołę Powszechną Nr 1 im. Romualda Traugutta w Jaśle ukończył w latach okupacji. Chroniąc się przed wywozem na roboty przymusowe do Niemiec podjął pracę jako robotnik w “Karpathen l A.G.” w Jaśle.

Po wojnie podjął naukę w Liceum Ogólnokształcącym im. Króla St. Leszczyńskiego w Jaśle. Należał do drużyny harcerskiej im. gen. Józefa Bema. Wraz z harcerzami uczestniczył w akcji odgruzowywania Jasła. Włączał się w życie kulturalne miasta. Występował jako aktor i dekorator w przedstawieniach teatralnych. Ich reżyserowaniem zajmował się franciszkanin o. Wit Nowakowski. Przejawiał również zainteresowania muzyczne. Jako uczeń liceum angażował się do pracy w różnych zespołach muzycznych. Interesowała go muzyka organowa. Grał na nabożeństwach w kaplicy OO. Franciszkanów i w innych jasielskich kościołach. Przez okres blisko 6 lat sprawował funkcję organisty w kaplicy gimnazjalnej. Zajmował się także malarstwem.

Po maturze w 1950 r. zaczął uczęszczać do Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej w Krakowie, a po jej ukończeniu kontynuował studia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej na Wydziale Kompozycji, Teorii i Dyrygentury w klasie prof. Artura Malawskiego. W czasie studiów prowadził orkiestrę studencką na Akademii Medycznej i chór w jednostce wojskowej. Ukończywszy studia (1958 r.) pracował w Państwowej Filharmonii w Krakowie. Prowadził chór chłopięcy. Był również nauczycielem muzyki w Państwowym Liceum Muzycznym i Państwowej Szkole Muzycznej. Pracował też w Wyższym Seminarium Duchownym OO. Franciszkanów, gdzie prowadził nauczanie śpiewu i chór kleryków. Przy krakowskim kościele prowadził również chór Cecyliański i chór żeński. Prowadził też chór mieszany Związku Nauczycielstwa Polskiego przy dzielnicy Kleparz, chór szkolny, a także zespół muzyki dawnej “All Antico”. W jubileuszowym roku, z okazji 600-lecia istnienia dzielnicy Kleparz, za pracę artystyczną otrzymał pamiątkowy dyplom uznania wraz z medalem jubileuszowym. W 1969 r. nadano mu Złotą Odznakę Miasta Krakowa.

W 1970 roku powrócił do Jasła. Objął stanowisko dyrektora nowo założonej Państwowej Szkoły Muzycznej I Stopnia. Prowadził chór i orkiestrę szkolną. Przygotowywał własne kompozycje dostosowując je do poziomu i możliwości odtwórczych tych zespołów. Na zlecenie Ministerstwa Kultury i Sztuki – Zarząd Szkół Artystycznych opracował projekt programu nauczania szkół muzycznych w zakresie prowadzenia zespołów chóralnych. Otrzymał nagrodę Ministra Oświaty i Wychowania III stopnia (czerwiec 1973) i II stopnia (październik 1973).

Podjął też funkcję dyrygenta chóru męskiego “Echo” ZZK. Przygotował i prowadził dwa koncerty jubileuszowe tego zespołu (1971 r. jubileusz 50-lecia i 1996 r. jubileusz 75-lecia). Przez kilka lat prowadził Jasielską Orkiestrę Symfoniczną, a później Młodzieżową Orkiestę Symfoniczną przy Jasielskim Domu Kultury.

Od 1976 roku pracował w jasielskiej parafii franciszkańskiej na stanowisku organisty. Założył tu chór “Antonianum”, młodzieżowy zespół wokalno-instrumentalny oraz scholę. Chór “Antonianum” uświetnia swymi występami uroczystości religijne Jasła. Posiada szeroki repertuar pieśni. Dużym osiągnięciem artystycznym tego zespołu było kilkakrotne wykonanie “Alleluja” z Oratorium “Mesjasz” G.F. Haendla z Jasielską Orkiestrą Symfoniczną. Chór corocznie śpiewa podczas uroczystości Bożego Ciała.

Władysław Świstak należy do bardzo wąskiego grona autentycznych twórców i propagatorów muzyki oraz kultury muzycznej Jasła. Jasielskie chóry niejednokrotnie prezentowały się poza granicami miasta. Śpiewały m. in. na mszach św. radiowych w kościele św. Krzyża w Warszawie oraz Częstochowie i Niepokalanowie. Brały udział w oprawie liturgicznej mszy św. koncelebrowanej pod przewodnictwem Ojca Świętego Jana Pawła II w Krośnie 10 czerwca 1997 r.

Za pracę dla Kościoła otrzymał odznaczenie papieskie “Pro Ecclesia et Pontifice”. Uroczyste nadanie medalu odbyło się 17 lutego 1980 r. w kościele OO. Franciszkanów w Jaśle. Dekoracji dokonał przewodniczący Komisji Liturgicznej Episkopatu Polski, sufragan przemyski ks. bp Stanisław Jakiel podczas koncelebrowanej mszy św. Biskup wygłosił też homilię, w której podkreślił zaangażowanie i zasługi Władysława Świstaka dla rozwoju muzyki kościelnej. Władysław Świstak był trzecią osobą w ówczesnej diecezji przemyskiej, która po wojnie otrzymała to odznaczenie. Posiada ponadto Złoty Krzyż Zasługi, odznakę “Zasłużonego Działacza Kultury” i inne odznaczenia i wyróżnienia.

W uznaniu dotychczasowej pracy w środowisku jasielskim Rada Miejska Jasła na uroczystej sesji w dniu 27 marca 1996 r. nadała mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Świstak Władysław zmarł w Jaśle 20 lutego 2003 roku.

Tokarczuk Ignacy, arcybiskup. Urodził się 1 lutego 1918 r. w Łubiankach koło Zbaraża jako syn Szymona i Marii Tokarczuków. Po złożeniu egzaminu maturalnego w Państwowym Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Zbarażu wstąpił do Seminarium Duchownego we Lwowie, jednocześnie podejmując studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.

21 kwietnia 1942 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk sufragana lwowskiego ks. bpa Eugeniusza Baziaka, późniejszego metropolity lwowskiego. Pierwszą pracę duszpasterską podjął w parafii Złotniki, otrzymując funkcję wikariusza. Po zakończeniu działań wojennych zmuszony był opuścić rodzinne strony. Wyjechał do Katowic. Nowe środowisko śląskie i praca wśród robotników pogłębiły zainteresowania ks. Ignacego Tokarczuka problematyką społeczną.

W latach 1947-1951 odbył specjalistyczne studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w zakresie filozofii i nauk społecznych. 30 czerwca 1951 r. obronił pracę doktorską napisaną pod kierunkiem prof. Stanisława Adamczyka pt. “Zależność rozwoju indywidualno – społecznego człowieka od dóbr materialnych w nauce św. Tomasza z Akwinu” i uzyskał stopień doktora filozofii.

Po krótkim czasie porzucił pracę naukową i na 10 lat związał się z diecezją warmińską, by 1 lipca 1962 r. powrócić na KUL. Na Wydziale Teologicznym uznany został za specjalistę w dziedzinie teologii pastoralnej i homiletyki.

Bullą z 3 grudnia 1965 r. papież Paweł VI mianował ks. dr. Ignacego Tokarczuka, profesora KUL, biskupem przemyskim. Konsekracja biskupia i ingres miały miejsce 6 lutego 1966 r. Pełniąc funkcję ordynariusza przemyskiego był jednocześnie członkiem Rady Głównej Episkopatu, członkiem wielu Komisji: Duszpasterstwa Ogólnego, Budowy Kościołów, ds. Kobiet, ds. KUL, Komisji Wspólnej Episkopatu do rozmów z Rządem, przewodniczącym Komisji “Iustitia et Pax”, ds. Nauki Kościelnej, członkiem Rady Naukowej Episkopatu.

W czasach trudnych dla Kościoła jego nieugięta postawa, stałość postępowania, męstwo, budziły podziw i szacunek. Był symbolem i podporą dla ludzi z opozycji i twórców “Solidarności”. Zawsze odczytujący “znaki czasu”.

2 czerwca 1991 r. w czasie IV Pielgrzymki do Ojczyzny Ojciec Święty Jan Paweł II podniósł ordynariusza diecezji przemyskiej Ignacego Tokarczuka do godności arcybiskupa “ad personam”, a bullą z 25 marca 1992 r. “Totus Tuus Poloniae Populus” do godności arcybiskupa metropolity przemyskiego.

14 kwietnia 1993 r. arcybiskup Ignacy Tokarczuk przeszedł na emeryturę. W dalszym ciągu jest aktywny, angażuje się w pracę duszpasterską. Uczestniczy w konferencjach, wygłasza odczyty, homilie. Jest autorem książek: “Wytrwać i zwyciężyć”, “Moc i wytrwałość”, “W starciu z totalitaryzmem” oraz ponad stu kilkudziesięciu artykułów publicystyczno – naukowych z zakresu społeczno – pastoralnego. Uhonorowany doktoratem honoris causa Akademii Teologii Katolickiej. Uznany został za Honorowego Obywatela Miast: Przemyśla, Stalowa Wola, Rzeszów. Jest honorowym członkiem NSZZ “Solidarność”, posiada też tytuł Honorowy Małopolanin Roku.

Ks. abp Ignacy Tokarczuk wniósł wiele zasług w życie naszego miasta i regionu jasielskiego. W celu usprawnienia działalności duszpasterskiej powoływał nowe parafie. W Jaśle i regionie zostały powołane parafie: OO. Franciszkanów (1969), św. Stanisława (1971), Sióstr Wizytek (1975), Jasło – Osiedle Niegłowickie (1981), Jasło – Sobniów (1987), Jasło – Brzyszczki (1988) oraz w Czeluśnicy (1972), Dąbrówce (1975) i Gliniku Polskim (1976).

Arcybiskup Ignacy Tokarczuk przyczynił się też do budowy kościołów na terenie jasielskim. Były one wznoszone w Jaśle: na Osiedlu Niegłowickim, Sobniowie, Brzyszczkach oraz Dąbrówce, Czeluśnicy, Błażkowej, Wróblowej, Lublicy, Wrocance, Gliniku Nowym, Gliniku Polskim, Trzcinicy, Siepietnicy, Skołyszynie, Jabłonicy, Lipnicy Górnej, Lisowie, Łazach Dębowieckich. Są one trwałymi śladami śmiałych i odważnych poczynań Ks. Arcybiskupa w trosce o dobro Kościoła i Ojczyzny.

Konsekrował kościoły, m.in. 25 września 1966 r. kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa i Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny – SS. Wizytek, 11 maja 1980 r. kościół św. Antoniego – OO. Franciszkanów, 11 listopada 1979 r. kościół św. Judy Tadeusza w Dąbrówce – Gamracie.

Przewodniczył uroczystościom odpustowym i licznym uroczystościom kościelnym, m.in. 7 grudnia 1969 r. dokonał poświęcenia dzwonów w kościele OO. Franciszkanów, 26 września 1976 r. poświęcił organy w kościele św. Stanisława, 27 września 1981 r. przewodniczył uroczystościom jubileuszowym z okazji 750-lecia śmierci św. Antoniego z Padwy i poświęcił sztandar NSZZ “Solidarność” Węzła PKP w Jaśle, 25 maja 1986 r. poświęcił dom parafialny przy parafii św. Stanisława. Uczestniczył w uroczystościach nawiedzenia symboli Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej w 1970 w Jaśle. Poparł wniosek o nadanie jaślaninowi prof. Władysławowi Świstakowi odznaczenia papieskiego “Pro Ecclesia et Pontifice”.

Jest zawsze symbolem oporu i walki wobec zła. W trudnych komunistycznych czasach budził nadzieję by naród nie załamał się i nie przegrał.

Rada Miejska Jasła uchwałą Nr LV/539/98 z dnia 28 maja 1998 r. nadała ks. abp. Ignacemu Tokarczukowi tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Ks. Prałat Kazimierz Trygar urodził się 2 września 1928 r. w Iwoniczu jako syn Andrzeja i Zofii z domu Zygmunt. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Iwoniczu. Podczas wojny podjął naukę w tajnym nauczaniu w zakresie gimnazjum. Małą maturę zdał w 1944 r. przed Tajną komisją Egzaminacyjną.

Egzamin dojrzałości złożył w 1946 r. jako ekstern w Państwowym Liceum Ogólnokształcącym im. Królowej Zofii w Sanoku. Po zdaniu matury podjął studia na Wydziale Filozoficzno-Teologicznym w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu. Święcenia kapłańskie przyjął w roku 1951 z rąk     ks. bp Franciszka Bardy. Wśród studentów ksiądz Kazimierz Trygar wyróżniał się pilnością dlatego proponowano mu kontynuowanie studiów w Rzymie.

Wybrał jednak pracę duszpasterską i jako wikariusz został skierowany do parafii  Humniska koło Brzozowa. W 1953 r został przeniesiony do parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku, a w 1957 r. do parafii Jarosław-Fara.

Do Jasła ks. Kazimierz Trygar przybył w 1960 r. i podjął pracę jako katecheta młodzieży szkół średnich. Funkcję tę pełnił do 1974 r. Równocześnie od 1971 r. sprawował funkcję wikariusza w nowoutworzonej parafii przy kościele św. Stanisława.

Od sierpnia 1974 r. został mianowany proboszczem parafii Jasło-Fara i był ojcem duchowym Sióstr Wizytek w Jaśle. Sprawował funkcję dziekana Jasielskiego. Za zasługi dla kościoła otrzymał prawo noszenia Rokiety i Mantoletu oraz z dniem 12 lutego 1998 r. został odznaczony godnością Kapelana Honorowego Jego Świątobliwości Jana Pawła II. W 2002 r. Złożył rezygnację z funkcji proboszcza i przeszedł na zasłużoną emeryturę. Pozostał nadal w parafii i oprócz posługi kapłańskiej prowadzi kancelarię parafialną.

Przez lata swej pracy, jako katecheta Liceum Ogólnokształcącego w Jaśle im. Króla Stanisława Leszczyńskiego, wychowywał wiele pokoleń młodzieży w duchu patriotycznym i religijnym. Jako proboszcz umiał nawiązać kontakt z mieszkańcami parafii. Bronił praw Kościoła.

W 2001 r. ks. Prałat Kazimierz Trygar obchodził Złoty Jubileusz Kapłaństwa, w uznaniu jego zasług dla miasta Jasła Stowarzyszenie Współpracowników Salezjańskich w Jaśle, Stowarzyszenie Rodzin Katolickich Diecezji Rzeszowskiej – Koło w Jaśle, Katolickie stowarzyszenie Młodzieży działające przy Parafii Farnej
w Jaśle, Koło Misyjne, Zespół charytatywny „Caritas”, i Rada Parafialna Parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Jaśle zwróciła się do Rady Miasta Jasła o nadanie ks. Prałatowi Kazimierzowi Trygarowi tytułu Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Na posiedzeniu w dniu 28 grudnia 2001 r. Rada Miasta Jasła podjęła Uchwałę
Nr XLVII/465/2001 i nadała ks. Prałatowi Kazimierzowi Trygarowi tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Weigel Ferdynand (1826-1901), dr, polski działacz polityczny i społeczny ,dc. UJ, 1869 poseł na Sejm i do parlamentu Wiedeńskiego, 1881-1883 prezydent m. Krakowa.

Pochodził z mieszczańskiej rodziny krakowskiej. Po studiach prawniczych odbytych we Lwowie otworzył w Krakowie kancelarię adwokacką. Do Rady Miejskiej wszedł już w pierwszych wyborach w 1866 r. i pozostał w niej do śmierci. W 1873 r. objął funkcję wiceprezydenta m. Krakowa. Zajmował się głównie sprawami gospodarczymi miasta, do czego przygotowywał się pełniąc ważne funkcje w krakowskiej Izbie Handlowo-Przemysłowej. 17 lutego 1881 r. został wybrany prezydentem m. Krakowa. Kontynuował realizację programu unowocześnienia Krakowa. Należało do nich zaprowadzenie tramwaju konnego, uruchomienie miejskiego biura statystycznego. Kontynuowano prace nad uporządkowaniem miasta, założeniem wodociągów, uregulowaniem Wisły. Ważnym wydarzeniem w życiu kulturalnym Krakowa stały się obchody dwustulecia odsieczy wiedeńskiej. Po trzech latach prezydentury zrzekł się swego urzędu 17 listopada 1884 r. Zmarł we Lwowie, gdzie przebywał jako poseł na Sejm. Pogrzeb odbył się w Krakowie.

Mieczysław Wieliczko-wybitny historyk, jaślanin, znawca dziejów Jasielszczyzny, szczególnie z okresu II Wojny Światowej, wieloletni pedagog jasielskich szkół, autor wielu prac historycznych, prof. Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, członek Rady Muzeum Państwowego na Majdanku.

Prof. dr hab. Mieczysław Wieliczko urodził się 19 marca 1935 r. w Jaśle. W swoim rodzinnym mieście ukończył szkołę podstawową oraz Liceum Ogólnokształcące im. króla Stanisława Leszczyńskiego. Ukończył studia historyczne na Uniwersytecie im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W roku 1974 obronił na Uniwersytecie UMCS pracę doktorską na temat „Jasielskie w latach II Wojny Światowej”. W latach 1956-1974 pracował jako nauczyciel historii w Jaśle. W roku 1974 został adiunktem w Zakładzie Historii Najnowszej Instytutu Historii UMCS w Lublinie. Tam przeszedł kolejne szczeble kariery naukowej, aż do tytułu profesora.

Za swą aktywność naukową otrzymał indywidualne nagrody Ministra Oświaty (1973 r.), Ministra Nauki i Techniki (1976) oraz dwukrotnie nagrody zespołowe. Sześciokrotnie wyróżniony został nagrodą Rektora UMCS.

Z rodzinnym Jasłem był bardzo mocno związany. Czego wyrazem była szeroko zakrojona działalność w badaniach nad historią Jasła i jego regionu, publikując szereg pozycji o wartości nie tylko naukowej. Należą do nich: „ Jasło 600-lecie i Jubileusz Miasta” (1965 r.), „Jasło i okolice” (1968 r.), „Rafineria Nafty w Jaśle” ( 1974 r.), „Informator o miejscach walki i męczeństwa ludności w powiecie jasielskim w okresie drugiej wojny światowej” (1975 r.), „Świety Antoni Jasielski” (2001 r.), „Polski przemysł naftowy pod niemiecką okupacją w latach 1939-1945” (2001 r.), „Jasło 1944-1945 Dokumenty zagłady i powrotu do życia” (2004 r.).

Od 1965 r. Profesor był czynnym członkiem grupy założycielskiej Stowarzyszenia Miłośników Jasła i Regionu Jasielskiego, w którym działał przez wiele lat.

Za zasługi w dziedzinie oświaty, nauki i kultury w których dał dowód przywiązania i zaangażowania w sprawy Jasła, Rada Miejska Jasła nadała mu w dniu 14 lutego 2005 r. tytuł „Zasłużony dla Miasta Jasła.”

Prof. Mieczysław Wieliczko zmarł 20 sierpnia 2009 r. w Jaśle.

Na posiedzeniu w dniu 26 października 2009 r. Rada Miasta Jasła podjęła Uchwałę
Nr LII/448/2009 i nadała prof. Mieczysławowi Wieliczko tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Wolny Maria, urodziła się 26 marca 1914 r. w Mohylowie n/Dnieprem. Nazwisko rodowe – Kazanowicz. Jest córką Marii z Koców Kazanowiczowej, żony artysty malarza Ignacego Pinkasa (1888-1935). Od 1920 r. mieszka w Krakowie. Przed II wojną światową studiowała geografię i geologię. Działała w ZHP. W czasie okupacji prowadziła tajną działalność w ramach tzw. “Służby Pomocniczej”. Należała też do Ludowego Związku Kobiet. LZK działał w ramach Stronnictwa Ludowego “Roch”. Prowadził działalność oświatową i gospodarczą. Był w dyspozycji Batalionów Chłopskich jako tzw. “Zielony Krzyż”. Po wojnie należała do Polskiego Stronnictwa Ludowego Sekcji Kobiet. Podjęła pracę w zawodzie nauczycielskim. W 1949 r. uzyskała tytuł mgr. geografii. Od 1957 r. należy do drużyny instruktorek harcerskich “Kuźnia”.  Ostatnim jej miejscem pracy był Zespół Szkół Zawodowych w Krakowie przy ul. Pobrzeże 10. Pracowała tu jako bibliotekarka. Za pracę zawodową i społeczną została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Miasta Wrocławia, Złotą Odznaką Miłośników Wrocławia.

W czasie II wojny światowej i latach powojennych opiekowała się spuścizną artystyczną po ojczymie – artyście malarzu Ignacym Pinkasie. 14 marca 1996 r. przekazała w formie daru Muzeum Regionalnemu w Jaśle całą spuściznę artystyczną po Ignacym Pinkasie, tj. ok. 200 obrazów i szkiców olejnych, 2 teki litografii (Wilno i Kraków), ponad 500 rysunków oraz archiwalia (dokumenty i fotografie) dotyczące życia i działalności artysty. W latach następnych przekazywała dla jasielskiego muzeum dalsze obrazy Pinkasa, które zakupywała w antykwariatach. Dzięki temu Muzeum Regionalne w Jaśle posiada największą w Polsce kolekcję prac I. Pinkasa.

Rada Miejska Jasła na sesji w dniu 17 kwietnia 1997 r. nadała Marii Wolny tytuł “Honorowego Obywatela Miasta Jasła”. Wnioskodawcą było Muzeum Regionalne w Jaśle. Wręczenie okolicznościowego medalu i dyplomu nastąpiło w jasielskim muzeum 19 kwietnia 1997 r. podczas otwarcia wystawy pt. “Malarstwo Ignacego Pinkasa z daru Marii Wolny”. Równocześnie wicewojewoda krośnieński odznaczył Marię Wolny odznaką “Zasłużony Działacz Kultury”. Otrzymała też specjalny adres od wojewody krośnieńskiego, a Stowarzyszenie Miłośników Jasła i Regionu Jasielskiego nadało jej tytuł “Członka Honorowego Stowarzyszenia”.

Maria Wolny zmarła w Krakowie 22.01.2003 roku.

Woytowicz Stefania, artystka śpiewaczka (1922 – 2005). Urodziła się 8 października 1922 roku w Oryninie na Podolu. Studia wokalne ukończyła w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie pod kierunkiem Stanisławy Zawadzkiej, specjalizując się w muzyce oratoryjno – kantatowej, symfoniczno – wokalnej i kameralnej. Zdobyła wiele nagród na międzynarodowych konkursach – w 1954 roku I. nagroda na Międzynarodowym Konkursie Wokalnym w Pradze. Od tego czasu rozpoczęła się jej wielka kariera artystyczna, przynosząca sukcesy i sławę na całym świecie. Śpiewała we wszystkich krajach Europy, a także wielokrotnie w USA, Kanadzie, Australii, Nowej Zelandii i na Dalekim Wschodzie (Japonia, Hong-Kong, Singapur, Indie, Chiny). Uczestniczyła we wszystkich ważniejszych festiwalach muzycznych świata. Współpracowała ze znakomitymi firmami płytowymi, m.in. RCA-Victor, DGG, Philips, Supraphon. Miała jako partnerów najwybitniejszych dyrygentów współczesnych czasów i uznane sławy wokanle. Wycisnęła swe piętno na ogromnym obszarze obcej i polskiej literatury oratoryjnej. Była pierwszą wykonawczynią szeregu dzieł kompozytorów współczesnych, często jej dedykowanych. Otrzymała wiele nagród i zaszczytnych odznaczeń krajowych i zagranicznych, w tym Katolicką Nagrodę im. Brata Alberta za upowszechnianie muzyki religijnej na świecie. Artystka dostała m.in. odznaczenie za nagranie filmu telewizyjnego – opery Ryszarda Straussa “Daphne” – dla Telewizji w Monachium. Stefania Woytowicz w 1985 r. koncertowała dla papieża Jana Pawła II w Castel Gandolfo. W 1983 r. otrzymała nagrodę od Komitetu Kultury Niezależnej – “Solidarności”. Kilkakrotnie uhonorowana była “Złotą Płytą”. Polskie Nagrania uhonorowały ją “Złotą Płytą” za interpretację III Symfonii Henryka Mikołaja Góreckiego (1997), a Fundacja im. Karola Szymanowskiego 6 stycznia 1998 r. przyznała jej nagrodę “za znakomite artystyczne kreacje III Symfonii” (Pieśń Nocy, Stabat Mater, Litanii do Maryi Panny). W latach 1977 – 1992 była prezesem Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego.

Stefania Woytowicz od 1992 roku patronowała “Spotkaniom z Polską Muzyką Kameralną”, które corocznie odbywają się w rocznicę nadania praw miejskich Jasłu. Wraz z mężem prof. dr. med. Stanisławem Z. Rudnickim wspierała działalność patriotyczno – społeczną Koła Terenowego Stowarzyszenia “Wspólnota Polska” w Jaśle. Jej patronat oraz obecność na imprezach organizowanych przez Koło i JDK w sposób znaczący wpływał na ich rangę i znaczenie w mieście i regionie.

Artystka przez całe życie zabiegała o należyte miejsce kultury polskiej w kulturze świata.

Stefania Woytowicz otrzymała honorowe obywatelstwo miasta Jasła uchwałą Rady Miejskiej z dnia 29 kwietnia 1999 r.

Zmarła w Warszawie 31.08.2005 roku. W mszy żałobnej, która odbyła się w Bazylice Św. Krzyża w Warszawie wzięła udział delegacja władz miasta z burmistrzem Andrzejem Czerneckim na czele.

Zając Stanisław, mgr prawa, adwokat, poseł I, III, V i VI kadencji Sejmu, senator VII kadencji Senatu, Wicemarszałek Sejmu RP III kadencji. Urodził się l maja 1949 r. w Święcanach, gmina Skołyszyn, jako syn Józefa i Zofii, z domu Kędzior.

W 1956 roku rozpoczął naukę w Szkole Podstawowej w Święcanach, a po jej ukończeniu w 1963 r. zaczął uczęszczać do Liceum Ogólnokształcącego w Bieczu, gdzie złożył egzamin maturalny w 1967 r. W tym samym roku rozpoczął studia stacjonarne na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, które ukończył w 1971 r. uzyskując tytuł magistra prawa.

Po ukończeniu studiów rozpoczął jednocześnie etatową aplikację sędziowską w Sądzie Wojewódzkim w Rzeszowie i pracował jako aplikant sądowy w Sądzie Powiatowym w Jaśle. Aplikację sędziowską zakończył zdaniem egzaminu sędziowskiego, a uzyskawszy pierwszą lokatę wśród wszystkich aplikantów miał możliwość wyboru miejsca pracy w dowolnym sądzie ówczesnego województwa rzeszowskiego. Jako miejsce dalszej pracy wybrał Sąd Powiatowy w Jaśle, gdzie w listopadzie 1973 r. zaczął pracować jako asesor. Pełniąc obowiązki sędziego pracował we wszystkich wydziałach Sądu Powiatowego w Jaśle. W sierpniu 1975 r. otrzymał nominację sędziowską.

W styczniu 1977 r. rozpoczął aplikację adwokacką w Okręgowej Radzie Adwokackiej w Rzeszowie, którą ukończył zdaniem egzaminu adwokackiego. Aplikację odbywał w Krośnie i tu też rozpoczął praktykę adwokacką. W 1984 r. przeniósł się do Jasła. Od 1993 r. pracował jako adwokat w prywatnej kancelarii adwokackiej.

W czasie pracy w charakterze adwokata był związany z środowiskiem opozycyjnym zarówno w mieście, jak i na wsi oraz z NSZZ “Solidarność”. Wielokrotnie występował jako obrońca i pełnomocnik w procesach politycznych, w tym również w okresie stanu wojennego, między innymi przed Sądem Wojewódzkim w Krośnie w procesie pracowników FA “Polmo” w Krośnie, “Stomil” w Sanoku oraz jako jedyny obrońca we wszystkich procesach opozycji z terenu jasielskiego (sprawy Antoniego Pikula, Jerzego Polaka, Wiesława Tomasika, Kazimierza Poniatowskiego, Genowefy Pietrasz, Barbary Kleban i innych). Niezależnie od tego był doradcą NSZZ “Solidarność” w Jaśle oraz wielu księży, występując między innymi w głośnym procesie o zwrot kościoła w Polanach. Wspomnianą pomoc świadczył bezpłatnie. Nie należał do żadnej partii ani stronnictwa politycznego.

W pierwszych wolnych demokratycznych wyborach parlamentarnych przeprowadzonych 27 października 1991 r., został wybrany posłem Sejmu I kadencji w okręgu wyborczym krośnieńsko – przemyskim z listy Wyborczej Akcji Katolickiej. Został członkiem Klubu Poselskiego Zjednoczenia Chrześcijańsko – Narodowego i w czasie I kadencji pracował w stałych komisjach: Sprawiedliwości, jako jej wiceprzewodniczący (współautor wielu ustaw, sprawozdawca Komisji Sprawiedliwości i Ustawodawczej, ustaw z zakresu zmian przepisów prawa karnego, materialnego i procesowego); Polityki Przestrzennej, Budownictwa i Mieszkaniowej. Pracował również w komisjach nadzwyczajnych: Do Zbadania Skutków Stanu Wojennego; Do Badania Wykonania przez Ministra Spraw Wewnętrznych Uchwały Sejmu z dnia 28 maja 1992 r. (tzw. Komisja Lustracyjna); Do Zbadania i Przeciwdziałania Zjawiskom Niegospodarności, Nadużyć i Korupcji w Gospodarce jako wiceprzewodniczący Komisji. Został powołany przez Sejm na oskarżyciela przed Trybunałem Stanu w aferze alkoholowej, z której to funkcji zrezygnował wobec opieszałości i przewlekania postępowania w sprawie bulwersującej społeczeństwo aferze. Podejmował wiele inicjatyw społecznych na rzecz mieszkańców okręgu wyborczego, z którego był posłem.

Po rozwiązaniu Sejmu I kadencji przez ówczesnego Prezydenta RP Lecha Wałęsę w 1993 roku, ponownie ubiegał się o mandat poselski, kandydując do Sejmu z listy Katolickiego Komitetu Wyborczego “Ojczyzna” w okręgu wyborczym obejmującym województwo krośnieńskie.

W wyborach do Sejmu II kadencji wśród 102 kandydatów na posłów w województwie krośnieńskim uzyskał najwyższy wynik. Nie został jednak posłem ze względu na to, że Katolicki Komitet Wyborczy “Ojczyzna” nie przekroczył wymaganego ordynacją wyborczą progu 8 %.

Zajmował się wówczas działalnością społeczno – polityczną w ramach Podkarpackiego Forum Prawicy. Uczestniczył w organizowaniu wyborów samorządowych w 1994 r., w których ugrupowania prawicowe odniosły w regionie jasielskim znaczny sukces. Niezależnie od pracy zawodowej aktywnie uczestniczył w pracach samorządowych, a mianowicie w Komisji Statutowej i Budżetowej Rady Miejskiej Jasła oraz w działalności charytatywnej w regionie jasielskim.

W 1992 r. wstąpił do Zjednoczenia Chrześcijańsko – Narodowego. W 1993 r. na III Zjeździe ZChN został wybrany do Zarządu Głównego stronnictwa, zaś po IV Zjeździe ZChN został I wiceprezesem Stronnictwa oraz członkiem Komitetu Politycznego. W latach 2000 – 2002 był Prezesem Zarządu Głównego tej partii. Pełnił również funkcję prezesa zarządu Regionu Podkarpackiego ZChN.

Od chwili powstania Akcji Wyborczej “Solidarność” działał w jej strukturach. Podczas kampanii wyborczej do Parlamentu w 1997 r. pełni funkcję wiceprzewodniczącego Rady Regionalnej “Akcji Wyborczej Solidarność”. W wyborach parlamentarnych 21 września 1997 r. został wybrany posłem (uzyskując jeden z najlepszych wyników). Na pierwszym posiedzeniu nowo wybranego Sejmu RP III kadencji 20 października 1997 r. powierzono mu funkcję wicemarszałka Sejmu, którą pełnił przez całą kadencję. W tej roli potrafił doskonale wykorzystać swoją wiedzę i cechy charakteru – pracowitość, szacunek dla innych, talent mediacyjny. W 2000 r. występował na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Yorku, jako przedstawiciel polskiego parlamentu na sesji przewodniczących parlamentów świata.

Po zakończeniu III kadencji Sejmu RP w 2001 r., powrócił do pracy jako adwokat w Kancelarii Adwokackiej w Jaśle, a jednocześnie w 2002 r., wybrany został radnym Sejmiku Województwa Podkarpackiego, uzyskując najwyższą liczbę głosów w tych wyborach samorządowych w Polsce.

W 2005 r. został wybrany do Sejmu RP V kadencji z listy Prawa i Sprawiedliwości. Pełnił wówczas m. innymi funkcję zastępcy przewodniczącego Sejmowej Komisji Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, a także członka Sejmowej Komisji Łączności z Polakami za Granicą.

Po skróceniu kadencji Sejmu w roku 2007 ponownie kandydował z listy PiS, uzyskując mandat poselski. W Sejmie VI kadencji pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa oraz pracował w Komisji Kultury Fizycznej i Sportu. Był wiceprzewodniczącym polskiego parlamentu delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego Sejmu i Senatu RP i Seimasu Republiki Litewskiej, a także przewodniczącym Polsko – Peruwiańskiej Grupy Parlamentarnej, wiceprzewodniczącym Polsko – Australijskiej Grupy Parlamentarnej oraz członkiem Polsko – Chińskiej Grupy Parlamentarnej.

W 2008 r. wystartował w wyborach uzupełniających do Senatu RP. Wybory zostały rozpisane po wygaśnięciu mandatu senatora Andrzeja Tadeusza Mazurkiewicza, który zmarł w trakcie trwania kadencji Senatu RP. W czerwcu 2008 r. S. Zając wybrany został senatorem VII kadencji Senatu RP w okręgu krośnieńsko – przemyskim. Wybory do Senatu potwierdziły niekwestionowaną pozycję polityczną Stanisława Zająca, który odniósł zdecydowane zwycięstwo w rywalizacji o fotel senatora, otrzymując blisko 50% wszystkich głosów. Pełnił funkcję Przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej, był członkiem Komisji Spraw Emigracji i Łączności z Polakami za Granicą.

Stanisław Zając od 2006 r. był członkiem Prawa i Sprawiedliwości, wybrany w skład Komitetu Politycznego i Rady Politycznej tej partii. Od chwili wyboru na senatora pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Klubu Parlamentarnego PiS i jednocześnie funkcję przewodniczącego Klubu w Senacie RP.

Zginął 10 kwietnia 2010 r. w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem lecąc wspólnie z Lechem Kaczyńskim Prezydentem RP i elitą państwa polskiego na uroczystości 70. rocznicy Zbrodni Katyńskiej. Pogrzeb ŚP. Stanisława Zająca odbył się w dniu 25 kwietnia 2010 r. w Jaśle.

Stanisław Zając był szanowanym i uznanym politykiem, serdecznie przyjmowanym przez polonię w wielu krajach świata m.in. Australii, Brazylii, Peru, Stanach Zjednoczonych. Szczególnie bliskie stosunki łączą go z politykami słowackimi, co ma ogromne znaczenie dla rozwoju województwa podkarpackiego.

W uznaniu działalności publicznej otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jarosławia i Miasta Jasła, a pośmiertnie Honorowego Obywatela Gminy Dydnia.

Senat Uniwersytetu Rzeszowskiego, w uznaniu wyjątkowego udziału w tworzeniu Uniwersytetu i działań na rzecz umacniania rzeszowskiej Alma Mater, przyznał mu Medal Uniwersytetu Rzeszowskiego. W trakcie III kadencji Sejmu był autorem ustawy o utworzeniu Uniwersytetu Rzeszowskiego i swoim działaniem skutecznie doprowadził do jego utworzenia w 2001 roku.

Laureat wielu plebiscytów czytelników regionalnych gazet m. in. „Polityk Roku” w latach 1995, 1997 Tygodnika‚ „Nowe Podkarpacie”, Laur Nowin w latach 1998, 1999, 2000, 2006 Gazety Codziennej „Nowiny” oraz w 1998 roku otrzymał wyróżnienie „Józefy” Gazety „Super Nowości”. Odznaczony Krzyżem Wielkim Oficera Orderu „pro Merito Melitensi” Zakonu Maltańskiego, pośmiertnie Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Honorowym Krzyżem Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”, pośmiertnie odznaką honorową „Zasłużony dla Województwa Podkarpackiego”, złotym Medalem Za Zasługi Dla Pożarnictwa, odznaką „Przyjaciel Dziecka”, Złotą Odznaką PZMot, Złotą Odznaką Honorową Związku Inwalidów Wojennych RP i Odznaką Honorową Za Zasługi Dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, złotym i srebrnym Medalem „Za Zasługi Dla Obronności Kraju”. Honorowy Prezes Klubu Sportowego „Czarni 1910 Jasło”. Członek Polskiego Czerwonego Krzyża. Inicjator wielu akcji charytatywnych.

Stanisław Zając był autorem wielu ustaw, uchwał i interpelacji podejmujących ważne zagadnienia społeczne i gospodarcze.

Od wielu lat zabiegał o budowę zbiornika wodnego Kąty – Myscowa na rzece Wisłoce. Wspierał planowane przedsięwzięcia budowy zbiorników retencyjnych Rudawka Rymanowska na Wisłoku i Dukla na Jasionce. Działania te są częścią opracowywanego kompleksowego „Programu ochrony przeciwpowodziowej dorzecza Górnej Wisły”. Doradzał i wspierał realizację projektu budowy sieci kanalizacyjnej i wodociągowej dla 16 gmin Związku Gmin Dorzecza Wisłoki. Wspierał ważne dla regionu rozwiązania komunikacyjne a szczególnie doprowadzenie do szybkiej budowy autostrady A-4 i drogi szybkiego ruchu S-19 przebiegającej przez Rzeszów – Miejsce Piastowe – Barwinek, mającej połączyć Polskę z południem Europy. Pomaga w nadrobieniu wieloletnich zaniedbań w infrastrukturze drogowej, szczególnie na terenie powiatów jasielskiego, krośnieńskiego i brzozowskiego.

Ważnym polem jego aktywności poselskiej była ochrona zdrowia, szczególnie poprawa infrastruktury szpitali i wyposażenie w nowoczesny sprzęt. Pomagał w pozyskiwaniu wielomilionowych dotacji na termomodernizację szpitali w Jaśle i Krośnie. Wspierał szkoły wyższe z Jasła, Krosna, Sanoka, Przemyśla i Jarosławia pomagając w utworzeniu nowych kierunków nauczania.

Występował skutecznie o wsparcie finansowe na budowę archeologicznego skansenu karpacka Troja w Trzcinicy. Wspierał pozyskiwanie środków na remonty i renowację skarbów kultury sakralnej – kościołów w Haczowie, Wietrznie, Dukli, Iwoniczu Zdroju, Grabówce i zniszczonej w czasie katastrofy budowlanej cerkwi w Krempnej. Pomagał w remontach miejsc pamięci narodowej w Jaśle, Nowym Żmigrodzie i Kobylanach.

Opracował Wojciech Piękoś

Zawiła Zbigniew Ps Żbik, Rawa. Urodzony 21 listopada 1920 r. Syn Stanisława i Marii z domu Kaider. Pochodził  z rodziny kolejarskiej o mocnych tradycjach socjalistycznych. Rodzice byli członkami PPS, działaczami spółdzielczymi i członkami Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych w Nowym Sączu. Po zdaniu matury w 1938 r. Zawiła zapisał się na studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Studiów nie rozpoczął, gdyż został powołany do odbycia służby wojskowej. Służył w 1 Pułku Strzelców Podhalańskich. Ze swą macierzystą jednostką walczy w 1939 r. w kampanii wrześniowej. Jako absolwent kursu podchorążych rezerwy w stopniu plutonowego podchorążego pełnił funkcję zastępcy dowódcy plutonu. 16 września pod Sądową Wisznią zostaje ciężko ranny w ramię i trafia do sowieckiego szpitala wojskowego. W 1940 r. udaje mu się przedostać do Krakowa, gdzie kontynuuje leczenie. Po wyjściu ze szpitala powraca do Nowego Sącza i wstępuje do ZWZ. W swej działalności koncentrował się na walce z niemiecką propagandą redagując i rozprowadzając biuletyny radiowe. Zagrożony aresztowaniem, w 1942 r. przenosi się do Przemyśla. Powierzono mu funkcję zastępcy a następnie dowódcy ośrodka Kedywu Przemyśl i oficera dywersji Inspektoratu. Podlegały mu ośrodki w Przemyślu, Jarosławiu, Przeworsku i Łańcucie. W 1943 r. obejmuje funkcję dowódcy Kedywu w Przemyślu, a w 1944 r. i Komendanta obwodu AK Przemyśl. Brał udział  w kilkunastu akcjach zbrojnych i dywersyjnych. Między innymi w odbiciu więźniów  z jasielskiego więzienia w nocy z 5/6 sierpnia 1943 r. W czasie akcji Burza kierował działaniami obwodu AK Przemyśl. Starał się nawiązać kontakty z władzami wojskowymi ale zagrożony aresztowaniem udaje się do Lublina a następnie do Krakowa gdzie rozpoczyna studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. W Krakowie nawiązuje współpracę z WiN. Zostaje zastępcą kierownika Krakowskiego Okręgu WiN i kierownikiem propagandy. Między innymi redaguje i kolportuje gazetkę „Niepodległość”. W 1946 r. zrywa kontakty z krakowskim WiN  i przenosi się do Krapkowic w Opolskiem. Pracuje jako główny księgowy w Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska. Jego żona Joanna łączniczka przemyskiego AK, jest poszukiwana i ukrywa się przez wiele lat. Zbigniew Zawiła został aresztowany 4 maja 1948 r. I po brutalnym śledztwie skazany przez WSR w Krakowie na karę 7 lat więzienia.  Wyrok odsiedział co do godziny w więzieniach w Rawiczu i Sieradzu.

Po wyroku zamieszkał z rodziną w Cieplicach Śląskich Zdroju. W 1956 r. wystąpił o rewizję nadzwyczajną wyroku, ale mu odmówiono. Zmarł 14 lipca 1985 r.

W 1992 r. na wniosek Zarządu Głównego WiN we Wrocławiu Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego stwierdził niesłuszność wyroku Zbigniewa Zawiły.

Rada Miejska Jasła, uchwałą z dnia 9 czerwca 2003 r., postanowiła, na wniosek Zarządu Koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej w Jaśle, nadać plut. pchr Zbigniewowi Zawile ps. Żbik Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła za przeprowadzenie brawurowej akcji uwolnienia w nocy z 5/6 sierpnia 1943 r. 180 więźniów jasielskiego więzienia.

Zieliński Kazimierz (1906-1996), mgr filologii polskiej. Urodził się 24 lipca 1906 r. w Woli  Zabierzowskiej w woj. krakowskim jako syn Aleksandra i Józefy. Po ukończeniu studiów  polonistycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie pracował jako nauczyciel w  prywatnym gimnazjum w Pawlikowicach koło Wieliczki i w Łomży. W okresie okupacji  uczestniczył w tajnym nauczaniu w okolicach Ropczyc. Od lutego 1945 r. do 1972 r. był  nauczycielem Liceum Ogólnokształcącego w Jaśle, a po przejściu na emeryturę uczył do  roku 1983 w niepełnym wymiarze godzin. Przepracował w zawodzie nauczycielskim  ponad 40 lat.

Przez wiele lat był kierownikiem Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Jaśle. Popularyzował czytelnictwo książek i organizował sieć bibliotek w powiecie jasielskim. W tej dziedzinie uzyskał tytuł kustosza. Aktywnie uczestniczył w życiu kulturalnym miasta i powiatu, działał w Stowarzyszeniu Miłośników Jasła i Regionu Jasielskiego. Był współautorem monografii “Studia z dziejów Jasła i powiatu jasielskiego” oraz redaktorem “Księgi pamiątkowej 100-lecia Gimnazjum i Liceum w Jaśle”.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W dniu 8 czerwca 1993 r. Rada Miejska nadała mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Zmarł w 1996 r. i pochowany został na starym cmentarzu w Jaśle.

Ziemiałkowski Florian. Urodzony w 1817 r. Pochodził z ubogiej rodziny. Dzięki stypendium Józefa Alojzego Reitzenheima ukończył studia prawnicze i rozpoczął karierę naukową jako adiunkt na Uniwersytecie we Lwowie w 1838 r. W 1841 r. Został aresztowany przez policję austriacką za udział w tajnych stowarzyszeniach. Skazany został na karę śmierci ale ostatecznie wyrok zamieniono mu na cztery lata więzienia. Po opuszczeniu więzienia brał aktywny udział w życiu politycznym. W 1848 r. W nocy z 18/19 marca wraz z Franciszkiem Smółką i Robertem Hefernem Ziemiałkowski opracował adres do władz austriackich, w którym domagali się równości wobec prawa, powszechności nauczania, zniesienia cenzury, demokratycznych wyborów, spolszczenia szkół sądów i urzędów. Z adresem udali się do Lwowa. W okresie Wiosny Ludów był posłem na Sejm w Wiedniu i Kromieryżu. Gdy władze austriackie przystąpiły do walki z rewolucją Ziemiałkowski został internowany w Meranie. Florian Ziemiałkowski był gorącym zwolennikiem pracy organicznej. Idee te propagował między innymi jako jeden z dyrektorów wydawanej w latach 1861/62 gazety Dziennik Polski. Ziemiałkowski był jednym z dyrektorów tego czasopisma. Był zdecydowanym zwolennikiem powstania styczniowego i członkiem wschodniogalicyjskiego komitetu powstańczego. Za tą postawę został ponownie aresztowany na 3 lata. Z biegiem czasu z rewolucjonisty stawał się konserwatystą. W 1867 r. Został wybrany posłem do Sejmu Krajowego we Lwowie i Rady Państwa w Wiedniu, gdzie pełnił funkcję prezesa Koła Polskiego. W tym okresie stał się zwolennikiem autonomii dla Galicji rezygnującz koncepcji federalistycznej prezentowanej przez większość posłów Koła Polskiego. W myśl tej koncepcji Galicja miała wejść do federacji  Austrii i Węgier tworząc monarchię trójczłonową.  W 1871 r. został prezydentem Lwowa i radnym Rady Miejskiej, oraz członkiem Wydziału Krajowego. Od 1873 r. do 1888 r. Ziemiałkowski był ministrem do spraw Galicji w rządzie austriackim. Jako minister nie posiadał realnej władzy ale opiniował poczynania rządu w sprawie Galicji. Pod koniec XIX w. Ziemiałkowski był właścicielem Dębowca. Zmarł w 1900 r.

Żuk – Skarzewski Faustyn , ziemianin, konserwatysta, od 1861 roku poseł do galicyjskiego Sejmu Krajowego, a w latach 1879-96 do austriackiego parlamentu. O jego związkach z Jasłem świadczą lakoniczne zapiski w księdze protokołów Rady Gminnej w Jaśle.

12.03.1881r.- zwrócono się z prośbą o poparcie w ministerstwie sprawy umieszczenia w Jaśle Sądu Kolegialnego;

11.03.1882r.- powtórzona prośba w tej samej sprawie. Na posiedzeniu w dniu 24.04.1882 roku Rada gminna uchwala wyrazić podziękowanie panu Żuk-Skarzewskiemu Posłowi Rady Państwa za dotychczasowe wielce przychylne a skuteczne staranie w celu zaprowadzenia Sądu Kolegialnego w Jaśle. Podjęcie się tej sprawy zostało potwierdzone sprawozdaniem dla Rady Gminnej omawianym na posiedzeniu w dniu 20.01.1883 roku.

Na posiedzeniu w dniu 19.06.1883 roku Rada nadała Obywatelstwo Honorowe dla Faustyna Żuk-Sakrzewskiego za staranie o Sąd Kolegialny.

Zapisz się do Newslettera!

Wpisz się na listę mailingową i bądź zawsze na bieżąco.
SUBSKRYBUJ
close-link
Newsletter
Rozmiar czcionek
Tryb czytania